Beeld: Pexels
Toen Hilde (33) zwanger was van een jongetje, begon ze vol liefde babyspullen te verzamelen. Na haar miskraam bleef de doos jaren onaangeroerd op zolder staan — tot ze hem kort voor Koningsdag openmaakte.
Hilde: “Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, zag ik het meteen voor me. Een jongetje, met donkere haartjes en mijn glimlach. Ik kocht een paar kleine blauwe rompertjes, een dekentje met berenoortjes en een houten muziekmobiel met autootjes. Alles ging in een doos, voor later. Maar na negen weken hield het op. Ik kreeg een miskraam. Geen ‘later’. Alleen stilte en die ene doos op zolder.
Ik praatte er nauwelijks over. Het voelde vreemd om zo verdrietig te zijn over iets dat nog zo pril was. Maar in mijn hoofd had ik het kindje al een plek gegeven. De doos bleef staan. Niet uit ontkenning, maar omdat ik niet wist wat ik ermee moest.
Een paar jaar later werd ik opnieuw zwanger. Dit keer van een meisje. Ze is nu een vrolijke peuter, met sproetjes op haar neus en een ontembare nieuwsgierigheid. En opeens voelde ik het verschil. Tussen wat er was en wat er nu ís.
Vorig jaar, met Koningsdag in zicht, trok ik de zolder open en zag ik de doos weer staan. In een opwelling besloot ik de spullen te verkopen. Niet omdat ik ze kwijt wilde, maar omdat ik voelde dat ik eraan toe was.
Ik legde alles netjes en zorgvuldig uit op een kleedje. Kleine blauwe babysokjes, zachte doeken, een romper met een blauw streepje. Ik verwachtte dat het zwaar zou voelen — dat het pijn zou doen. Maar dat deed het niet. Het gaf juist een onverwachte lichtheid. Elk verkocht item was een stukje loslaten. Niet vergeten, maar anders vasthouden.
Het was alsof ik eindelijk ruimte maakte, niet alleen in huis, maar ook in mijn hoofd. Ik dacht aan dat jongetje dat er bijna was geweest, en aan het meisje dat er nu is. En voor het eerst voelde het niet als verlies, maar als een verhaal met verschillende hoofdstukken. Pas toen kon ik het echt een plekje geven.
Soms helpt verwerking niet door groots te herdenken, maar door iets kleins te doen. Zoals een doos van zolder halen. En een beetje loslaten, tussen de oranje slingers en tweedehands speelgoed.”
Zangeres Eva Simons kreeg tijdens een repetitie voor de paasvertelling van The Passion een miskraam. Ze vertelt eerlijk en open: ‘Het was intens verdrietig‘.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Heeft jouw kind op dit moment krentenbaard? Hij of zij is niet de enige. Het aantal kinderen met deze besmettelijke huidziekte is flink toegenomen vorige week.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Veel mensen om mij heen willen bewust geen kinderen.
Ouders willen het goed doen. Liefst overal tegelijk: gezond eten op tafel, genoeg hobby’s, goede schoolprestaties en vooral een blije kindertijd. En zodra er een beetje stilte of verveling ontstaat, voelt dat voor veel ouders als iets dat meteen opgelost moet worden.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.
