Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Laatst liep ik door Amsterdam toen, vermoedelijk, twee studenten me passeerden. Ze hadden het over een festival. “Het was echt ziek,” zei de een. “De dag erna heb ik alleen maar in m’n bed liggen rotten,” zei de ander.
Liggen rotten in je bed. Die bleef even hangen. De woordkeuze maar ook het bijbehorende gedrag. Een term die, ja hoe zeg ik dat, ineens bijna buitenaards klonk. Ik probeerde me te herinneren wanneer ik dat voor het laatst deed. Het moet in een vorig leven zijn geweest, toen een kater nog een volwaardige dagbesteding was met een vast programma: liggen, rotten, tosti’s eten.
Nu ziet de dag na een feestje er anders uit. Om kwart voor zeven staat er iemand naast het bed die wil weten wat er te eten is. Niks, ontdek je dan. Het brood blijkt op. Daar had je gisteren niet aan gedacht, je was druk met dansen op een verjaardag. Dus sleep je jezelf, met twee paracetamols in je mik en een gezicht als een natte krant, naar beneden. Afbakbroodjes (die lagen nog ergens) in de oven. Kinderen naar sport. Vaatwasser leeg. Wasmand overvol. En door.
Vroeger lag dat anders. Als student kon ik na een avond stappen zonder enige moeite de hele dag in bed verdwijnen. De wasmand was vol? Ik dook de kledingkast van m’n huisgenoot in. De vaatwasser was vol? Die hadden we niet eens. Er stond gewoon een stapel aangekoekte borden op het aanrecht en daar keek je een beetje naar, waarna je weer naar bed ging. Geen ontbijt? Ergens lag nog wel een oud pak crackers. Geen avondeten? In de koelkast stond vast nog een kliekje van een andere huisgenoot. Er was eigenlijk altijd wel iets te doen, maar niets hoefde echt. De wereld draaide wel door zonder jou. En dat was niet erg, sterker nog; dat was het hele punt.
En dat gevoel, een zeldzaam, bijna spiritueel niveau van onverantwoordelijkheid, dat gevoel is kwijt.
Tegenwoordig draait de wereld niet door zonder mij. Of in elk geval gelooft mijn hoofd dat. Zodra je kinderen hebt, gaat er ergens een schuifje om, en je kunt nooit meer gewoon even niks zijn. Zelfs liggen moet nuttig zijn. Ik ben in staat om in bed te liggen en tegelijk te bedenken wie er nog nieuwe gymschoenen of een cadeautje voor een kinderfeestje nodig heeft. Of alle 85 studiedagen gecoverd zijn. Of de voorleesdagen/inloopochtenden/ouder-kindbijeenkomsgten eigenlijk al in de agenda staan. Dat is geen rust. Dat is vergaderen met een dekbed.
Dus ik vraag me af: komt dat ooit nog terug? Die glorieuze nonchalance? Of heb je, zodra je ouder wordt, een soort abonnement genomen waar je niet meer vanaf kunt komen. Een abonnement dat Verantwoordelijkheidsgevoel heet, zonder opzegtermijn en met een eindeloze verlenging.
Ik vrees dat het nooit meer wordt zoals toen. De dagen van compleet onverantwoordelijk in bed rotten zijn waarschijnlijk voorbij. Daar staat tegenover dat er nu twee kleine mensen zijn die mijn aandacht, ontbijt en aanwezigheid belangrijker vinden dan mijn kater. Het is niet hetzelfde. Maar vooruit. Voor een goed alternatief wil ik mijn tosti’s wel opgeven.
Meer avonturen, observaties en herkenbare momenten van Laurie en haar jongens lees je hier.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Je kent het wel: jij kijkt naar een woonkamer vol rondslingerend speelgoed, was die al drie dagen op een stoel ligt en een aanrecht dat zichzelf blijkbaar ook niet gaat opruimen. Ondertussen loopt hij er doodleuk langs.