Beeld: Shutterstock
Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Louki (42) geeft les aan groep acht.
Dinsdagochtend. Ik sta met zeventig gillende kinderen uit groep acht op het schoolplein. En met tien nerveuze hulpouders. We gaan naar het Rijksmuseum. Onder mijn leiding. Ik heb het programma tot in de puntjes voorbereid. De hulpouders krijgen elk zeven kinderen onder hun hoede, die ze heelhuids moeten terugbrengen. Hun belangrijkste opdracht is ze de hele dag te tellen.
Ik heb de groepjes zorgvuldig ingedeeld. Er zitten zo weinig mogelijk raddraaiers bij elkaar. In groepjes waar ze desalniettemin oververtegenwoordigd zijn (ik heb nogal veel raddraaiers) heb ik ouders ingezet met extra harde stemmen.
Verder heb ik rekening gehouden met ieders fietskwaliteiten. We fietsen namelijk met zijn 81-en naar het station, drie kilometer verderop. Om het tempo gelijkmatig te houden heb ik de sterkste kinderen over de groepjes verdeeld. Zodat ze de zwakkeren kunnen steunen. Ik heb de NS verwittigd dat er vanochtend een lawine kinderen aankwam. Ze hebben een extra compartiment ingezet. Mij hoor je nooit meer klagen over de NS.
“Ouders, tellen!” roep ik bij het instappen. Op Amsterdam Centraal roep ik het weer. En nog een keer als we naar de tram lopen. De vaak zo sikkeneurige trambestuurders glimlachen om de kudde uitgelaten dwergen. Ik ben nu ook fan van het ov.
Eenmaal in het Rijks halen de hulpouders opgelucht adem omdat de verkeersgevaren zijn weggevallen. Ze zien er afgepeigerd uit. De verantwoordelijkheid voor zeven kinderen is best zwaar. Dat weet ik, omdat ik dagelijks de verantwoordelijkheid heb voor dertig kinderen. Ik lach in mijn vuistje. Watjes, denk ik.
We lopen linea recta naar De nachtwacht. Dan hebben we die maar gezien. Net als de rest van de westerse wereld. Daarna gaan we door naar de afdeling Tachtigjarige Oorlog, waarover ik vele geschiedenislessen heb gegeven. Ik wijs de spannendste schilderijen aan, en echte kanonnen en geweren uit die tijd.
Lees ook
‘Beste overheid, ik vind dat alle meesters en juffen meer geld moeten krijgen’ >
Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat de hulpouders lakser worden. Ze kletsen met elkaar. Sommigen kijken op hun mobiel. De kinderen voelen het. Ze breken los. Als een kudde wilde veulens rennen ze door de zalen. Ze doen verstoppertje. Er gaat er een op een kanon zitten. Ik betrap twee kinderen bij de draaideur naar buiten.
Als een generaal overzie ik het slagveld. Ik commandeer mijn manschappen hun eigen groepje te vangen en naar de centrale hal te dirigeren waar we gaan lunchen op de trappen. Er ontspint zich een ware jacht met de hulpouders als jagers en de kinderen als prooi. Uiteindelijk zit iedereen braaf met zijn lunchtrommeltje op schoot.
Maar nu moeten we nog naar huis. Tegen de tijd dat de hekken van de school weer in zicht zijn, zien de hulpouders grauw van vermoeidheid. “Ik had geen idee hoe zwaar jouw werk is”, zegt een hulpvader. “Respect.” Hij geeft me een high five. Overmorgen ga ik dezelfde klus klaren met groep zeven. Ik neem me voor de hulpouders een extra streng mailtje te sturen.
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
De zesjarige Lío, zoon van Lil Kleine en Jaimie Vaes, laat de laatste tijd mooie ontwikkelingen zien in zijn spraak. Waar hij door een vorm van non-verbaal autisme jarenlang nauwelijks verbaal communiceerde, lijkt daar nu voorzichtig verandering in te komen.
Beschuit met blauwe muisjes in huize Gorgels, want Kaj en Jessie Jazz Vuijk zijn voor de tweede keer ouders geworden van een zoon. Dat deelt het stel op Instagram met intieme beelden van de kraamweek.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. […]