Beeld: Canva
Voor Miranda werd een zorgeloze vakantie in Indonesië binnen een paar minuten een scenario waar iedere ouder voor vreest: ze raakte haar kind kwijt.
Miranda: “Samen met mijn gezin was ik op vakantie in Indonesië. Zo’n vakantie waarvan je van tevoren denkt: dit wordt er eentje voor in de fotoboeken. Zon, palmbomen, verse smoothies en kinderen die de hele dag in zwemkleding rondrennen. Na een dag vol gezellige activiteiten raakten mijn man en ik aan de praat met een ander Nederlands stel bij het hotel. Onze 6-jarige dochter speelde in de buurt, wij kletsten. Tot ze ineens weg was.
Mijn dochter is snel afgeleid. Als ze iets moois ziet, zoals een vlinder, een hondje of een glinsterend steentje, dan kan ze daar zó achteraan gaan. Maar ze blijft eigenlijk altijd wel een beetje in het zicht. Dat is haar talent: verdwijnen, maar nét niet helemaal. Dan kan ik haar nog terug roepen of er snel achteraan gaan.
Op een resort als dit maakte ik me geen zorgen, want ze kon eigenlijk geen kant op. Dus toen ze verveeld vroeg: ‘Mag ik even een rondje wandelen?’ mocht dat van mij.
Na een tijdje rondden mijn man en ik het gesprek af. Onze dochter was nog niet terug. Ik besloot te kijken waar ze was gebleven. Niet bij het zwembad en niet bij het pad. Ook niet achter dat ene boompje waar ze net nog stond. Ze was nergens meer te bekennen. Meteen begon speelde zich een compleet rampscenario in mijn hoofd af. Ze is meegenomen, dacht ik. Mijn hart ging tekeer en mijn handen werden klam. Mijn man en ik keken elkaar aan met een blik die je als ouders hoopt nooit uit te wisselen. Paniek.
We zijn gaan zoeken. Eerst rustig, toen minder rustig. Toen ronduit hysterisch. Bij de receptie vroegen we of ze een meisje hadden gezien met staartjes en in een knal paarse jurk. Niet te missen. We vroegen het ook aan andere gasten. Maar niemand had haar gezien. Mijn gedachten werden met de minuut donkerder. Tien minuten voelde als een uur, en na twintig minuten besloot ik dat we de politie moesten bellen. Ik was woedend op mezelf: wat voor moeder laat haar kind ‘even wandelen’ in een vreemd land?
Ik hing aan de telefoon en mijn man ging nog een keer kijken bij de plek waar we hadden gezeten. Naast onze tafel stond een grote plantenbak. Met daarin een enorme, tropische plant met veel bladeren. En daar lag ze. Verscholen onder de rand en bladeren, helemaal opgerold. Met een knuffel in haar armen en die knal paarse jurk als een dekentje om zich heen. Slapend. Onze dochter was moe geworden van het ‘rondje wandelen’ en was in de schaduw onder de plantenbak gaan zitten. Op nog geen meter afstand van waar wij zaten te kletsen.
Ik heb haar opgepakt, veel te stevig vastgehouden en iets gemompeld als: ‘Doe dit nóóit meer.’ Waarop zij slaperig vroeg: ‘Waarom huil je mama?’ Ik hoop dat er een dag komt dat we erom kunnen lachen, maar die is nog niet aangebroken. Tot die tijd blijft ze heel dicht bij mij. Mijn kind raak ik nooit meer kwijt.”
Toch lijkt het elke ouder wel eens gebeuren, zo ook Emma. Zij raakte haar kind kwijt in een menigte. Haar verhaal lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
