Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Lees verder onder de advertentie
Laatst liep ik door Amsterdam toen, vermoedelijk, twee studenten me passeerden. Ze hadden het over een festival. “Het was echt ziek,” zei de een. “De dag erna heb ik alleen maar in m’n bed liggen rotten,” zei de ander.
Liggen rotten in je bed. Die bleef even hangen. De woordkeuze maar ook het bijbehorende gedrag. Een term die, ja hoe zeg ik dat, ineens bijna buitenaards klonk. Ik probeerde me te herinneren wanneer ik dat voor het laatst deed. Het moet in een vorig leven zijn geweest, toen een kater nog een volwaardige dagbesteding was met een vast programma: liggen, rotten, tosti’s eten.
Lees verder onder de advertentie
Dat gevoel is kwijt
Nu ziet de dag na een feestje er anders uit. Om kwart voor zeven staat er iemand naast het bed die wil weten wat er te eten is. Niks, ontdek je dan. Het brood blijkt op. Daar had je gisteren niet aan gedacht, je was druk met dansen op een verjaardag. Dus sleep je jezelf, met twee paracetamols in je mik en een gezicht als een natte krant, naar beneden. Afbakbroodjes (die lagen nog ergens) in de oven. Kinderen naar sport. Vaatwasser leeg. Wasmand overvol. En door.
Lees verder onder de advertentie
Vroeger lag dat anders. Als student kon ik na een avond stappen zonder enige moeite de hele dag in bed verdwijnen. De wasmand was vol? Ik dook de kledingkast van m’n huisgenoot in. De vaatwasser was vol? Die hadden we niet eens. Er stond gewoon een stapel aangekoekte borden op het aanrecht en daar keek je een beetje naar, waarna je weer naar bed ging. Geen ontbijt? Ergens lag nog wel een oud pak crackers. Geen avondeten? In de koelkast stond vast nog een kliekje van een andere huisgenoot. Er was eigenlijk altijd wel iets te doen, maar niets hoefde echt. De wereld draaide wel door zonder jou. En dat was niet erg, sterker nog; dat was het hele punt.
En dat gevoel, een zeldzaam, bijna spiritueel niveau van onverantwoordelijkheid, dat gevoel is kwijt.
De wereld draait niet zonder mij
Tegenwoordig draait de wereld niet door zonder mij. Of in elk geval gelooft mijn hoofd dat. Zodra je kinderen hebt, gaat er ergens een schuifje om, en je kunt nooit meer gewoon even niks zijn. Zelfs liggen moet nuttig zijn. Ik ben in staat om in bed te liggen en tegelijk te bedenken wie er nog nieuwe gymschoenen of een cadeautje voor een kinderfeestje nodig heeft. Of alle 85 studiedagen gecoverd zijn. Of de voorleesdagen/inloopochtenden/ouder-kindbijeenkomsgten eigenlijk al in de agenda staan. Dat is geen rust. Dat is vergaderen met een dekbed.
Lees verder onder de advertentie
Dus ik vraag me af: komt dat ooit nog terug? Die glorieuze nonchalance? Of heb je, zodra je ouder wordt, een soort abonnement genomen waar je niet meer vanaf kunt komen. Een abonnement dat Verantwoordelijkheidsgevoel heet, zonder opzegtermijn en met een eindeloze verlenging.
Ik vrees dat het nooit meer wordt zoals toen. De dagen van compleet onverantwoordelijk in bed rotten zijn waarschijnlijk voorbij. Daar staat tegenover dat er nu twee kleine mensen zijn die mijn aandacht, ontbijt en aanwezigheid belangrijker vinden dan mijn kater. Het is niet hetzelfde. Maar vooruit. Voor een goed alternatief wil ik mijn tosti’s wel opgeven.
Lees verder onder de advertentie
Meer avonturen, observaties en herkenbare momenten van Laurie en haar jongens lees je hier.
Sandra dacht dat haar man Frank de perfecte Sinterklaas zou zijn voor het schoolfeest van hun dochter Iris. Hij had immers al vaker voor goedheiligman gespeeld, zonder ooit ontmaskerd te worden. Maar hij had buiten de scherpe blik van zijn eigen dochter gerekend.
Als Nienke met haar vriendinnetje Jasmijn in het bos gaat spelen, verwacht moeder Miranda niets bijzonders. De meisjes bouwen er wel vaker hutten en kunnen zich er uren vermaken. Maar deze keer komen ze wel heel enthousiast thuis. En ze hebben iemand meegenomen.
Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Als moeder wil je het liefst alle problemen voor je kind oplossen. Van een vergeten gymtas tot ruzie met een vriendje. Toch is het soms juist goed om even níét in te grijpen. Volgens YourTango doen ouders die zelfstandige kinderen opvoeden deze 11 dingen anders.
Tussen de volle wasmanden, werkstress en kinderen die nét niet willen slapen, schiet de romantiek er soms bij in. Maar een sterke relatie draait niet alleen om vlinders in je buik en romantische dates. Het zijn juist de kleine, alledaagse dingen die veel zeggen over jullie toekomst samen.
Een kus bij het thuiskomen, even knuffelen op de bank of zomaar ‘ik hou van je’ zeggen. Niet in ieder gezin is dat vanzelfsprekend. Maar wist je dat de manier waarop je ouders vroeger hun liefde aan elkaar lieten zien, invloed kan hebben op hoe jij nu met relaties omgaat?