Beeld: Pixabay
Toch je peuter maar die lolly in de supermarkt geven om een driftbui plus kritische blikken van andere ouders te voorkomen, je kind niet alleen in de auto laten zitten omdat je 2 minuten in de bakker moet zijn: uit angst voor commentaar van andere moeders maken we soms bepaalde keuzes. En blogger Katy is daar klaar mee.
Haar ogen werd geopend toen ze in de New York Times een essay las over mom shaming – in dit geval ging het over moeders die een stortvloed aan commentaar kregen als ze hun kinderen heel even alleen lieten. Babble-blogger Katy Anderson schrijft: ‘Dit raakte mij. Zo vaak heb ik zelf getwijfeld om een opvoedkeuze te maken die voor mij het beste voelde, uit angst voor wat anderen van mij zouden denken. Daardoor heb ik keuzes gemaakt waar ik nu spijt van heb: ik heb mijn baby’s borstvoeding gegeven op ongemakkelijke wc’s om geen aanstoot te geven, ik vermeed vliegreizen omdat ik niet wilde dat mijn kinderen anderen tot last waren.’
Katy vindt dat we te streng zijn voor andere moeders: ‘Ik heb weleens andere moeders publiekelijk zien worstelen, en dan deed ik niets omdat ik me ‘met mijn eigen zaken’ moest bemoeien. Meestal ging het om een kind dat een driftbui kreeg en een overrompelde moeder die ook maar haar best deed terwijl andere mensen staarden of commentaar gaven. Vaak loop ik dan weg, terwijl ik wel sympathie voel voor de moeder – ik herken de situatie – en dankbaar ben dat het dit keer niet mijn kinderen zijn. Maar ik moet het beter doen. De enige manier om mom shaming aan te pakken, is door andere moeders in lastige situaties te steunen en op te staan tegen hen die deze moeders bekritiseren.’
Lees ook
Zeg dit nooit tegen werkende moeders…>
De blogger vroeg andere moeders naar hun mening hierover. Velen van hen herkenden de angst om door anderen afgerekend te worden op hun opvoedkeuzes: ‘Een moeder vertelde me dat zij zelf vroeger door haar moeder alleen in de auto werd gelaten tijdens het boodschappen doen, dat ze zelf naar school mocht lopen en zonder toezicht buiten kon spelen – maar dat ze deze dingen niet met haar eigen kinderen durft, uit vrees voor kritiek van anderen. Maar om kinderen echt kind te laten zijn, moeten we moeders zelf keuzes laten maken in plaats van commentaar te leveren. En de eerstvolgende keer als ik een moeder zie worstelen, moet ik dapper genoeg zijn om haar te helpen.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
