overlijden man vakantie
Beeld: Getty

Marianne (35) is moeder van Anouk (12) en Glennis (10). In de zomer van 2013 overleed haar man Hans tijdens hun vakantie in Frankrijk. Ze waren toen achttien jaar samen.

''Tien jaar lang zaten we in een verbouwing en waren we niet op vakantie geweest. Nu wilden we echt een keer naar het buitenland. Speciaal voor onze dochters van toen negen en zeven kozen we een Center Parcs-park uit in Frankrijk. De periode voor ons vertrek was stressvol; er bleek iets mis met de bankbetaling, de kinderen hadden een drukke schoolafsluiting en Hans besloot op de valreep nog extra sloten op alle deuren en ramen te zetten.
 

Mijn ware

Hans was mijn eerste liefde en mijn ware. We hadden al vanaf mijn vijftiende verkering. Nu heb ik twee dierbare vriendinnen, maar toen hadden we geen vrienden, alleen familie. Wij vonden het heerlijk alles met z'n tweetjes en later met ons eigen gezin te doen. Wel had ik een voorgevoel dat wij niet samen oud zouden worden. Hans verloor zijn vader toen hij elf was en ik ben altijd bang geweest dat hem hetzelfde lot zou treffen.
 

'Het was er geweldig'

We namen ontiegelijk veel spullen mee naar Frankrijk. Films die we wilden bekijken op de laptop, een aanhanger met fietsen. Na zo lang zo hard te hebben geklust, wilden we nu alleen maar genieten. Op maandag kwamen we laat aan, maar vanaf dinsdag waren we in de relaxmodus. We verkenden de omgeving, rummikupten met de meiden, lazen boeken in de tuin van ons huisje. De kinderen waren niet weg te slaan uit de speeltuin en het subtropisch zwemparadijs.
 

'Hij stortte in'

Ook op zaterdag fietsten we naar het zwembad. Hans had eigenlijk niet veel zin, het was er loeidruk. Op de terugweg zei hij ineens: 'ik moet stoppen, ik heb het benauwd.' Gelukkig kon Glennis nog net van de bagagedrager afspringen, want vrijwel meteen stortte hij in. Was hij oververhit geraakt? Iemand belde direct het alarmnummer.
 

Hartproblemen

De EHBO van het park kwam snel, gevolgd door twee artsen. Zij vermoedden hartproblemen en begonnen Hans te reanimeren. Ik zat op mijn knieën naast hem. Toevallige omstanders, Belgen, waren zo lief om de meiden op te vangen. Hans' gezicht en lichaam kleuren helemaal blauw. Ik was doodsbang hem te verliezen en smeekte dat hij moest volhouden. Hij keek dwars door me heen. Ik zag dat hij al ver weg was, wist dat mijn angstige voorgevoel werkelijkheid zou worden.
 

Lees ook
De juf: overleden moeder >

 

'Laat hem stoppen met vechten'

Op een gegeven moment vroeg een van de artsen mij of ze mochten stoppen. Het was 33 graden. Ze waren een uur bezig geweest, zonder succes. Ik keek naar Hans en dacht: oké, ik laat je naar je vader gaan. Dat klinkt koel, maar ik vond het vreselijk hem zo te zien vechten en lijden. Ik gunde hem rust.
 

Vrijgegeven

De shock kwam veel later. Je moet ook zo veel regelen. Het heeft zeker een week geduurd voordat Hans' lichaam werd vrijgegeven. Ik was al lang thuis met de kinderen. Gelukkig had ik veel steun aan mijn verzekeringsmaatschappij, die alles omtrent de repatriëring op zich had genomen, en van het Belgische stel dat erbij was geweest. Nog steeds heb ik contact met ze.
 

Gemis

Inmiddels zijn we drie jaar verder. We hebben een heel rouwproces achter de rug. Ik mis Hans, mijn grote liefde, nog iedere dag. Het is afschuwelijk te zien hoe de meiden zonder hun geliefde papa moeten opgroeien en andersom te bedenken wat hij allemaal mist.
 

'Het gaat goed met ons'

Na de begrafenis dacht ik dat ik het nooit zou redden alleen met de meiden, maar ik blijk veel sterker dan ik dacht. Als moeder ben ik rustiger. Vlak na het overlijden van Hans raakte ik mijn baan kwijt. Ik vond het vreselijk, maar nu ik dankzij de weduwenuitkering ook niet hoef te werken, ben ik niet langer aan het rennen en vliegen. Er is veel meer ruimte voor plezier. Logeerpartijtjes waarvoor ik vroeger geen tijd had, vind ik nu alleen maar gezellig en we zijn sinds de dood van Hans zelfs al vijf keer op vakantie geweest. Ik denk dat hij trots op ons zou zijn als hij zag hoe goed we het leven hebben opgepakt zonder hem.''
 

Dit artikel staat in een Kek Mama Zomerboek en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >