‘Zeg, waneer gaan jullie aan kinderen beginnen?’, is een vraag die menig kinderloos stel regelmatig krijgt. Belachelijk, vindt blogger Megan Cardwell.
Lees verder onder de advertentie
‘Het is zo ongepast’, schrijft ze op Scary Mommy.
Pijn
Of het nu je eerste, tweede of zesde kind is: Megan vindt niet dat je kan vragen naar de kinderwens van een koppel. ‘Want raad eens? Niet elk stel wil kinderen, en dat is prima. Niet elk stel kán kinderen krijgen, en dat is vervelend. Dus als je ernaar vraagt, kan je iemand veel pijn doen.’
‘Waarom maken mensen zich druk om het seksleven en de gezinsplanning van een ander?’, vraagt Megan zich af. ‘Wat er gebeurt tussen mijn man en mij in de slaapkamer of hoeveel kinderen we willen, is jouw zaak niet. Je weet niet wat er achter de gesloten deuren gebeurt. Wie weet wil een stel geen kinderen en worden ze er gek van dat er steeds naar gevraagd wordt. Wie weet hebben ze een miskraam gehad en proberen ze nu met pijn en moeite opnieuw zwanger te worden, maar lukt het niet.’
Lees verder onder de advertentie
Megan wil daarom één ding kwijt: ‘Stop met vragen en zoek iets anders om over te praten.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]