Beeld: Kek Mama
Na de kraamtijd je werk weer oppakken, dat gaat niet altijd zo soepeltjes als je gehoopt had. Al zijn er ook moeders die smachtend naar hun baan terugkeren. Vier vrouwen, vier ervaringen. Vandaag de verhalen van Annika en Richelle die allebei moeite hadden met hun terugkeer.
Lees hier deel 2 van het artikel: het verhaal van Ellen.
Eén op de vijf werkgevers heeft liever niet dat vrouwen borstvoeding geven of kolven onder werktijd, zo blijkt uit onderzoek van het Voedingscentrum. Dat heeft Annika (administratief medewerker) aan den lijve ondervonden. “Ze vonden mij maar lastig. Dat ik zwanger was, werd door mijn leidinggevende al niet met veel gejuich ontvangen. En dat ik ook nog eens wilde kolven op kantoor, zorgde helemaal voor scheve ogen. Niet alleen bij hem, ook bij collega’s – veelal mannen.
Er werden ‘grappen’ gemaakt die ik absoluut niet kon waarderen. Zo begon een collega heel lollig te loeien toen ik met mijn kolf naar het hok dat daarvoor aangewezen was liep. Iedereen lachen – ik schaamde me dood. En er was een collega die vroeg of ik dan ook langer door zou werken, nu ik steeds tussendoor aan het kolven was. Dat je als vrouw recht hebt om onder werktijd te kolven, leek niemand te weten. Toen ik dat een keer kribbig riep, stond er een collega met de woorden: ‘Dan ga ik nu even roken. Daar heb ik recht op, vind ik.’
Ik heb het een halfjaar aangehoord. Steeds vaker sprak ik er met mijn vriend over om met de borstvoeding te stoppen. Ik wilde dat om de verkeerde reden. Ik wilde dat omdat ik er op mijn werk te weinig ruimte voor kreeg. Er met mijn baas over praten durfde ik niet. Daar kun je van alles van vinden, maar hij is het type man er niet naar om even je hart bij te luchten.
Uiteindelijk ben ik op zoek gegaan naar een andere baan. Ik werk nu een dag minder, dichter bij huis, verdien nagenoeg hetzelfde en er is nooit moeilijk gedaan over kolven. Wat een verademing was dat. Inmiddels is mijn dochter bijna twee en ligt deze periode gelukkig achter me. Ik ben drie maanden zwanger van ons tweede kindje en vind het een heel geruststellend idee dat ik me over dit soort zaken na mijn bevalling geen zorgen hoef te maken. Mijn huidige werkgever heeft volledig begrepen hoe je met vrouwen om moet gaan.”
Voor Richelle (verpleegkundige) was het weer gaan werken na de geboorte van haar tweeling emotioneel en fysiek een behoorlijke uitdaging. “Ik ben een ander mens door de geboorte van Doris en Moos. Ik kon werk en privé altijd heel goed gescheiden houden, maar nu kan ik op mijn werk piekeren over thuis en thuis kan ik huilen om verdriet van patiënten. En dat verdriet is er nogal – ik werk op de afdeling oncologie. Alles betrek ik op mezelf of op mijn gezin. Wat als ik ziek word? Wat als ons dit overkomt? Ik ben mijn onbevangenheid compleet kwijt. Waar ik voor de geboorte van de twins dacht dat ik onsterfelijk was en vooral volgens het langlevedelolprincipe leefde, moet ik mezelf nu af en toe echt flink toespreken om niet alleen maar met zwarte gedachten of angsten rond te lopen.
Ik bel het liefst ieder uur met onze gastouder om te vragen hoe het gaat. Ook fysiek vond ik mijn terugkeer op de werkvloer tegenvallen. De zwangerschap heeft z’n tol van mijn lichaam geëist en de daaropvolgende keizersnede ook. Ik heb weliswaar een halfjaar verlof gehad, maar ik ben lichamelijk nog lang niet wie ik ooit was. Na een dag werken ben ik doodmoe. Dan wil ik wel spelen met mijn kinderen, maar dan rol ik het liefst zo mijn bed in. Soms denk ik erover om een dag minder te gaan werken, maar dan krijgen we het financieel een stuk lastiger en daarbij, ik vind mijn werk ook gewoon heel tof. Het valt me alleen zwaarder dan ooit. Wat fijn is, is dat mijn collega’s mij begrijpen. Ik kan er goed met ze over praten – zorgmensen, hè?
De meesten hebben ook kinderen en zelfs als die inmiddels volwassen zijn, weten ze wat ik doormaak als ik even wegloop als een bepaalde patiënt me net iets te veel aangrijpt. Een arm om mijn schouder doet dan al heel veel goed. Ik merk wel dat het de laatste tijd beetje bij beetje beter gaat. Het is gewoon ook een kwestie van wennen, aan alles. Niets is meer hetzelfde als je kinderen hebt. Die zitten zo in je hart, die draag je zelfs op je werk met je mee.”
De verhalen van de kersverse moeders klinken Sanne Nout (42, moeder van twee jongens van 9 en 6 jaar) niet onbekend in de oren. Ze richtte samen met Lotte Bode Parents Inc. op. Lees morgen haar deskundige visie in deel 4 van het artikel.
Dit artikel verscheen eerder in Kek Mama ‘Back to Work’
Goed nieuws in het nieuwe jaar: de kinderbijslag in 2026 gaat omhoog. En dat is fijn, want kinderen opvoeden wordt er niet goedkoper op. Daarom zetten we de bedragen voor je op een rij.
Nederland is wakker geworden onder een dikke laag sneeuw en je kinderen staan al met hun neus tegen het raam geplakt. Want sneeuw = magie. Sneeuw = buitenspelen. Sneeuw = NU.
In Een Huis Vol was het maandagavond eindelijk zover: kijkers mochten meekijken met de geboorte van de nieuwste telg.
Hoe weet je eigenlijk of je goed bent opgevoed? Voor sommigen zit dat in een veilig en liefdevol gevoel, voor anderen in zichtbare eigenschappen of gedrag. Wat vaak wordt onderschat, is hoe veel je hobby’s hierover kunnen zeggen.
Niet alleen de kinderbijslag gaat omhoog in 2026, ook het kindgebonden budget wordt verhoogd. Deze toeslag is bedoeld als extra tegemoetkoming in de kosten voor je kinderen.
“Je krijgt er zoveel voor terug”, zeggen we vaak met sarcasme. Maar voor de gezinnen uit de populaire televisieserie Een Huis Vol klopt die uitspraak eigenlijk best aardig. De kinderbijslag die zij jaarlijks op hun rekening bijgeschreven krijgen is niet mis.
