Bron: Pexels
Een leerkracht vertelt iedere week aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Ellen (31) geeft les aan groep drie.
“Terwijl een groepje kinderen druk bezig was met het knutselen van kaboutermutsen voor de aankomende voorstelling, hield onze klassenassistent een oogje in het zeil. Ik zat aan de andere tafel een leesles te geven toen plotseling een gil door het lokaal klonk. Het was de assistent.
Ik snelde naar de knutseltafel en trof daar Fay aan met een lange, blonde vlecht in haar hand. Naast haar zat haar beste vriendinnetje Emma, stralend van oor tot oor. Hoe Fay het voor elkaar had gekregen met die botte kinderschaar blijft een raadsel, maar feit was dat Emma’s haar nu los in haar hand lag.
Toen de assistent een klasgenootje hielp in de wc, hadden Emma en Fay besloten kappertje te spelen, zo bleek later. Emma wilde graag kort haar, net als haar broer, en Fay bood enthousiast haar knipdiensten aan.
Mijn eerste gedachte was: hoe moet ik Emma’s ouders in hemelsnaam vertellen dat haar prachtige lange vlecht is afgeknipt? Haar moeder maakte altijd de mooiste kapsels van dat mooie, dikke haar, dus ik kon me goed voorstellen dat dit haar ergste nachtmerrie was. Mijn tweede reactie was: hier moet even goed over praten met de meiden. Zo gezegd, zo gedaan. Ze snapten zelf ook wel dat dit niet de bedoeling was, maar hadden er geen spijt van. Het was immers toch een leuk kapsel geworden? Precies zoals Emma voor ogen had.
Tot mijn grote opluchting reageerde de moeder van Emma begripvol. Hoewel ze het jammer vond van haar dochters mooie, lange lokken en er ook echt wel van baalde, kon ze er na een paar keer flink slikken ook de humor van inzien. Een echte kapper heeft de schade nog enigszins beperkt en de volgende dag kwam Emma stralend de klas binnen met een fris, kort kapsel.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
