Beeld: Kirsten Rouschop Photography
Al ruim een jaar delen Guy (32) en Ingmar (30) uit Zuid-Limburg hun bijzondere reis naar vaderschap op hun Instagram Wenspapa’s van het Zuiden. Ze vertellen open over hun verlangen naar een kindje, de obstakels die ze tegenkomen en de hoop die ze ondanks alles vasthouden.
Wanneer ze elkaar in 2019 leren kennen, is het snel duidelijk: Guy en Ingmar willen samen graag een gezin. “Bij twee mannen komt het onderwerp kinderen al vrij vroeg ter sprake”, vertelt Ingmar. “Je weet: dat wordt geen vanzelfsprekend pad, dus je praat erover. Al gauw bleek dat we allebei graag vader willen worden.”
Na een verhuizing, verbouwing en een vakantie, werd het concreet. “We zeiden: laten we vanaf 2024 echt gaan kijken wat de mogelijkheden zijn”, vult Guy aan. “Want dit is geen traject dat je van de ene op de andere dag start.” Er zijn meerdere mogelijkheden en Ingmar en Guy komen uit bij draagmoederschap. Dit spreekt de wenspapa’s het meest aan.
De eerste stap is informatie verzamelen. Ze bezoeken bijeenkomsten van Zwanger voor een ander en Meer dan gewenst, organisaties die wensouders begeleiden. “Daar zaten juristen, ervaringsdeskundigen, counselors, allemaal mensen die weten wat erbij komt kijken”, vertelt Ingmar. Draagmoederschap in Nederland mag alleen vrijwillig; commerciële trajecten, zoals in de VS of Canada, zijn hier verboden. “Dat maakt het in het buitenland op een bepaalde manier toegankelijker, maar ook peperduur”, zegt Guy. “Bij een bijeenkomst was een wensvader die vertelde dat hij twee ton kwijt was geweest voor een draagmoeder in Canada of Amerika. Dat is op dit moment niet hoe we het voor ons zien. Wij willen liever dat iemand dit uit liefde doet, niet voor geld.” “En we willen ook graag in ons huis kunnen blijven wonen”, grapt Ingmar.
Via hun omgeving kwamen ze in contact met een vrouw die ervoor open stond om voor hen draagmoeder te worden. “Ze kende ons al en wist van onze wens. Toen ze zei dat ze draagmoeder wilde worden, waren we zó blij”, vertelt Ingmar. Het contact met de Belgische fertiliteitskliniek was gelegd, de aanvraag goedgekeurd, alles leek in kannen en kruiken… en toen trok haar partner zich terug. Hij zag het toch niet zitten. “Dat was een klap”, zegt Guy. “Maar achteraf dachten we: beter nu dan later in het traject. Iedereen moet er volledig achter staan. Er zijn no hard feelings, ondanks dat het voor ons natuurlijk jammer is. We vinden echt dat alle betrokkenen zich er goed bij moeten voelen, anders houdt het op.”
Het stel is nuchter, maar ook hoopvol. “Je leert om niet te ver vooruit te denken, dit traject is namelijk niet te plannen”, zegt Ingmar. “We weten dat het ooit lukt, maar niet hoe en niet wanneer. Het helemaal loslaten lukt niet, omdat we er op Instagram veel over delen. Daar zijn we dagelijks druk mee, waardoor je toch steeds met je neus op je onvervulde kinderwens wordt gedrukt. Dat is soms pittig.”
Ze delen hun ervaringen online, via Instagram en hun blog. Om hun eigen verhaal te doen, maar ook om anderen te informeren. Vaak krijgen ze advies uit hun omgeving en hoe goedbedoeld ook, meestal weten mensen niet wat wel en niet mag rondom draagmoederschap. “We willen laten zien wat er allemaal bij komt kijken”, zegt Ingmar. “We krijgen zóveel lieve reacties, ook van mensen die we helemaal niet kennen. En nooit iets negatiefs, dat is echt bijzonder op social media.”
Wat ze het meest hebben onderschat aan dit traject? “Het juridische stuk”, zegt Ingmar. “In Nederland mag er niet bemiddeld worden tussen wensouders en draagmoeders. Je mag dus officieel niet eens iemand rechtstreeks vragen: wil jij dit voor ons doen?” De bijeenkomsten die ze bezoeken, zetten deze juridische regels uiteen, bijvoorbeeld in een checklist. Zonder de kennis van de juristen die spreken op deze bijeenkomsten, is het onmogelijk om alles zelf uit te zoeken, aldus de wenspapa’s. Guy: “Het is allemaal goed bedoeld, de wet moet mensen beschermen, maar hij past niet meer bij deze tijd. Door deze wet is het moeilijk voor (potentiële) draagmoeders en wensouders om elkaar te vinden.”
Toch blijft hun voorkeur uitgaan naar draagmoederschap in Nederland of België. “Dat voelt betrokken en dichtbij”, zegt Guy. “We willen dat het kind later weet hoe het is ontstaan, wie erbij betrokken waren. Daar hoort openheid bij.” Dat gaat een stuk makkelijker als de draagmoeder niet aan de andere kant van de oceaan woont. Ze lachen: “We hopen dat we ooit niet meer de ‘Wenspapa’s’ maar ‘Papa’s van het Zuiden’ kunnen heten.”
Volg Guy en Ingmar op hun reis naar een kindje via hun Instagrampagina. Meer weten over draagmoederschap? Je leest hier meer informatie.
Toen Jessica hoorde dat haar nichtje Tamara geen kinderen kon krijgen, twijfelde ze niet lang om draagmoeder te worden: “Na de geboorte van mijn tweede dochter zei ik: ‘Mijn buik is beschikbaar.’” Je leest het hele verhaal hier.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
