overlijden man vakantie
Beeld: Getty

Marianne (35) is moeder van Anouk (12) en Glennis (10). In de zomer van 2013 overleed haar man Hans tijdens hun vakantie in Frankrijk. Ze waren toen achttien jaar samen.

''Tien jaar lang zaten we in een verbouwing en waren we niet op vakantie geweest. Nu wilden we echt een keer naar het buitenland. Speciaal voor onze dochters van toen negen en zeven kozen we een Center Parcs-park uit in Frankrijk. De periode voor ons vertrek was stressvol; er bleek iets mis met de bankbetaling, de kinderen hadden een drukke schoolafsluiting en Hans besloot op de valreep nog extra sloten op alle deuren en ramen te zetten.
 

Mijn ware

Hans was mijn eerste liefde en mijn ware. We hadden al vanaf mijn vijftiende verkering. Nu heb ik twee dierbare vriendinnen, maar toen hadden we geen vrienden, alleen familie. Wij vonden het heerlijk alles met z'n tweetjes en later met ons eigen gezin te doen. Wel had ik een voorgevoel dat wij niet samen oud zouden worden. Hans verloor zijn vader toen hij elf was en ik ben altijd bang geweest dat hem hetzelfde lot zou treffen.
 

'Het was er geweldig'

We namen ontiegelijk veel spullen mee naar Frankrijk. Films die we wilden bekijken op de laptop, een aanhanger met fietsen. Na zo lang zo hard te hebben geklust, wilden we nu alleen maar genieten. Op maandag kwamen we laat aan, maar vanaf dinsdag waren we in de relaxmodus. We verkenden de omgeving, rummikupten met de meiden, lazen boeken in de tuin van ons huisje. De kinderen waren niet weg te slaan uit de speeltuin en het subtropisch zwemparadijs.
 

'Hij stortte in'

Ook op zaterdag fietsten we naar het zwembad. Hans had eigenlijk niet veel zin, het was er loeidruk. Op de terugweg zei hij ineens: 'ik moet stoppen, ik heb het benauwd.' Gelukkig kon Glennis nog net van de bagagedrager afspringen, want vrijwel meteen stortte hij in. Was hij oververhit geraakt? Iemand belde direct het alarmnummer.
 

Hartproblemen

De EHBO van het park kwam snel, gevolgd door twee artsen. Zij vermoedden hartproblemen en begonnen Hans te reanimeren. Ik zat op mijn knieën naast hem. Toevallige omstanders, Belgen, waren zo lief om de meiden op te vangen. Hans' gezicht en lichaam kleuren helemaal blauw. Ik was doodsbang hem te verliezen en smeekte dat hij moest volhouden. Hij kweek dwars door me heen. Ik zag dat hij al ver weg was, wist dat mijn angstige voorgevoel werkelijkheid zou worden.
 

Lees ook
De juf: overleden moeder >

 

'Laat hem stoppen met vechten'

Op een gegeven moment vroeg een van de artsen mij of ze mochten stoppen. Het was 33 graden. Ze waren een uur bezig geweest, zonder succes. Ik keek naar Hans en dacht: oké, ik laat je naar je vader gaan. Dat klinkt koel, maar ik vond het vreselijk hem zo te zien vechten en lijden. Ik gunde hem rust.
 

Vrijgegeven

De shock kwam veel later. Je moet ook zo veel regelen. Het heeft zeker een week geduurd voordat Hans' lichaam werd vrijgegeven. Ik was al lang thuis met de kinderen. Gelukkig had ik veel steun aan mijn verzekeringsmaatschappij, die alles omtrent de repatriëring op zich had genomen, en van het Belgische stel dat erbij was geweest. Nog steeds heb ik contact met ze.
 

Gemis

Inmiddels zijn we drie jaar verder. We hebben een heel rouwproces achter de rug. Ik mis Hans, mijn grote liefde, nog iedere dag. Het is afschuwelijk te zien hoe de meiden zonder hun geliefde papa moeten opgroeien en andersom te bedenken wat hij allemaal mist.
 

'Het gaat goed met ons'

Na de begrafenis dacht ik dat ik het nooit zou redden alleen met de meiden, maar ik blijk veel sterker dan ik dacht. Als moeder ben ik rustiger. Vlak na het overlijden van Hans raakte ik mijn baan kwijt. Ik vond het vreselijk, maar nu ik dankzij de weduwenuitkering ook niet hoef te werken, ben ik niet langer aan het rennen en vliegen. Er is veel meer ruimte voor plezier. Logeerpartijtjes waarvoor ik vroeger geen tijd had, vind ik nu alleen maar gezellig en we zijn sinds de dood van Hans zelfs al vijf keer op vakantie geweest. Ik denk dat hij trots op ons zou zijn als hij zag hoe goed we het leven hebben opgepakt zonder hem.''
 

Dit artikel staat in een Kek Mama Zomerboek en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van weekendboodschappen tot aan huiswerk: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kusje

 

Zò trots en zò gek op dit heerlijke jochie, #LUX ❤️

Een bericht gedeeld door Bettina Holwerda (@bettina_holwerda) op


Lievelingsplek

 

Mijn lievelingsplekje. #brabant #mijnthuis #familie #❤️

Een bericht gedeeld door Vivian Reijs - VIVONLINE (@vivianreijs_vivonline) op


Hard aan het werk

 

Hier wordt een boekbespreking voorbereid. #lampje

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Zou het genoeg zijn?

 

Lees ook
Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >


'Spontane foto'

 

Zie hier het resultaat van het maken van een ‘spontane foto’ 😂❤️

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Wijze woorden

 

✨door Rupi Kaur via @mothermusemag

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Prachtige foto

 

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >