Els en Do

De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.

Hier lees je een van de vragen, mét antwoord

Ik haat mijn schoonmoeder. Ze bemoeit zich met elk detail van mijn opvoeding. Als ik de kinderen appelsap geef wordt ze al boos (‘Mijn kinderen kregen nooit iets zoets. Echt nooit!’). Mijn man heeft er in een moedige bui een keer iets van gezegd, sindsdien houdt ze zich in, maar haar blikken doden.

Helaas is dit geen unicum, de afgelopen miljard jaar. Volgens sommige biologen bleven oervrouwen al langer leven dan hun mannen om hun kleinkinderen te helpen opvoeden. Oude mannen kunnen niet meer jagen dus die waren nutteloos en konden wel dood. Tot op zekere hoogte zit u aan uw schoonmoeder vast. Met haar breken geeft maar gedoe binnen de familie.
 

Focus op de leuke dingen

Dat wil niet zeggen dat u altijd aanwezig hoeft te zijn als zij er is. Als zij uw kinderen wil verwennen met glaasjes water, kunt u shoppen, naar de flm of met vriendinnen gaan slempen en sloeren. Als zij haar zoon wil zien idem dito. Er is echter een minimale noodzakelijke dosis contact waaraan u niet ontkomt. Om dat draaglijk te maken gaat u op zoek naar iets wat u leuk aan haar vindt. Eén ding heeft ze in ieder geval goed gedaan in haar leven: ze heeft uw man gebaard. Misschien is er meer. Is ze weleens grappig? Slim? Aardig? In het uiterste geval: heeft ze weleens een leuke jurk aan? Zit haar haar leuk? Focus op die punten en geef haar complimenten.
 

Ergerlijke gewoonten

Verder moet u blij zijn dat u nu leeft. In de jaren vijftig had u uw schoonmoeder in huis moeten nemen. In de gezaghebbende Baedeker voor de vrouw stond in de jaren vijftig: ‘Sommige bejaarden houden er ergerlijke gewoonten op na. Zij kuchen dag en nacht, zwerven ’s morgens vroeg al door het huis en laten hun kunstgebit op een opvallende plaats liggen. Anderen praten onophoudelijk. (…)
 

'Zij kunnen het evenmin laten'

Ouderen moeten zich niet verplicht hoeven voelen de jongeren voortdurend dankbaar te zijn: dankbaarheid is een kwalijke last. Vergeet één ding nooit: het gros van de bejaarden klaagt onophoudelijk, zij kunnen het evenmin laten als kinderen het ruziemaken. Het is een vorm van aandacht vragen die men met begrip tegemoet dient te komen.’ Elke keer dat u zich aan uw schoonmoeder ergert moet u maar denken: ‘Ik hoef haar niet in huis te nemen!’ En dan danst u opgelucht door het leven.


Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl

Dit artikel staat in Kek Mama 13-2017.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >