Beeld: Getty Images
Vroeger deed ze er ‘gewoon’ aan mee, maar inmiddels weet Rachel Garlinghouse als ervaren moeder dat het totaal geen zin heeft om over je kind op te scheppen. En je kind help je er al helemaal niet mee.
‘Ik zal nooit vergeten welke overweldigende druk ik voelde toen ik voor het eerst moeder werd’, vertelt Rachel. Ze doelt daarbij op de concurrentie met andere moeders. ‘Iedereen was schaamteloos aan het opscheppen over haar kind’, legt ze uit. ‘Jantje kon al tot vijf tellen toen hij veertien maanden was en Pietje kende alle vormen en weekdagen al uit zijn hoofd.’
Inmiddels is Rachel jaren verder en weet ze dat dat opschepgedrag onzin is. ‘Het is pure tijdverspilling. Het zorgt ervoor dat degene die opschept tijdelijk een beter gevoel krijgt, terwijl degene die het aanhoort juist jaloers wordt. En dan heb ik het nog niet eens over degenen over wie het gaat: onze kinderen. Het is voor hen niet beter als we over ze opscheppen of roddelen over hoe waardeloos andere kinderen zijn. Een kind mag gewoon zijn wie hij is.’
Lees ook:
‘Stop met sorry zeggen als je opschept over je kind’ >
Natuurlijk mag je volgens Rachel trots zijn op je kind en zijn prestaties delen. ‘Met vrienden en familie, of op social media. Maar erover opscheppen is iets anders. Dat is puur iets egoïstisch, iets om je eigen ouderlijke ego te strelen – en dat is niet netjes als je het mij vraagt.’
Het liefst zou Rachel terug in de tijd gaan en iets tegen haar jongere zelf zeggen: ‘Dat het namelijk niet uitmaakt wanneer mijn baby kruipt in vergelijking met andere baby’s. Of dat mijn peuter niet doorslaapt, terwijl die van een andere moeder dat wel doet.’
Ze weet nu dat dat haar geen waardeloze moeder maakt. ‘En dat het niet betekent dat er iets mis is met mijn kind. Ieder kind leert dingen op zijn eigen tempo en als moeder of ouder is jouw enige taak om hem te helpen daarin te slagen.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of neem een abonnement.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
