Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Aaf (23) gaat met de tram naar de schooltuin aan de rand van de stad met groep 7.
Lees verder onder de advertentie
Dinsdagochtend. Ik sta met mijn klas van dertig kinderen bij de tramhalte van lijn 14 in de buurt van onze school. We zijn op weg naar de schooltuin aan de rand van onze grote stad. Ik kom vers van de pedagogische academie, dus ik vind het spannend.
Eenmaal in de tuin schoffelen de leerlingen dat het een lieve lust is. Nadat iedereen zijn broodtrommeltje heeft leeggegeten boemelen we terug naar het hart van de stad, waar onze school ligt. De tram is vol, dus mijn kinderen zitten verspreid. Bij de halte waar we zijn ingestapt, roep ik: “Jongens, we zijn er!” en stap naar buiten met de klas. Tenminste, dat denk ik. Als ik me omdraai, zie ik dat een stuk of acht kinderen zijn blijven zitten. Ze zwaaien naar me. De tramdeuren zijn dicht, de tram rijdt weg. Ik kijk hem met open mond na.
Lees verder onder de advertentie
Boze directeur
Eenmaal bij mijn positieven commandeer ik de andere kinderen: “Jongens, we gaan achter ze aan. Snel lopen allemaal.” We hebben uitzicht op de volgende tramhalte. In gestrekte pas marcheren we daarheen. Ik hoop vurig dat mijn verloren schapen daar uitstappen en niet de hele stad gaan doorkruisen in lijn 14. Goddank zie ik ze inderdaad tevoorschijn komen. Ik stuur hen een telepathische boodschap: “Wacht met oversteken tot ik er ben!” Maar ik zie machteloos toe hoe ze de drukke verkeersweg oversteken. Goddank over het zebrapad. Vervolgens lopen ze richting de school.
“Ik zie machteloos toe hoe ze de drukke verkeersweg oversteken”
Lees verder onder de advertentie
Daar zwenk ik nu ook met mijn troepje heen. Eenmaal gearriveerd tref ik de kinderen op het plein aan. Met een boze directeur, Guido, die hen blijkbaar vanuit zijn kamer heeft zien arriveren. “Kom jij na de les even naar me toe?” zegt hij dreigend.
Terug in de klas vraag ik de negen kinderen waarom ze niet uitstapten waar we op de heenweg waren ingestapt. Benny zegt: “Juf, die volgende halte is ietsje dichter bij school. Ik stap met mijn moeder altijd daar uit als ze me naar school brengt. Dat zei ik tegen de andere kinderen.”
Na school vervoeg ik me bij Guido. “Hoe kun je nou negen kinderen kwijt zijn?” zegt hij. “Had je ze niet van tevoren gezegd bij welke halte ze er uit moesten?” “Nee”, zeg ik. “Ik dacht dat ze het wisten.” Guido zegt dat hij de ouders van de kinderen gaat bellen om het uit te leggen. Tot mijn eigen irritatie begin ik zachtjes te huilen. Van de schrik. Guido geeft me een schouderklopje. “Ik durf niet meer naar de tuinen”, snik ik. “Niks ervan”, zegt Guido. “Je moet meteen weer in het zadel, anders durf je nooit meer paard te rijden. Maar misschien kun je de volgende keer beter een ouder meenemen.”
Lees verder onder de advertentie
Als ik naar de deur loop hoor ik een klein hikje achter me. Ik draai me om en zie dat Guido de slappe lach probeert te onderdrukken. Het is zo aanstekelijk dat ik mee begin te lachen. Ik voel weer tranen over mijn wangen biggelen. Maar nu zijn het tranen van opluchting.
In de glossy Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Al jaren is de time-out het go-to trucje van veel ouders. Kind boos? Stuur ze weg, laat ze afkoelen en haal ze daarna weer terug. Maar vaak werkt het averechts, zeggen onderzoekers. Kinderen voelen zich er alleen maar rotter door. Alsof ze gestraft worden voor emoties waar ze zelf geen controle over hebben.
Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Kleinkinderen zijn vaak dol op hun opa en oma (mede door de liefde, aandacht en cadeautjes). Volgens life coach Susan Allan kan hun aanwezigheid ook een enorme opluchting voor ouders zelf zijn. Vooral omdat het bij hen draait om er zijn voor steun en warmte, zonder regels te buigen of tegen de ouders in te […]
Tweeduizend euro per week neertellen voor een vakantiehuisje? Dana niet gezien. Al jaren ruilt ze met een ander gezin van huis, zodat ze hun geld aan leuke dingen kunnen besteden én drie keer per jaar op reis kunnen. Ook zonder geldboom in de tuin.
Oudste kind zijn betekent dat je het proefkonijn bent. En ja, soms is het echt zwaar om de eerste te zijn, want af en toe wil je gewoon al die verantwoordelijkheden die bij die titel horen in de prullenbak gooien. Toch blijkt uit onderzoek dat het uiteindelijk best wat oplevert.
We kennen haar allemaal: de moeder die, terwijl jij nog druk staat te kletsen over traktaties en Cito-scores, al half in de auto zit. Niet omdat ze onvriendelijk is, maar omdat het schoolplein gewoon niet haar natuurlijke habitat is. En geloof ons: haar sterrenbeeld verraadt alles.