Blogger Clint Edwards kan in alle eerlijkheid zeggen: zijn jongste kind is het vervelendste. Op Scary Mommy legt hij uit waarom.
‘Zij is het kind dat door de kerk rent op zondag’, schrijft hij. ‘Zij is het kind dat de planten in de wachtkamer van de dokter kapot trekt, of wegsluipt om de patiëntendossiers te verknoeien. Zij is het kind dat, ongeacht hoe ver ik de kar bij de schappen van de supermarkt parkeer, het altijd voor elkaar krijgt om een fles spaghettisaus te pakken en op de grond te smijten.’
Lees ook
Femke (31): ‘Ik vind mijn jongste kind leuker’ >
En toch denkt Clint dit niet de redenen zijn dat hij de opvoeding van zijn jongste soms zo zwaar vindt: het ligt vooral aan hém. ‘Nu ik ouder ben, word ik veel sentimenteler. Nu pas begin ik alles in perspectief te plaatsen; ik heb minder handen vrij, dus mijn dochter wordt onafhankelijker opgevoed. Ze krijgt meer vrijheid dan onze andere twee kinderen en ik voel me minder gegeneerd als ze een keer iets geks doet – dit alles zorgt ervoor dat ze een stuk wilder is dan haar broers.’
Maar of Clint dat erg vindt? Totaal niet. ‘Hoewel ze me soms tot het uiterste drijft, zou ik niets aan haar (of aan de ouder die ik ben geworden) willen veranderen.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
