Beeld: Canva
Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Asha (51) geeft les aan groep zes.
Dinsdag, pauze. Ik eet mijn lunch in de klas als conciërge Jan binnenkomt. Hij heeft mijn hevig tegenstribbelende leerling Tristan bij zich, een braaf en stil jongetje. Tristan heeft pleisters op zijn rechtervuist. Jan vertelt dat Tristan een ruit in een deur kapotgeslagen heeft. Jan gaat weg, we zijn alleen.
Tristan begint te huilen, met schokkende schouders. Ik zeg: “Lieve Tristan, het komt goed. Haal maar even adem. En vertel me daarna waarom je een ruit kapot sloeg.” “Het was per ongeluk juf”, snikt hij. “Ik wou er alleen maar tegenaan slaan.” “Maar waarom wilde je dat doen?” “Omdat ik zo boos was.” “Op wie?” “Gewoon”, zegt hij. Hij kijkt bang.
“Tristan,” zeg ik zacht, “je kunt het mij vertellen. Ik sta aan jouw kant.” Na een tijdje zegt hij schoorvoetend: “Ik was boos op Max en Loewie. Die pesten mij altijd.” “Wat doen ze dan?” Nu vertelt hij dat Max en Loewie zijn tas leeggooien, dat ze zijn gymschoenen en zijn gymbroek verstoppen, dat ze hem duwen als de overblijfjuf niet kijkt, en dat hij bij het voetballen niet mag meedoen. Ik moet denken aan een boek van Carry Slee over pesten: Spijt.
Als ik Tristan vraag waarom hij me nooit iets heeft gezegd, zegt hij: “Ik schaamde me, juf.” Daarom heeft hij zijn ouders er ook niet over verteld, zegt hij. Ik snap hem. Als je gepest wordt heb je het gevoel dat je iets verkeerd doet. Dat je er niet bij hoort, en dat dat je eigen schuld is.
Ik ben nooit gepest, maar ik kan me wel inleven in het gevoel. Daar zit een speciale reden achter: ik ben als baby geadopteerd. Omdat mijn biologische moeder me heeft weggegeven, heb ik vaak het gevoel gehad dat ik er niet mocht zijn. Dat geeft me entree in de denkwereld van een gepest kind.
Er gebeurt nu iets waar Tristan verbaasd naar kijkt: ik krijg tranen in mijn ogen. Een ervan biggelt over mijn wang. Dit is me nog nooit gebeurd, ik voel me enorm onprofessioneel. Maar ik leef zo mee met dit lieve jongetje.
Ik nodig de ouders van Tristan, Max en Loewie uit voor een gesprek. Het vindt drie dagen later plaats. Tot mijn tevredenheid zijn de ouders van Max en Loewie net zo ontdaan over wat er gebeurd is als die van Tristan. Terecht: kinderen die pesten hebben evengoed een probleem als de kinderen die ze pesten.
Ik vertel over een cursus die uitkomst zou kunnen bieden: Rots en Water. Daar leren zowel pesters als gepeste kinderen hoe ze met anderen moeten omgaan. De pesters leren respect, de gepesten krijgen het gevoel dat ze ertoe doen. De drie ouderstellen besluiten meteen hun kind erheen te sturen.
Na afloop van het gesprek spreekt Tristans vader me aan. “Ik vond het lief dat je huilde, Asha. Dat heeft Tristan zoveel goed gedaan. Hij lijkt een ander jongetje te zijn geworden.” Heel soms moet je als juf je gevoel de vrije loop laten, concludeer ik. Dan maar onprofessioneel.
Juf Liesbeth heeft Sebastiaan in groep 5, geboren als jongetje, maar voelt zich een meisje. Ook zij wordt daarmee gepest, tot ze de pester onder vier ogen spreekt. Je leest het hier.
Dit verhaal las je eerder in Kek Mama.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Als je kind af en toe slaapwandelt, kijk je er op een gegeven moment niet meer van op als hij midden in de nacht ineens op de gang staat. Ook Marjo en haar man zijn wel wat gewend van hun zoon Luuk. Maar wat hij op een nacht in hun slaapkamer deed, zagen ze absoluut […]
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Dat het ouderschap uitdagend is hoeven we je niet te vertellen. Er is geen handboek en er is geen one size fits all. Logisch dus dat je soms met vragen en dilemma’s zit. Deze week Iris, die ineens zeker weet dat haar man vreemdgaat met een collega.
Een fietstochtje met het gezin, wat kan daar nou misgaan? Lauren (34) dacht er precies zo over. Tot haar man Lars (36) onderweg één beslissing nam waar zij totaal niet over te spreken was. Vooral omdat dochter Jade (6) precies deed wat kinderen nou eenmaal doen: het voorbeeld van haar vader volgen.
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
