Lees ook: Marieke had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap: ‘Ik moest met spoed geopereerd worden’
Marlies: “Corien haalde tijdens het schrijven fascinerende verhalen boven water. Zo dachten ze vroeger dat een baarmoeder twee kamers had: in de een groeiden jongens, in de ander meisjes. Met de kennis van nu is dat supergeestig.” Corien: “Wat mij dan weer verbaasde, was dat een baarmoeder na de menopauze, met genoeg hormonale aansturing, nog best haar werk zou kunnen doen. Zo kan een moeder in de overgang haar baarmoeder afstaan voor een transplantatie aan een dochter zonder baarmoeder. Dus ook als het orgaan officieel buiten bedrijf is, kan het de taken weer oppakken.” Corien van Zweden en Marlies Bongers
Beeld Marlies en Corien: Anke van der Meer
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
