Beeld: Getty Images
Precies vijf jaar geleden kregen we in Nederland te maken met het coronavirus. Handen schudden werd strikt afgeraden, scholen gingen dicht en mensen bleven thuis. Mara, destijds 32 jaar, was in die periode hoogzwanger. Ze beviel tijdens de lockdown en deelt hoe dat eraan toe ging.
Mara: “De laatste weken van mijn zwangerschap waren op zijn zachtst gezegd vreemd. Mijn dochter groeide in mijn buik, terwijl daarbuiten de wereld compleet veranderde. Elke persconferentie keek ik alsof het de ontknoping was van een spannende serie, want wanneer zou dit allemaal in vredesnaam ophouden? En dan was er nog die allesoverheersende angst: wat als mijn man niet bij de bevalling mocht zijn? Ziekenhuizen pasten hun regels elke week aan en ik kon alleen maar hopen dat hij niet op haar geboortedag geweigerd zou worden. Ik sliep slecht en droomde over een bevalling in complete eenzaamheid.
En toen was het zover. Op een donderdagnacht begonnen de weeën. Die ene rit naar het ziekenhuis voelde onwerkelijk. We reden door een verlaten stad, alsof we illegaal buiten waren. Eenmaal bij het ziekenhuis werd ik direct naar een verloskamer gebracht, met een mondkapje op. Mijn man mocht mee, maar mondkapjes waren dus écht verplicht. Ik kreeg een CTG-scan, een infuus en ondertussen zat dat ding als een verstikkende lap stof over mijn gezicht. ‘Mag ie af?’ vroeg ik tussen twee weeën door. De verpleegkundige schudde haar hoofd.
Ik kan je vertellen: puffen met een mondkapje is niet hetzelfde als puffen zonder. Op een gegeven moment trok ik hem paniekerig naar beneden. ‘Sorry, ik stik’, pufte ik. De verloskundige knikte begripvol en zei: ‘Ik heb niets gezien.’ Ik krijg nog steeds de rillingen als ik denk aan dat benauwde gevoel.
Een paar uur later was ze daar, onze dochter. Ons prachtige, kleine meisje. Wat mij even later opviel was de stilte om mij heen. Geen blije opa’s en oma’s in de gang, geen vrolijke visite met ballonnen. Alleen wij drieën, in een kamer. En hoewel dat ergens surrealistisch voelde, had het ook iets moois. Die eerste uren waren puur van ons. We hadden dit geflikt.
De weken erna waren een emotionele rollercoaster. Geen kraambezoek, geen knuffelende oma’s, geen vriendinnen die op de koffie kwamen. Ik videobelde mijn moeder terwijl ze snikkend naar haar scherm keek. ‘Ze ruikt vast heerlijk’, zei ze, terwijl ik mijn dochter dichter bij de camera hield. Er waren momenten waarop ik het oneerlijk vond. Waarop ik huilend op de bank zat, omdat ik haar wilde showen aan de wereld, maar die wereld op slot zat. Maar er waren ook momenten waarop ik dacht: misschien is het ook wel een cadeautje. Geen hordes mensen over de vloer, geen sociale verplichtingen, alleen wij als gezin, veilig in onze bubbel.
Nu, vijf jaar later, is mijn dochter een energieke kleuter die natuurlijk niets meer weet van die vreemde start. Maar ik? Ik zal die periode, mijn eerste ontmoeting met haar én dat verdomde mondkapje nooit vergeten.”
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
