Ze was ten einde raad toen de borstvoeding bij haar zoon niet lukte. En toen haar dochter twee jaar later wél uit de borst wilde drinken, kampte Shannon Guyton tegenover haar zoon met een schuldgevoel. Maar inmiddels weet ze beter.
Tijdens haar eerste zwangerschap was Shannon vastberaden haar kind borstvoeding te gaan geven. ‘Mij was verteld dat m’n zoon anders gezondheidsproblemen zou krijgen en minder intelligent zou worden dan zijn leeftijdsgenootjes’, zegt ze. ‘Maar na een heftige bevalling wilde de borstvoeding niet op gang komen. Bij elke voedingssessie waren we allebei in tranen – hij van de honger, ik van frustratie.’
Hulp van een lactatiekundige veranderde daar helaas niets aan. ‘Na twee weken kampte ik met een enorm schuldgevoel. Tot een vriendin ineens zei dat het oké was om geen borstvoeding te geven. Ik dacht: hoezo? Was kunstvoeding niet zoiets als cola light in de mond van je baby gieten? Maar ze zei: ‘Jíj bent het belangrijkste. Je baby heeft alleen maar jou nodig.’ Ik realiseerde me dat ze gelijk had. Door alle stress was ik mezelf totaal vergeten.’
Lees ook:
Babyuitzet-checklist: dít heb je allemaal nodig >
Shannon begon haar zoon kunstvoeding te geven. ‘En weet je? Ik was nog steeds de beste moeder die ik kon zijn. Mijn zoon at en groeide als kool. Inmiddels is hij elf en heeft hij niet meer ziektes gehad dan leeftijdsgenootjes. Hij doet het prima op school – is zelfs één van de gezondste, meest atletische kinderen die ik ken.’
Toen haar dochter twee jaar later werd geboren, lukte de borstvoeding wél. ‘Ik heb haar zes maanden gevoed en ook zij – nu negen jaar – is supergezond en slim. Ik heb me afgevraagd of ik haar een oneerlijk voordeel heb gegeven ten opzichte van mijn zoon. Maar hoe langer ik moeder ben, hoe meer ik me realiseer dat er zoveel andere manieren zijn waarop ik het ‘verkeerd’ kan doen bij mijn kinderen. Het soort melk dat ik ze het eerste jaar gaf, is niet relevant.’
Shannon sluit haar blog af door te zeggen dat iedere moeder vooral moet doen wat voor haar goed voelt. ‘Dat kan voor elke moeder en elk kind anders zijn. Maar of het nou de borst of de fles wordt, wat mij betreft is het allebei prima.’
Nog meer persoonlijke verhalen lezen?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of neem een abonnement >
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Na de zoveelste afkeurende blik met kritiek op hun manier van opvoeden van de kraamzorg was de maat vol voor deze moeders.
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
Toen Ariane beviel van haar eerste kind, dacht ze één ding zeker te weten: de kraamweek zou haar redding zijn. Lekker cocoonen met haar baby, de kraamzorg die de boel draaiende hield, thee bracht, de was deed, misschien zelfs een keer een boterham met hagelslag smeerde. Spoiler: het liep iets anders.
