Iedere week vertelt een leerkracht aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Anne (47) geeft les aan groep 1/2 en stond met alle ouders op de ouderborrel na het kerstdiner van de kinderen.
“Ik ben inmiddels twaalf jaar juf op deze school en geloof me: ik heb alles gezien. Kinderen die een drol verstoppen in hun jaszak, moeders die op het schoolplein hun partner openlijk dumpen, ik kan nog wel even doorgaan. Maar de kerstborrel van groep 1/2 gaat linea recta m’n top drie in.
Twee keer per jaar organiseren we die borrel; een keer in de zomer, een keer rond de feestdagen. Na het kerstdiner van de kinderen sluiten we aan bij de ouders die al een uurtje aan het borrelen zijn. Lekker informeel, glaasje wijn, wat blokjes kaas, gesprekje hier en daar. Ouders leren elkaar kennen, wij juffen kunnen de sfeer een beetje peilen en toegegeven: het is ook gewoon gezellig. Tot je de vader van Maaike erbij hebt.
Hij is zo’n type dat al vóór z’n eerste slok wijn roept dat-ie ‘eigenlijk nooit drinkt’. En dan binnen twintig minuten staat te dansen alsof we bij een vrijgezellenfeest op Mallorca zijn.
Ik had ‘m al in m’n ooghoek toen hij z’n zesde glas Sauvignon Blanc achterover sloeg. Je zag het gebeuren: het moment dat z’n ogen nét iets te lang bleven hangen op de moeder van Stijn. Dat hij het plots een goed idee vond om de Spotify afspeellijst over te nemen (‘Hebben jullie geen Hazes?’). En toen kwam ‘ie: de microfoon.
We hadden dus geen microfoon. Maar een wc-borstel die hij uit de schoonmaakkar had geplukt deed blijkbaar prima dienst. ‘Mag ik even wat zeggen?’ riep hij, terwijl hij op een kruk klom. Het werd doodstil.
‘Lieve mensen’, begon hij, al zwaaiend met dat toiletgereedschap. ‘Ik wil even zeggen dat ik zo dankbaar ben. Voor de juffen. En voor jullie. En vooral… voor m’n dochtertje Maaike. Dat ze er is. En dat ze van míj is. Dat is toch prachtig?’ En toen – ik zweer het je – begon hij te zingen. Zij gelooft in mij. Met trillende stem en uit volle borst. Ik keek naar mijn collega-juf Evelien. Zij stond met open mond te staren.
Toen hij klaar was klonk er een applausje. Zo’n ongemakkelijk soort, met veel neplachjes en schuifelende voeten. De moeder van Maaike stond inmiddels met vuurrode wangen bij de kapstok te mompelen dat hij ‘eigenlijk best verlegen is hoor, normaal gesproken’. Vijf minuten later was hij weg. Afgevoerd door zijn vrouw.
De dag erna stond hij op het schoolplein. Zonnebril op, dikke jas, z’n kop net iets te diep in z’n schouders. Ik knikte vriendelijk en hij mompelde iets dat leek op een ‘goedemorgen’, zonder me aan te kijken. Begrijpelijk.”
Ook juf Irene maakte een bizar moment mee met een vader: ‘Met wit poeder onder zijn neus zat hij bij het tienminutengesprek’. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
