Maud zit in de penarie en vraagt haar zoon (15) om hulp, maar die denkt dat hij wordt opgelicht

Auteur

Sanne van Duijn

Maud (38), getrouwd met Fabian (39), moeder van Mats (15): “Die avond zouden er vrienden bij ons komen eten die we al een hele tijd niet hadden gezien. Ik had er ontzettend veel zin in en wilde natuurlijk dat ons huis er tiptop uitzag. Daarom had ik mijn dag goed uitgestippeld. Eerst boodschappen doen, daarna nog even sporten en vervolgens had ik alle tijd om het huis schoon te maken en het eten voor te bereiden. Alles liep precies volgens schema, totdat ik besloot om even het vuilnis weg te brengen.

Alles ging volgens planning

Ik was net terug van mijn spinningles en had mijn sportkleding nog aan. Je kent het wel, zo’n onflatterend, strak fietsbroekje waarin je liever niet de hele buurt tegenkomt. Ik trok snel mijn lelijke afgetrapte badslippers aan, pakte de vuilniszak en wat glaswerk en liep naar de containers op de hoek van de straat. Omdat ik toch binnen een paar minuten terug zou zijn, liet ik de voordeur op een kier staan. Tenminste, dat dacht ik.

Toen ik terugkwam, zag ik tot mijn schrik dat de deur was dichtgevallen. Ik probeerde hem nog open te krijgen, maar zonder sleutel kwam ik natuurlijk nergens. Mijn man Fabian was aan het werk en onze zoon Mats was met een vriend naar de sportschool. Als die twee samen gaan sporten, zijn ze gerust drie uur weg. Bovendien wist ik niet of Mats daarna naar huis zou komen of met zijn vriend mee zou gaan. Daar stond ik dan, in de regen, nog bezweet van het sporten, in mijn strakke fietsbroekje en op mijn badslippers. Zonder sleutel, zonder telefoon en met een huis dat nog helemaal schoongemaakt moest worden.

Niemand bereikbaar

Gelukkig bedacht ik al snel dat onze buurvrouw Merel een reservesleutel van ons huis heeft. Ik liep naar haar voordeur en belde aan, maar helaas was er niemand thuis. Misschien had onze overbuurvrouw Elize een sleutel van Merels huis, dacht ik. Dan kon ik alsnog bij onze reservesleutel komen. Gelukkig was Elize wel thuis, maar ook zij had geen sleutel van Merels huis.

Elize bood aan dat ik haar telefoon mocht gebruiken. Dat was een opluchting, al realiseerde ik me toen dat ik eigenlijk maar één telefoonnummer uit mijn hoofd ken: dat van Fabian. Ik probeerde hem te bellen, maar hij nam niet op. Ook bij de tweede, derde en vierde poging kreeg ik geen gehoor. Na ongeveer vijf keer bellen gaf ik het maar op. Daar stond ik dan, terwijl mijn man geen idee had dat zijn vrouw in een fietsbroekje door de buurt zwierf.

Via Elize lukte het gelukkig wel om Merel te bereiken. Ik hoopte dat ze misschien bijna thuis zou zijn, maar ze bleek net aan haar dienst te zijn begonnen en zou pas laat in de avond terugkomen. Ook haar kinderen waren niet thuis. Haar dochter Melissa werkte in een woonwinkel op ongeveer tien minuten fietsen van ons huis en haar zoon Maxime was aan het werk bij McDonald’s.

Merel probeerde ondertussen mijn zoon Mats te bereiken. Ik had hem zelf niet kunnen bellen, omdat ik zijn telefoonnummer niet uit mijn hoofd wist. Helaas kwam er ook van hem geen reactie. Wat ik op dat moment niet wist, was dat hij wel degelijk een bericht had gelezen, maar de situatie totaal niet vertrouwde.

Opgelicht

Achteraf ontdekte ik dat Mats een berichtje in onze familiegroepsapp had gestuurd. Daarin schreef hij: “Hoi allemaal, ik krijg een appje van Merel de buurvrouw dat ze een appje van Elize de andere buurvrouw heeft gekregen dat mama is buitengesloten en geen sleutel heeft om binnen te komen, maar ik vertrouw het eigenlijk niet.”

Pardon?! Mijn zoon dacht dus serieus dat hij werd opgelicht. Blijkbaar vond hij het hele verhaal over zijn buitengesloten moeder en de buurvrouwen zo ongeloofwaardig dat hij dacht dat het om een scam ging. Ik wist niet wat ik hoorde. Wat dacht hij dan? Dat iemand een ingewikkeld verhaal over onze buren had verzonnen om hem erin te luizen? Achteraf is het ergens best grappig, maar op dat moment had ik zijn hulp natuurlijk heel goed kunnen gebruiken.

Omdat ik verder niemand kon bereiken, besloot ik zelf maar naar Melissa te gaan. Zij werkte in een woonwinkel op ongeveer tien minuten fietsen van ons huis. Misschien had zij een sleutel van het huis van haar moeder, zodat ik alsnog bij onze reservesleutel kon komen. Dus ging ik op pad, nog steeds in mijn bezwete sportkleding en op mijn badslippers.

En natuurlijk was het niet zomaar een woonwinkel, maar zo’n ontzettend chique zaak waar alles er prachtig en duur uitziet. Ik schaamde me dood toen ik daar naar binnen liep. Alsof mijn verschijning nog niet erg genoeg was, kreeg ik ook nog eens te horen dat Melissa net naar huis was gestuurd om van haar weekend te genieten. Ze woonde inmiddels op zichzelf en ik had geen idee waar haar nieuwe huis precies was.

Dan maar naar McDonald’s, dacht ik. Misschien kon ik haar broer Maxime daar vinden. Maar ook dat bleek tevergeefs. Ik kon hem nergens vinden en besloot uiteindelijk maar weer richting huis te lopen. Inmiddels had ik zo ongeveer de halve buurt afgelopen, terwijl ik eigenlijk gewoon mijn huis had willen schoonmaken.

Via het slaapkamerraam

Gelukkig had Merel ondertussen haar dochter Melissa kunnen bereiken. Ze was speciaal voor mij naar haar ouderlijk huis gekomen om onze reservesleutel te zoeken. Ik dacht dat het probleem nu eindelijk opgelost zou zijn, maar helaas kon Melissa de sleutel nergens vinden. Inmiddels was ik echt radeloos. De tijd tikte door, mijn planning liep volledig in de soep en ik had geen idee hoe ik nog binnen moest komen.

Tot Melissa ineens met een ander idee kwam. Ze had een ladder gevonden in de garage en wist dat ons slaapkamerraam op de eerste verdieping nog op een kiertje stond. Misschien kon ik via dat raam naar binnen klimmen?

Nou, ik heb hoogtevrees, dus dat vond ik allesbehalve een prettig idee. Alleen had ik inmiddels weinig andere opties meer. Melissa hield de ladder voor me vast en ik begon voorzichtig naar boven te klimmen. Daar ging ik dan, in mijn fietsbroekje en badslippers, richting mijn eigen slaapkamerraam. Ik vond het doodeng, maar uiteindelijk lukte het om via het raam naar binnen te komen. Wat een opluchting!

Ruim twee uur nadat ik even snel de vuilniszak wilde weggooien, stond ik eindelijk weer in mijn eigen huis. Van mijn perfecte planning was natuurlijk niets meer over. Ik moest nog schoonmaken, het eten voorbereiden en mezelf ook nog een beetje fatsoeneren voordat onze vrienden zouden komen.

Lees ook

Kind

‘Mijn kinderen hadden de oppas buitengesloten’

En toen kwam mijn zoon thuis

Maar het mooiste moest nog komen. Ik was letterlijk nog maar vijf minuten binnen toen de voordeur openging. Daar stond Mats, samen met twee vrienden. Je verzint het niet. Als hij een paar minuten eerder thuis was gekomen, had ik die hele klimpartij kunnen overslaan.

Ik was inmiddels behoorlijk geïrriteerd en vroeg hem waarom hij niet gewoon op het berichtje van de buurvrouw had gereageerd. Dan had ik misschien veel eerder binnen kunnen zijn. Maar in plaats van een beetje begrip te tonen, werd hij boos. Mats heeft sowieso weleens een kort lontje en als er vrienden bij zijn, doet hij vaak net wat stoerder dan normaal. Misschien voelde hij zich ongemakkelijk omdat ik hem aansprak waar zijn vrienden bij waren, maar voor mij was het echt de druppel.

Ik had ruim twee uur buiten rondgelopen, in de regen op mijn badslippers een chique woonwinkel bezocht en ondanks mijn hoogtevrees een ladder beklommen om mijn eigen huis binnen te komen. En dan kreeg ik ook nog een grote mond van mijn zoon. Ik kon het echt niet geloven.

Eind goed, al goed

Gelukkig kwam het uiteindelijk allemaal goed. Het lukte me wonder boven wonder om het huis nog op tijd schoon te krijgen en het eten voor te bereiden. Onze vrienden kwamen gezellig eten en uiteindelijk hadden we gewoon een heerlijke avond. Van de chaos die eraan vooraf was gegaan, merkten ze niets.

En Fabian? Die bleek de hele dag in meetings te hebben gezeten en had daarom mijn telefoontjes niet gezien. Tja, daar kon ik op dat moment ook weinig meer mee. Eén ding weet ik inmiddels wel zeker: ik ga nooit meer zonder sleutel en telefoon even snel het vuilnis weggooien. En misschien moet ik Mats toch nog eens uitleggen dat niet ieder vreemd berichtje meteen een poging tot oplichting is.”

Kinderen kunnen je soms flink verbazen met hun reacties. Dat weet ook Nina (37), die zich behoorlijk schaamde toen ze ontdekte wat haar verliefde dochter aan de buurjongen had gevraagd. Lees hier wat haar dochter precies vroeg.

Kek Mama leesdeals

Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau

Ga voor me-time