Beeld: Kek Mama
Josje kon eigenlijk prima met haar schoonzus. Goed, ze zijn nooit heel close geweest, maar er was ook geen frictie. Na deze middag is dat volledig van de baan: Josje wil absoluut geen contact meer met haar schoonzus, voordat zij haar oprechte excuses aanbied.
Josje*, getrouwd, moeder van een zoon (3) en dochter (1): “Mijn schoonzus en ik hebben altijd prima contact gehad. Niet dat we elkaar dagelijks bellen, maar gewoon goed. Ze is lief voor mijn kinderen, mijn zoon gaat graag naar haar toe om te spelen bij zijn grote neven (6 en 7) en ik heb eigenlijk nooit een reden gehad om haar niet te vertrouwen. Tot afgelopen weekend.
Ik zal eerst meteen bekennen: ik ben doodsbang voor water. Niet voor een pierenbadje van twintig centimeter, maar ook daar verlies ik mijn kinderen absoluut geen seconde uit het oog. Zodra mijn kinderen in de buurt zijn van open water, schiet mijn hoofd onmiddellijk in de alarmstand. Ik zie geen gezellig meertje, ik zie 48 manieren waarop het mis kan gaan en ze dood kunnen gaan.
Overdreven? Misschien. Maar zonder zwemdiploma zullen ze nu eenmaal verdrinken als ze onverhoopt in het water terecht komen. Het zou de eerste keer niet zijn, toch? Dus ja, ik ben rondom water uiterst voorzichtig. Bij een zwembad zit ik niet ontspannen met een boekje terwijl zij spelen. Bij een sloot loopt hij aan mijn andere kant. En als we ergens op een boot zouden stappen (wat nooit zou gebeuren), zou hij absoluut een zwemvest dragen. Én bandjes. Geen discussie.
Afgelopen weekend ging mijn zoon een dagje naar mijn schoonzus en zwager. Hartstikke leuk. Hij vindt het daar geweldig en ik vond het fijn om even mijn handen vrij te hebben voor zijn zus. Ze hadden verteld dat ze wat leuke dingen zouden gaan doen. Prima.
Wat ze níét hadden verteld, was dat ze van plan waren om met hem te gaan varen. Daar kwam ik pas achter toen ik foto’s doorgestuurd kreeg. Op de eerste foto dacht ik nog: huh, zitten ze op een boot? Op de tweede foto zag ik mijn zoon, zonder zwemvest. Mijn hart zat direct in mijn keel.
Ik appte meteen waarom mijn zoon geen zwemvest droeg. Toen ze niet snel genoeg antwoord gaf, belde ik op. Het antwoord? Hij had er eerst eentje aan gehad, maar vond het niet lekker zitten. Sorry, wat?
Hij is drie! Natuurlijk vindt hij zo’n ding niet lekker zitten. Hij vindt een winterjas ook niet lekker zitten en tandenpoetsen regelmatig een volstrekt onredelijke eis. Dat betekent niet dat we dan zeggen: nou vooruit jongen, laat maar.
Een zwemvest op een boot is bij een kind dat niet kan zwemmen voor mij geen accessoire, maar letterlijk van levensbelang. Ik voelde de paniek meteen opkomen. Mijn schoonzus reageerde dat ze goed op hem letten en dat ik me geen zorgen hoefde te maken, maar daar werd ik niet bepaald rustiger van. Zeker niet toen ik de foto’s nog eens bekeek en glazen wijn zag staan. ‘Waar zijn jullie? Ik kom er nú aan!’
Ik kreeg een locatie doorgestuurd en ben meteen in de auto gesprongen., mijn man ging mee in de hoop me kalm te kunnen houden. Eenmaal ter plaatse bleek mijn nare gevoel helaas niet overdreven. Mijn schoonzus en zwager hadden duidelijk meer dan één gezellig glaasje gedronken. Ze waren niet compleet van de wereld, maar wel behoorlijk aangeschoten. Lacherig, luid en overduidelijk niet meer nuchter.
Ik ben nog nooit zo kwaad geworden als op dat moment. Ik heb echt als een viswijf tegen ze staan schreeuwen. Mijn zoon schrok zich kapot, zich van geen kwaad bewust. Maar dit ging echt aan alle kanten mijn grenzen over.
Mijn zoon kan niet zwemmen. Ze nemen hem zonder overleg mee het water op. Vervolgens besluiten ze dat zijn zwemvest wel uit mag omdat meneer het niet comfortabel vindt. En dan zuipen ze zich ook nog teut? ‘Ben je wel helemaal goed snik?! Dit is levensgevaarlijk! Hij had wel dood kunnen zijn!’
Pas toen mijn zoon begon te huilen, omdat hij bang was door mijn uitbarsting, kwam ik bij zinnen. Ik ben omgedraaid, ben in de auto gaan zitten en heb geen woord meer gezegd. Mijn man probeerde nog een beetje uit te leggen waar die uitbarsting vandaan kwam, ‘Je weet toch hoe ze is’, waar ik eigenlijk alleen maar bozer van werd. Dit behoefde geen uitleg. Alsof ík hier fout zat, in plaats van zij.
Mijn man belde zijn zus later om erover te praten, en toen kwam de zin waarvan ik nog steeds woest word als ik eraan denk: “Er is toch niks gebeurd?” Nee, godzijdank niet! Stel je voor?! Sinds wanneer is dát de maatstaf? Mijn zoon is niet overboord gevallen. Hij is niet verdronken. Er is geen ongeluk gebeurd. Dat maakt de situatie niet veilig. Het betekent alleen dat het risico deze keer goed is afgelopen.
Mijn man vindt mijn boosheid overigens wel terecht. Daarover verschillen we niet van mening. Hij vindt ook dat zijn zus ons vooraf had moeten vertellen dat ze gingen varen, zéker omdat ze weet hoe ik ben met water. Hij vindt dat onze zoon een zwemvest aan had moeten houden. En hij vindt het onverantwoord dat er zoveel werd gedronken terwijl zij verantwoordelijk waren voor ons kind.
Maar waar we wél botsen, is wat er nu moet gebeuren. Ik wil namelijk voorlopig geen contact met mijn schoonzus en zwager. Sterker nog: op dit moment wil ik mijn kinderen helemaal niet meer aan hen toevertrouwen. Mijn man vindt dat te ver gaan. Volgens hem moeten we duidelijke grenzen stellen en moet zijn zus begrijpen dat zoiets nooit meer mag gebeuren, maar hoeven we de familieband niet meteen op te blazen.
Ik wil op zijn minst een oprechte excuses horen, voor ik daarover na ga denken. Dat mijn schoonzus mijn vertrouwen zó heeft beschaamd, dat vergeef ik haar niet. Ze weet hoe angstig ik ben omtrent water. Ik denk zelfs dat dat misschien wel de reden is geweest dat ze niks gezegd heeft. Zij wilden gewoon met een boot varen, en ik had daar een stokje voor gestoken. Dat weet ze. Maar hóé kun je nou zo zijn? Voor mij voelt het echt alsof ze heeft gespeeld met het leven van mijn kind en ik kan haar nooit meer vertrouwen. Ik weet niet hoe het verder moet met onze band, maar voor nu hoef ik ze echt even niet te zien.”
Jannemiek heeft een prima band met haar schoonzus, maar zit niet per se te wachten op méér contact. Daar denkt haar schoonzus echter heel anders over. Haar man is bang dat dit uitloopt op een familiedrama. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Wietze de Jager sprak in KINDEREN!!!! de podcast met Frank van der Lende en Leonie ter Veld over zijn kinderen, zijn leven op Bonaire en zijn grootste angst in het ouderschap.
Het lievelingsgerecht waar de kinderen wél hun bord voor leegeten tot het kinderboek dat je inmiddels kan dromen: iedere mama heeft zo haar favorieten. Deze week deelt Valerie Gumster, beter bekend als Closet van Val, haar 15 favorieten.
Een scherm kan soms voelen als de ultieme ouderlijke reddingsboei. Even een filmpje aan en iedereen heeft rust. Toch kiezen steeds meer ouders ervoor om duidelijke grenzen te stellen aan schermgebruik.
Voormalig handbalster Estavana Polman (34) maakte vrijdagavond aan de talkshowtafel van Vandaag Inside bekend of zij en Rafael van der Vaart een zoon of dochter verwachten.
Simone verwondert zich over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Soms alledaagse dingen, zoals vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. Ze werkt als journalist, tekstschrijver en fotograaf. Ze woont samen met L. en hun twee zonen van […]
Een naam bedenken voor je kind is nog best een klus. Kies je iets klassieks, iets unieks of ga je voor een naam die niemand snel vergeet? Destiny kreeg zo’n naam. Vooral haar tweede naam zorgt regelmatig voor opmerkingen.
