Elke week vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging.
Jolanda is getrouwd met Sem en moeder van Stephano (4) en Jolie (1).
“Ik waarschuwde Sem wel honderd keer op een dag als hij alleen met onze dreumes op pad ging: verlies ‘m geen seconde uit het oog. En toch was ík degene die twee jaar geleden even niet oplette in de drukke parkeergarage van het winkelcentrum…
Het was zaterdagmiddag. Met drie loodzware boodschappentassen aan m’n arm zocht ik bij de betaalautomaat naar mijn parkeerkaart. Stephano stond naast me, en de rij met zuchtende mensen achter me werd steeds langer. Na drie minuten tevergeefs al m’n zakken te hebben leeggehaald, drukte ik op het informatieknopje – of de beveiliging alsjeblieft de poort voor me open kon doen. Godzijdank werkte de aardige man mee, maar toen ik richting de auto wilde lopen, stond me een nieuw (en veel groter) probleem te wachten: ik zag Stephano niet meer.
In blinde paniek begon ik te gillen. Ik gooide de tassen op de grond en rende als een kip zonder kop door de rij met mensen die – zoals ze zelf zeiden – ook niks hadden opgemerkt. Wat nu als mijn kind bij een vreemde was ingestapt? Of vrolijk over de parkeervakken liep en werd aangereden? In gedachte zag ik Stephano al onder een auto liggen. Want wie houdt er nu rekening met een overstekende peuter in een parkeergarage?
Lees ook Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >
Hoewel er tientallen mensen meezochten, hadden we Stephano na een een halfuur nog steeds niet gevonden. Ik werd misselijk en licht in m’n hoofd, maar net op het moment dat ik door alle emoties door mijn benen zakte, hoorde ik een vrouw in de verte roepen: ‘HIJ IS GEVONDEN!’ Twee mannen hielpen me met opstaan en zetten me op een stoel om bij te komen, maar ik wist niet hoe snel ik naar de uitgang moest rennen. En ja hoor, daar zat m’n peuter vol trots op schoot van de beveiliger. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld.
In tranen vroeg ik waar hij al die tijd was, maar Stephano was zich natuurlijk van geen kwaad bewust. Eenmaal thuis kreeg hij een ijsje. En heb ik ‘m urenlang kapotgeknuffeld.” Benieuwd naar meer ‘Dat ging ff mis’-verhalen? Je leest ze elke week op Kekmama.nl.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Een snoepje minder in de eerste levensjaren zou tientallen jaren later mogelijk verschil kunnen maken voor de gezondheid van je hersenen.
Het nieuwe seizoen van Een huis vol krijgt er een gezin bij dat meteen voor extra dynamiek zorgt. Familie De Lange schuift aan naast de vertrouwde families Bal, Blom en López. Sil en Melissa nemen de kijkers mee in hun dagelijks leven met acht kinderen, variërend in leeftijd van nul tot vijftien jaar.