Beeld: Unsplash
Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Asha (51) geeft les aan groep zes.
Dinsdag, pauze. Ik eet mijn lunch in de klas als conciërge Jan binnenkomt. Hij heeft mijn hevig tegenstribbelende leerling Tristan bij zich, een braaf en stil jongetje. Tristan heeft pleisters op zijn rechtervuist. Jan vertelt dat Tristan een ruit in een deur kapotgeslagen heeft. Jan gaat weg, we zijn alleen.
Tristan begint te huilen, met schokkende schouders. Ik zeg: “Lieve Tristan, het komt goed. Haal maar even adem. En vertel me daarna waarom je een ruit kapot sloeg.” “Het was per ongeluk juf”, snikt hij. “Ik wou er alleen maar tegenaan slaan.” “Maar waarom wilde je dat doen?” “Omdat ik zo boos was.” “Op wie?” “Gewoon”, zegt hij. Hij kijkt bang. “Tristan,” zeg ik zacht, “je kunt het mij vertellen. Ik sta aan jouw kant.” Na een tijdje zegt hij schoorvoetend: “Ik was boos op Max en Loewie. Die pesten mij altijd.” “Wat doen ze dan?” Nu vertelt hij dat Max en Loewie zijn tas leeggooien, dat ze zijn gymschoenen en zijn gymbroek verstoppen, dat ze hem duwen als de overblijfjuf niet kijkt, en dat hij bij het voetballen niet mag meedoen. Ik moet denken aan een boek van Carry Slee over pesten: Spijt.
Als ik Tristan vraag waarom hij me nooit iets heeft gezegd, zegt hij: “Ik schaamde me, juf.” Daarom heeft hij zijn ouders er ook niet over verteld, zegt hij. Ik snap hem. Als je gepest wordt heb je het gevoel dat je iets verkeerd doet. Dat je er niet bij hoort, en dat dat je eigen schuld is. Ik ben nooit gepest, maar ik kan me wel inleven in het gevoel. Daar zit een speciale reden achter: ik ben als baby geadopteerd. Omdat mijn biologische moeder me heeft weggegeven, heb ik vaak het gevoel gehad dat ik er niet mocht zijn. Dat geeft me entree in de denkwereld van een gepest kind.
Lees ook: ‘Mijn zoon is een pestkop’ >
Er gebeurt nu iets waar Tristan verbaasd naar kijkt: ik krijg tranen in mijn ogen. Een ervan biggelt over mijn wang. Dit is me nog nooit gebeurd, ik voel me enorm onprofessioneel. Maar ik leef zo mee met dit lieve jongetje. Ik nodig de ouders van Tristan, Max en Loewie uit voor een gesprek. Het vindt drie dagen later plaats. Tot mijn tevredenheid zijn de ouders van Max en Loewie net zo ontdaan over wat er gebeurd is als die van Tristan. Terecht: kinderen die pesten hebben evengoed een probleem als de kinderen die ze pesten. Ik vertel over een cursus die uitkomst zou kunnen bieden: Rots en Water. Daar leren zowel pesters als gepeste kinderen hoe ze met anderen moeten omgaan. De pesters leren respect, de gepesten krijgen het gevoel dat ze ertoe doen. De drie ouderstellen besluiten meteen hun kind erheen te sturen.
“Heel soms moet je als juf je gevoel de vrije loop laten, concludeer ik. Dan maar onprofessioneel”
Na afloop van het gesprek spreekt Tristans vader me aan. “Ik vond het lief dat je huilde, Asha. Dat heeft Tristan zoveel goed gedaan. Hij lijkt een ander jongetje te zijn geworden.” Heel soms moet je als juf je gevoel de vrije loop laten, concludeer ik. Dan maar onprofessioneel. Dit artikel staat in Kek Mama 06-2022. Meer verhalen van De juf? Lees hier de eerdere afleveringen. Met een abonnement op Kek Mama geniet je van mooie voordelen: *Goedkoper dan in de winkel *Lees elke maand als eerst Kek Mama *Gratis verzonden Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]