Beeld: Canva
Op de muren kleuren? Ja hoor. De meubels onder plakken met stickers? Doe je ding. In hun eigen kamer mogen de kinderen van Marit doen wat ze willen.
Marit, moeder van Loesje (7) en Joppe (5): “De kamers van mijn kinderen zijn niet bepaald Instagramwaardig, zouden de meeste mensen denken. Mijn dochter van zeven heeft met paarse stift een soort eenhoorn op haar kledingkast getekend. Denk ik. Het kan ook een hond zijn. Mijn zoon van vijf heeft ooit besloten dat hij zijn behang niet meer mooi vond en trok een flink stuk van de muur. Daarna vond hij het halverwege blijkbaar wel weer mooi genoeg, dus nu hangt de onderste helft er nog.
Ik heb het zo gelaten. Hun kamers zijn namelijk van hen. Dat is bij ons thuis de afspraak: achter die deur mogen zij bepalen hoe het eruitziet. En daar vinden mensen nogal wat van. “Maar je gaat ze toch niet op de múúr laten tekenen?” vroeg mijn moeder geschokt toen ze de eerste kunstwerken ontdekte. Jawel dus.
Niet in de woonkamer. Niet op mijn keukenkastjes en ook liever niet op de bank die ik nog drie jaar moet afbetalen. Maar hun eigen meubels? Hun muren? Ga je gang. Wil je je kast groen kleuren met viltstift? Veel plezier. Wil je honderd stickers op je bed plakken? Jouw bed. Vind je het over twee jaar verschrikkelijk? Dan heb je meteen iets geleerd over de gevolgen van honderd stickers op een bed.
Hetzelfde geldt voor opruimen. Ik ga niet iedere avond roepen dat er LEGO in bakken moet en knuffels van de vloer moeten. Als zij prima kunnen slapen met 34 Playmobilpoppetjes naast hun kussen: be my guest.
Toegegeven: soms moet ik mezelf behoorlijk inhouden. Als ik een kamer binnenloop waar je alleen met een soort hink-stap-sprong bij het raam kunt komen, vind ik dat heus irritant. Maar ik zeg er niks van. Ik ga niet dan maar zelf opruimen.
Het meest controversiële onderdeel is waarschijnlijk de was. Mijn kinderen hebben allebei een wasmand. Kleding die daarin ligt, was ik. Kleding die op hun vloer ligt, niet. Het gevolg laat zich raden. Eens in de zoveel tijd staat er ’s ochtends een kind naast mijn bed met de mededeling dat er geen schone broeken meer zijn.
“Heb je in je kast gekeken?” “Ja.” “En je wasmand?” Leeg. Dan weet ik genoeg. De eerste keren ben ik alsnog op mijn knieën kleding bij elkaar gaan rapen. Tot ik dacht: wat leer ik ze hier eigenlijk mee? Dat mama uiteindelijk wel achter je aan komt om alles op te lossen?
Dus tegenwoordig is mijn antwoord: “Dan moet je je vieze kleding in de wasmand doen.” Niet iedereen begrijpt dat. De juf van mijn dochter maakte eens een opmerking toen ze dagen achter elkaar dezelfde trui met eetvlekken erin droeg. Of het thuis allemaal wel lukte met de was.
Au. Ik heb uitgelegd hoe ik het aanpak en zag aan haar gezicht dat ze daar gedachten bij had. Mijn moeder heeft die gedachten minder goed leren verbergen. Volgens haar kun je van een kind van vijf helemaal niet verwachten dat hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn was.
Misschien heeft ze een punt. Ze zijn vijf en zeven. Natuurlijk moet ik ze nog ontzettend veel leren. Ik laat ze ook niet zelf bepalen of ze hun tanden poetsen, naar school gaan of in een winterjas bij dertig graden naar buiten lopen. Vrijheid heeft ook bij ons grenzen.
Maar hun kamer is de plek waar ik die grenzen bewust zo ruim mogelijk maak. Ik wil dat ze één stukje van de wereld hebben waar niet voortdurend een volwassene zegt dat iets netter, mooier of anders moet. Waar een muur gewoon een heel groot vel papier kan zijn en een berg knuffels midden op de vloer blijkbaar interieurdesign is. So be it.”
Toen er op een dinsdagmiddag werd aangebeld en er iemand van Veilig Thuis bij Janne voor de deur stond, dacht ze eerst dat er een vergissing was gemaakt. Maar ze kwamen toch echt voor haar. Je leest hier waarom er melding was gedaan.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
