overlijden man vakantie
Beeld: Getty

Marianne (35) is moeder van Anouk (12) en Glennis (10). In de zomer van 2013 overleed haar man Hans tijdens hun vakantie in Frankrijk. Ze waren toen achttien jaar samen.

''Tien jaar lang zaten we in een verbouwing en waren we niet op vakantie geweest. Nu wilden we echt een keer naar het buitenland. Speciaal voor onze dochters van toen negen en zeven kozen we een Center Parcs-park uit in Frankrijk. De periode voor ons vertrek was stressvol; er bleek iets mis met de bankbetaling, de kinderen hadden een drukke schoolafsluiting en Hans besloot op de valreep nog extra sloten op alle deuren en ramen te zetten.
 

More content below the advertising

Mijn ware

Hans was mijn eerste liefde en mijn ware. We hadden al vanaf mijn vijftiende verkering. Nu heb ik twee dierbare vriendinnen, maar toen hadden we geen vrienden, alleen familie. Wij vonden het heerlijk alles met z'n tweetjes en later met ons eigen gezin te doen. Wel had ik een voorgevoel dat wij niet samen oud zouden worden. Hans verloor zijn vader toen hij elf was en ik ben altijd bang geweest dat hem hetzelfde lot zou treffen.
 

'Het was er geweldig'

We namen ontiegelijk veel spullen mee naar Frankrijk. Films die we wilden bekijken op de laptop, een aanhanger met fietsen. Na zo lang zo hard te hebben geklust, wilden we nu alleen maar genieten. Op maandag kwamen we laat aan, maar vanaf dinsdag waren we in de relaxmodus. We verkenden de omgeving, rummikupten met de meiden, lazen boeken in de tuin van ons huisje. De kinderen waren niet weg te slaan uit de speeltuin en het subtropisch zwemparadijs.
 

'Hij stortte in'

Ook op zaterdag fietsten we naar het zwembad. Hans had eigenlijk niet veel zin, het was er loeidruk. Op de terugweg zei hij ineens: 'ik moet stoppen, ik heb het benauwd.' Gelukkig kon Glennis nog net van de bagagedrager afspringen, want vrijwel meteen stortte hij in. Was hij oververhit geraakt? Iemand belde direct het alarmnummer.
 

Hartproblemen

De EHBO van het park kwam snel, gevolgd door twee artsen. Zij vermoedden hartproblemen en begonnen Hans te reanimeren. Ik zat op mijn knieën naast hem. Toevallige omstanders, Belgen, waren zo lief om de meiden op te vangen. Hans' gezicht en lichaam kleuren helemaal blauw. Ik was doodsbang hem te verliezen en smeekte dat hij moest volhouden. Hij keek dwars door me heen. Ik zag dat hij al ver weg was, wist dat mijn angstige voorgevoel werkelijkheid zou worden.
 

Lees ook
De juf: overleden moeder >

 

'Laat hem stoppen met vechten'

Op een gegeven moment vroeg een van de artsen mij of ze mochten stoppen. Het was 33 graden. Ze waren een uur bezig geweest, zonder succes. Ik keek naar Hans en dacht: oké, ik laat je naar je vader gaan. Dat klinkt koel, maar ik vond het vreselijk hem zo te zien vechten en lijden. Ik gunde hem rust.
 

Vrijgegeven

De shock kwam veel later. Je moet ook zo veel regelen. Het heeft zeker een week geduurd voordat Hans' lichaam werd vrijgegeven. Ik was al lang thuis met de kinderen. Gelukkig had ik veel steun aan mijn verzekeringsmaatschappij, die alles omtrent de repatriëring op zich had genomen, en van het Belgische stel dat erbij was geweest. Nog steeds heb ik contact met ze.
 

Gemis

Inmiddels zijn we drie jaar verder. We hebben een heel rouwproces achter de rug. Ik mis Hans, mijn grote liefde, nog iedere dag. Het is afschuwelijk te zien hoe de meiden zonder hun geliefde papa moeten opgroeien en andersom te bedenken wat hij allemaal mist.
 

'Het gaat goed met ons'

Na de begrafenis dacht ik dat ik het nooit zou redden alleen met de meiden, maar ik blijk veel sterker dan ik dacht. Als moeder ben ik rustiger. Vlak na het overlijden van Hans raakte ik mijn baan kwijt. Ik vond het vreselijk, maar nu ik dankzij de weduwenuitkering ook niet hoef te werken, ben ik niet langer aan het rennen en vliegen. Er is veel meer ruimte voor plezier. Logeerpartijtjes waarvoor ik vroeger geen tijd had, vind ik nu alleen maar gezellig en we zijn sinds de dood van Hans zelfs al vijf keer op vakantie geweest. Ik denk dat hij trots op ons zou zijn als hij zag hoe goed we het leven hebben opgepakt zonder hem.''
 

Dit artikel staat in een Kek Mama Zomerboek en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >