Beeld: Pexels
Toen Hilde (33) zwanger was van een jongetje, begon ze vol liefde babyspullen te verzamelen. Na haar miskraam bleef de doos jaren onaangeroerd op zolder staan — tot ze hem kort voor Koningsdag openmaakte.
Hilde: “Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, zag ik het meteen voor me. Een jongetje, met donkere haartjes en mijn glimlach. Ik kocht een paar kleine blauwe rompertjes, een dekentje met berenoortjes en een houten muziekmobiel met autootjes. Alles ging in een doos, voor later. Maar na negen weken hield het op. Ik kreeg een miskraam. Geen ‘later’. Alleen stilte en die ene doos op zolder.
Ik praatte er nauwelijks over. Het voelde vreemd om zo verdrietig te zijn over iets dat nog zo pril was. Maar in mijn hoofd had ik het kindje al een plek gegeven. De doos bleef staan. Niet uit ontkenning, maar omdat ik niet wist wat ik ermee moest.
Een paar jaar later werd ik opnieuw zwanger. Dit keer van een meisje. Ze is nu een vrolijke peuter, met sproetjes op haar neus en een ontembare nieuwsgierigheid. En opeens voelde ik het verschil. Tussen wat er was en wat er nu ís.
Vorig jaar, met Koningsdag in zicht, trok ik de zolder open en zag ik de doos weer staan. In een opwelling besloot ik de spullen te verkopen. Niet omdat ik ze kwijt wilde, maar omdat ik voelde dat ik eraan toe was.
Ik legde alles netjes en zorgvuldig uit op een kleedje. Kleine blauwe babysokjes, zachte doeken, een romper met een blauw streepje. Ik verwachtte dat het zwaar zou voelen — dat het pijn zou doen. Maar dat deed het niet. Het gaf juist een onverwachte lichtheid. Elk verkocht item was een stukje loslaten. Niet vergeten, maar anders vasthouden.
Het was alsof ik eindelijk ruimte maakte, niet alleen in huis, maar ook in mijn hoofd. Ik dacht aan dat jongetje dat er bijna was geweest, en aan het meisje dat er nu is. En voor het eerst voelde het niet als verlies, maar als een verhaal met verschillende hoofdstukken. Pas toen kon ik het echt een plekje geven.
Soms helpt verwerking niet door groots te herdenken, maar door iets kleins te doen. Zoals een doos van zolder halen. En een beetje loslaten, tussen de oranje slingers en tweedehands speelgoed.”
Zangeres Eva Simons kreeg tijdens een repetitie voor de paasvertelling van The Passion een miskraam. Ze vertelt eerlijk en open: ‘Het was intens verdrietig‘.
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Carice van Houten speelt voor het eerst in zeven jaar weer in een speelfilm: A Family. In de film staat de impact van een scheiding op kinderen centraal, een thema dat haar persoonlijk raakt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Hanne (31) haar vraagstuk. Kan ze haar twee kinderen in de bakfiets laten zitten als ze de supermarkt in glipt voor een snelle boodschap?
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
In de nieuwste beelden van zijn docuserie laat Jorik Scholten, beter bekend als Lil Kleine, een kwetsbare kant zien. En die draait niet om muziek, maar om vaderschap.
Er zijn van die momenten waarop je als moeder serieus aan jezelf begint te twijfelen. Ilse weet dat als geen ander: haar dochter kwam iedere dag in een andere outfit thuis.
