Hoofdredacteur Sara van Gorp (41) woont samen met Mark en zoons Ko (5) en Toon (10 maanden).
Voordat Mark en ik verkering kregen (deze maand zowaar tien jaar geleden, feest!) vierde ik mijn vakanties zo: in m’n eentje. In een stad. Slenterend. Terrassend. Soms met een gezellige gelegenheidsmeneer. Ik nam mezelf mee uit eten en vermaakte me uitstekend. Behalve in Lissabon. Geen terras te bekennen en ik werd als een buitenaards wezen aangestaard als ik op m’n paasbest in een restaurant verscheen om met mezelf en mijn schrijfboekje te dineren.
Nee, dan Barcelona. Met stad én strand en weirde gesprekken met callgirls tijdens de sangria. En niet te vergeten met de Italiaanse pizzeria-ober Alex (hoe klassiek wil je het hebben) met wie ik avond aan avond door de mooie nacht naar zijn appartement scooterde en die een kneitergestoorde tattoognoom op z’n rug had die rode levenselixers brouwde.
Of Andrew in New York die me de muurschilderingen in Harlem liet zien die hij met z’n leerlingen had gemaakt. Leerlingen die ‘Master, Master!’ roepend achter ’m aanliepen terwijl de gospels uit de kerken daverden (ja, het was zondag).
En nu. Een huis, een samenlevingscontract en twee jongetjes verder krijg je mij met nog geen tien paarden in m’n eentje het land uit. Sterker nog, het huis voor een nacht verlaten is al een krachtsinspanning. De mama-watcher alias Toon en ook Ko en Mark hebben een nogal magnetische werking. Ik wil thuis zijn, kroelen, zorgen. Wie had dat gedacht. Komt wel weer. Ooit. Dat slenteren in m’n eentje door een onbekende stad. En dan zonder gezellige gelegenheidsmeneer.
In dit nummer lees je het verhaal van Joan Makenbach, single moeder die elke zomer twee weken naar Las Vegas vertrekt. Zonder kind. Ontaard, zeggen ze dan. Nou, ik zou wel víer weken kinderloos op vakantie willen als ik single moeder was. Die keren dat ik een week voor de jongetjes zorgde in m’n eentje, dacht ik steeds: al die singles die dit jaren zo doen, heilig respect.
Wil je Kek Mama 07-2015 online bestellen? Klik hier om meer te lezen van hoofdredacteur Sara.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
