Een kind dat op schoot in slaap valt of vraagt of je ’s avonds even naast ‘m wil liggen: er zijn genoeg momenten die blogger Rebecca Henninger mist nu haar kinderen ouder zijn. Maar er is één ding waar ze meer waarde aan hecht dan gedacht.
En dat zijn de briefjes die ze altijd in de broodtrommels van haar kinderen stopte.
‘Vanaf de eerste schooldag, nog voordat mijn kinderen konden lezen, begon ik met het schrijven van kleine notities met hartjes, sterren en heel veel kusjes’, schrijft Rebecca op Scary Mommy. Ze vroeg zich af of haar kinderen de briefjes wel opmerkten, want ze kreeg ze ’s middags regelmatig nat en verfrommeld in het trommeltje weer terug. Tot de blogger op haar eigen bureau in de werkkamer een briefje vond van haar dochter: ‘Ik hou van jou, mama.’
Lees ook
Moeder Elizabeth mist de babytijd niet: ‘Hoe ouder, hoe leuker’ >
‘Het schrijven van briefjes werd een gewoonte, want ze doken overal in huis op’, vervolgt Rebecca. ‘Ik schreef ze als mijn kinderen iets spannends gingen doen, als ik niet mee kon op excursie als klassenmoeder of gewoon om te laten weten dat ik aan ze dacht. Het was zo ‘normaal’ geworden, maar nu pas realiseer ik me dat ik er meer van had moeten genieten. Want toen mijn dochter op een dag zei dat ik wel kon stoppen met het schrijven van briefjes (ze voelde zich te oud en te cool), was het in één keer klaar.’
Rebecca hoopt dat ze in het vervolg bewuster in het moment leeft en is nu extra dankbaar voor alle lieve woorden en kusjes van haar kinderen. ‘Én voor de keren dat hun niet-meer-zo-mollige vingertjes mijn hand weer even vasthouden als niemand kijkt.’
Meer persoonlijke verhalen lezen? Volg Kek Mama op Facebook >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
