Beeld: Canva
Als moeder heb je zo je mindere momenten… We’ve all been there. Kan gebeuren, al is het wel vervelend als je er nog dagelijks aan herinnerd wordt door een blijvend aandenken. Het overkwam ook Inge* met haar jongste dochter.
Inge*, getrouwd met Marcel, moeder van Julia (5) en Marise (3): “Mijn jongste dochter is nogal een driftkikker. Totaal anders dan haar oudere zus, zij is juist heel kalm en ook heel meegaand. Dat was dus even wennen – en dat is het soms nog steeds, ook na drie jaar.
Een van de dingen waar mijn dochter woest om kan worden, zijn riempjes. Het gevoel dat ze ergens ingesnoerd wordt en er niet uit kan, krijgt ze sinds haar peuterpuberteit enorme driftbuien van. In de kinderstoel begin ik er al tijden niet meer aan, ze blijft namelijk wel altijd braaf zitten als ze niet vast zit. Als ze wel vast zit, doet ze er alles aan om er toch uit te klimmen.
Maar ook in de kinderwagen wil Marlise de riempjes niet meer om. Na keer op keer de strijd aangaan en met een krijsend kind rond te hebben gelopen, was ik er wel klaar mee. Dan toch lekker geen riempjes? Mijn gevoel zei me wel dat het niet echt slim was, maar net als in de kinderstoel bleef ze ook in de wagen goed zitten, zolang ze maar niet vast zat. Dus zodoende.
Tot een tijdje geleden. We waren onderweg naar de supermarkt, een route die ik al honderd keer had gelopen met haar. Dochter Marlise in de wagen, zonder riempjes. En plots, totaal onverwacht, bleef de wagen achter een uitstekende stoeptegel haken. Zo onverwacht en met een vaartje, dat ze de kinderwagen uit gelanceerd werd.
Voor haar zelf kwam het ook dusdanig onverwacht dat ze geen tijd meer had om zichzelf op te vangen, dus ze landde vol op haar gezicht. Het resultaat? Een geschaafd gezicht, een fikse bloedneus en een gebroken voortand. Wat voelde ik me schuldig! Ik wist toch dat dit een slecht idee was?! Als ik niet zo laks was geweest met die verdomde riempjes, was dit niet gebeurd. Marlise heeft er zelf verder geen last meer van, en weigert ook nog steeds pertinent die riempjes om te doen. Ik voel me elke keer als ik dat gebroken tandje zie opnieuw schuldig.”
Eigenwijze kinderen, daar kan Ellen over meepraten. Zij belandde op dag twee van haar vakantie al op de eerste hulp, omdat haar dochter weigerde te luisteren. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Carice van Houten speelt voor het eerst in zeven jaar weer in een speelfilm: A Family. In de film staat de impact van een scheiding op kinderen centraal, een thema dat haar persoonlijk raakt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Hanne (31) haar vraagstuk. Kan ze haar twee kinderen in de bakfiets laten zitten als ze de supermarkt in glipt voor een snelle boodschap?
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Soms lijkt het wel alsof je woorden geen enkel effect hebben op je kinderen. Misschien komt dat wel doordat jij deze dingen regelmatig zegt.
