Bonnie kreeg een auto-ongeluk: ‘Net toen ik make-uploos, met ongekamd haar en in pyjama de deur uit ging’

huisdierperikelen Beeld: Kek Mama
Elsemieke Tijmstra
Elsemieke Tijmstra
Leestijd: 3 minuten

Bonnie had zich ziekgemeld en bleef in bed, tot de kinderen naar school gebracht moesten worden. Dat deed ze ‘even snel’ in haar pyjama, zonder make-up op en met haar haar in een grote knot bovenop haar hoofd. Ze zou toch zo weer thuis zijn. Dacht ze.

Lees verder onder de advertentie

Bonnie, getrouwd met Erik, moeder van Jolijn (7) en Boaz (5): “Ik was ziek. Niet een beetje ‘ik voel me wat meh’, maar echt ziek-ziek. Koortsig, slap, hoofd alsof er een brassband in woonde. Mijn man had gelukkig de kinderen al aangekleed, broodtrommels gevuld en tanden laten poetsen, maar moest daarna direct door naar werk. Half negen wachten tot school begon, zat er niet in, dan zou hij te laat komen.

Lees verder onder de advertentie

Dus daar ging ik. In mijn pyjama. Niet zo’n stijlvolle satijnen set waarvan je denkt: oeh, chic. Nee, nee. Een verwassen exemplaar met teddyberen waarvan het elastiek ooit in 2018 afscheid had genomen van iedere vorm van ambitie. Daaroverheen een lange jas in de hoop dat niemand zou zien dat ik hieronder feitelijk klaar was voor een griepquarantaine.

Mijn haar? Niet gedaan.
Mijn gezicht? De afdruk van mijn kussen stond er nog in alsof ik op een wafelijzer had geslapen.
Make-up? Geen sprake van.

Niet nú

Maar goed. Niemand die me zou zien. Ik zou alleen even de kinderen afzetten en daarna linea recta terug mijn bed in rollen als een zieke burrito. Wat kon er misgaan? Nou, je voelt hem al aankomen. Vrij veel.

Op de terugweg sprong een stoplicht ineens op oranje. En hoe graag ik ook snel mijn bed weer in wilde, ik voelde me nog steeds verantwoordelijk voor de regionale verkeersveiligheid én ik niet wilde eindigen als nieuwsbericht (“vrouw in pyjama vliegt kruispunt over”), remde ik netjes.

Alleen de auto achter mij had blijkbaar al besloten dat wij samen nog wel even door oranje konden glippen. Ik dus niet. Het ging gelukkig niet zo hard, maar wel hard genoeg dat er een fikse deuk achterop mijn auto zat, evenals in haar voorkant. Shit. Niet nú!

Daar stond ik dus. Langs de weg. In mijn pyjama. Met mijn zieke slaaphoofd. In de kou. En meteen deed ik iets waarvan ik altijd dacht dat ik het nóóit zou doen, omdat ik mezelf beschouw als een moderne, zelfstandige vrouw: ik belde direct mijn man, omdat ik niet wist wat ik moest doen bij een aanrijding. Echt emancipatie-technisch een zwak moment van jewelste. Ik geef de griep de schuld.

Lees verder onder de advertentie

Levensles bij een auto-ongeluk

Zowel mijn man als de vrouw in de andere auto bleven gelukkig heel kalm. Ik moest formulieren invullen. Verzekeringen bellen. De politie spreken. Kentekens noteren. Foto’s maken. Terwijl ik eruitzag alsof ik net ontsnapt was uit een ziekbed in een streekziekenhuis uit 1994.

De vrouw die achterop mij was gereden zag er overigens fantastisch uit. Volledig aangekleed. Mascara. Mooie jas. Haar in de krul. Normale schoenen. Waarschijnlijk iemand die haar leven op orde heeft. En daar stond ik tegenover haar in een pyjamabroek met kleine teddyberen erop. Terwijl ik probeerde professioneel een schadeformulier in te vullen met een snotneus en trillende handen van de koorts.

Lees verder onder de advertentie

Uiteindelijk liep alles goed af. Niemand gewond, schade geregeld, de kinderen waren gelukkig al veilig op school afgeleverd. Maar ik heb die ochtend wel een belangrijke levensles geleerd. Ook al denk je écht alleen maar “even snel heen en weer” te gaan: ga nóóit in pyjama de deur uit.”

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail