Moeder Katie Smith heeft in haar jeugd nooit geleerd om ‘nee’ te zeggen. Juist daarom wil ze haar kinderen duidelijk maken dat je echt je stem wel mag laten horen, ook al ben je ‘nog maar een kind’.
Op Babble legt ze uit waarom.
‘Ik ben opgegroeid in een tijd waar kinderen nooit gehoord werden’, schrijft ze. ‘Ik zei nooit iets terug. Ook niet toen ik op de basisschool ‘dom’ werd genoemd door de leraar toen ik niet voor de klas durfde voor te lezen. Ook niet toen ik als klein meisje seksueel misbruikt werd door iemand uit mijn familie.’
Lees ook
Deze ‘meme’ gaat flink viral: ‘Dwing mij niet om een kus te geven’ >
Katie: ‘Ik vertrouwde hem, ik hield van hem. En omdat ik naar hem opkeek en mij was geleerd dat je nooit iets terug mag zeggen tegen volwassenen, hield ik mijn mond. Met als gevolg dat ik last had van verschrikkelijke nachtmerries.’
Ze wil haar kinderen dan ook leren dat ‘nee’ zeggen een optie is, juist omdat zij dat zelf nooit mocht. ‘Natuurlijk leer ik mijn kinderen om respect voor een ander te hebben, maar in de eerste plaats moeten ze ook respect voor zichzelf hebben. Ik wil dat ze gehoord worden. En dat als ze geen kus of knuffel willen geven, dat ook niet hoeft.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
