Beeld: Pexels
Toen Hilde (33) zwanger was van een jongetje, begon ze vol liefde babyspullen te verzamelen. Na haar miskraam bleef de doos jaren onaangeroerd op zolder staan — tot ze hem kort voor Koningsdag openmaakte.
Hilde: “Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, zag ik het meteen voor me. Een jongetje, met donkere haartjes en mijn glimlach. Ik kocht een paar kleine blauwe rompertjes, een dekentje met berenoortjes en een houten muziekmobiel met autootjes. Alles ging in een doos, voor later. Maar na negen weken hield het op. Ik kreeg een miskraam. Geen ‘later’. Alleen stilte en die ene doos op zolder.
Ik praatte er nauwelijks over. Het voelde vreemd om zo verdrietig te zijn over iets dat nog zo pril was. Maar in mijn hoofd had ik het kindje al een plek gegeven. De doos bleef staan. Niet uit ontkenning, maar omdat ik niet wist wat ik ermee moest.
Een paar jaar later werd ik opnieuw zwanger. Dit keer van een meisje. Ze is nu een vrolijke peuter, met sproetjes op haar neus en een ontembare nieuwsgierigheid. En opeens voelde ik het verschil. Tussen wat er was en wat er nu ís.
Vorig jaar, met Koningsdag in zicht, trok ik de zolder open en zag ik de doos weer staan. In een opwelling besloot ik de spullen te verkopen. Niet omdat ik ze kwijt wilde, maar omdat ik voelde dat ik eraan toe was.
Ik legde alles netjes en zorgvuldig uit op een kleedje. Kleine blauwe babysokjes, zachte doeken, een romper met een blauw streepje. Ik verwachtte dat het zwaar zou voelen — dat het pijn zou doen. Maar dat deed het niet. Het gaf juist een onverwachte lichtheid. Elk verkocht item was een stukje loslaten. Niet vergeten, maar anders vasthouden.
Het was alsof ik eindelijk ruimte maakte, niet alleen in huis, maar ook in mijn hoofd. Ik dacht aan dat jongetje dat er bijna was geweest, en aan het meisje dat er nu is. En voor het eerst voelde het niet als verlies, maar als een verhaal met verschillende hoofdstukken. Pas toen kon ik het echt een plekje geven.
Soms helpt verwerking niet door groots te herdenken, maar door iets kleins te doen. Zoals een doos van zolder halen. En een beetje loslaten, tussen de oranje slingers en tweedehands speelgoed.”
Zangeres Eva Simons kreeg tijdens een repetitie voor de paasvertelling van The Passion een miskraam. Ze vertelt eerlijk en open: ‘Het was intens verdrietig‘.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
Wat als je erachter komt dat je kind op zijn eerste schooldag een half uur lang heeft staan huilen? Milenka ging er met gestrekt been in en lag dus meteen vanaf dag een in conflict met de juf.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Op de peuterspeelzaal begint het sociale leven van peuters pas écht. En soms ook hun reputatie. Marianne (33) weet er alles van.
Sommige dingen kan je als moeder prima mee wegkomen, maar als vader is dat soms net even anders. Dat werd Jeanette pijnlijk duidelijk, toen haar man bijna in elkaar geslagen werd.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Lorraine, die iets achterhoudt voor haar man.
