Bron: Mamaplaats
Van onze collega’s van Mamaplaats afgelopen week.
Tijdens de zwangerschap was het al eens ter sprake gekomen. Een vaderschapstest. Omdat we zo lang uit elkaar waren geweest en ik in die tijd seksueel actief ben geweest, stemde ik ermee in. Hij verdiende het om die zekerheid te hebben. Ik kreeg die zekerheid al tijdens de vitaliteitsecho, maar hij natuurlijk niet.
Het voelde wel dubbel. Ik bedoel: waarom kon hij me niet vertrouwen daarin? Uiteindelijk was hij degene wie het vertrouwen geschaad had door vreemd te gaan. Meerdere keren. Zonder enige discussie stemde ik ermee in om het DNA onderzoek te laten doen na de geboorte.
Ik had alleen verwacht dat we dat samen zouden doen. Alles open en eerlijk, zoals het hoort. Helaas liep het anders. Na Finn zijn geboorte, leefden we een beetje op de automatische piloot. Er werd niet gewerkt aan onze relatieproblemen. Er werd eigenlijk helemaal niet gecommuniceerd over dingen waar we tegenaan liepen. Dus ook de vaderschapstest werd niet besproken.
Ik denk dat Finn nog geen maand oud was, toen mijn ex ineens een envelop voor me had neergelegd. Geopend natuurlijk. Hij wist al precies wat erin zat, maar ik tastte nog in het duister. Zodra ik de brief uit de envelop haalde, viel het kwartje. Dit was de vaderschapstest. Niet de test zelf, maar de uitslag. De test was dus al gedaan en opgestuurd. Ik wist van niks.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
