Het leven in Nederland is goed, vinden deze vrouwen die in tropische oorden opgroeiden, en die winters zijn eigenlijk best te doen. Maar er zijn ook dingen waar ze minder makkelijk aan wennen. “De werkdruk was in Nederland veel hoger dan in Curaçao.”
Lees verder onder de advertentie
Annelies Jiersma (43) emigreerde twintig jaar geleden van Curaçao naar Nederland. Ze is getrouwd en heeft twee zoons van 6 en 8.
“Het was een ouderwetse Hollandse winter toen ik twintig jaar geleden aankwam om hier een studie te volgen. Ik weet nog dat ik met mijn vriend naar een carnavalsoptocht ging kijken. Daar stond ik dan, in de regen met een handjevol andere toeschouwers. Het was totaal anders dan het carnaval dat ik van Curaçao kende: een groot feest in de zon, met veel mensen en dansers in vol ornaat, zoals het Braziliaanse carnaval. Ik vond het maar raar om carnaval in de kou te vieren en vroeg me af waarom die mensen niet gewoon naar binnen gingen. Later stak een bekend winterkwaaltje de kop op: ik kreeg last van wintertenen en kon amper lopen. En ik herinner me dat ik in de winter veel sliep – eigenlijk een soort winterslaap.
Lees verder onder de advertentie
Charme
Nog steeds merk ik dat mijn lichaam in de winter een tandje lager gaat. Ik heb dan minder energie en slik extra vitamine D. Ook proberen we iedere winter naar een warme bestemming te vliegen voor een dosis zon. Inmiddels zie ik de charme van de winter wel in. Het is gezellig om met de kinderen spelletjes te doen aan tafel en ik hou van de wisseling van de seizoenen. Vaak maken we wandelingen. Van mij hoeft het ook niet altijd zo verzengend heet te zijn.
Toen ik emigreerde, beschouwde ik mezelf als een Nederlandse: ik sprak goed Nederlands, was hier al een paar keer op vakantie geweest en kende de cultuur. Toch was het een hele omschakeling. Ik voelde me eenzaam zonder mijn vrienden en familie. En toen ik ging werken in het bankwezen, merkte ik grote verschillen met de Curaçaose mentaliteit.
Lees verder onder de advertentie
De werkdruk was hoog, er was veel competitie en ik had het gevoel dat ik me steeds opnieuw moest bewijzen. Met als gevolg dat ik binnen drie jaar een burn-out had. Op Curaçao wordt minder waarde gehecht aan carrière en veel geld verdienen. Antillianen zijn tevreden met minder: als je gezin maar te eten heeft en je samen leuke dingen kunt doen. Veel Nederlandse ouders vind ik streng en beschermend: ze controleren wat hun kinderen eten, hoe laat ze naar bed gaan, met wie ze spelen… Antilliaanse ouders zijn daar losser en makkelijker in, ook omdat de rest van de familie bijspringt in de opvoeding. Kinderen zijn de verantwoordelijkheid van de hele familie, niet alleen van hun ouders.”
Dit artikel stond eerder in Kek Mama.
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Presentatrice Renate Verbaan-Gerschtanowitz (46) brak in 2004 door, nadat ze tijdens de TMF Awards door de kijkers werd verkozen tot nieuwe vj van de populaire muziekzender. Samen met presentator Winston Gerschtanowitz vormt ze al meer dan twintig jaar een stel en hebben ze twee zoons.
Een veilig thuis is voor een kind ontzettend belangrijk. Niet alleen omdat de voordeur op slot kan, maar vooral omdat thuis een plek hoort te zijn waar je je emotioneel veilig voelt. Als je ouders voortdurend kibbelen, snauwen of met slaande deuren door het huis gaan, kan dat behoorlijk wat met je doen.
Mijn man Mark (53) en ik drinken zelf bijna nooit. Toch belandde onze dochter Isabel (22) op haar vijftiende met een alcoholvergiftiging op de intensive care. Ze kwam er gelukkig bovenop, maar inmiddels zijn we zeven jaar verder en kan ik het nog steeds moeilijk vinden als ze te veel drinkt.
Wat ouders vandaag trots online delen, kan hun kind over een paar jaar ineens heel anders laten kijken naar die foto’s en filmpjes. Bas Smit en Nicolette van Dam besloten daarom al vroeg om hun kinderen zo veel mogelijk buiten social media te houden.
Sandra kijkt eigenlijk nooit naar de locatie van haar dochter Sophie (16). Ze vertrouwt haar en wil haar vooral niet controleren. Maar als ze op een avond per toeval tóch ziet waar Sophie uithangt, klopt dat totaal niet met wat ze thuis heeft verteld. Een paar uur later wordt het nog vreemder.