mama snuift coke
Beeld: Unsplash

Als het werk Liza boven het hoofd groeit, snuift ze cocaïne. “De dag erna vul ik knetterbrak de broodtrommels.”

Liza (38) heeft een man, een zoon (7) en een dochter (11) en een administratiekantoor aan huis.

“Het was rond middernacht. Ik staarde naar mijn computerscherm en vocht tegen de slaap. Boven sliep mijn gezin, ik moest nog uren werken. Mijn oog viel op het toilettasje in een openstaande archiefkast. Onze stash, noemen mijn man Coen en ik het gekscherend, want meestal is dat tasje leeg. Die avond zat er een pakje cocaïne in, overgebleven van een wilde avond stappen, een paar weken daarvoor.

Voor me lag een stapel werk. Mijn ogen draaiden van vermoeidheid. De lijst met taken die ik nog moest verrichten leek oneindig. Ik legde een lijntje neer, viste een limonaderietje van de kinderen uit de keuken, knipte er een stukje af en snoof het poeder met één lange haal op. Binnen een paar minuten was ik scherp, en werkte ik in moordtempo mijn werk weg. Foutloos. Stuiterend dook ik om vier uur ’s nachts mijn bed in.
 

Been there, done that

Coen en ik kennen elkaar sinds onze studententijd. We slikten toen weleens xtc, maar alleen op grote dance events. We studeerden keurig op tijd af, trouwden en kregen kinderen. Drugs zwoeren we af. Onverantwoord, vonden we, met kleine kinderen en carrières. Een afgerond tijdperk: been there, done that, dat idee. Bovendien heb ik jarenlang borstvoeding gegeven, dan gebruik je al helemaal niet.

Toen Coen twee jaar geleden vierde dat hij veertig werd, nam een van onze vrienden wat coke mee. In onze vriendenkring houden we wel van een feestje. Die avond sprongen we voor het eerst sinds jaren weer eens uit de band. We hadden de tijd van ons leven. De kinderen uit logeren en wij weer even de onbezorgde feestbeesten van toen. Sindsdien doen we een of twee keer per jaar gezamenlijk een pilletje of lijntje. Niemand van onze vrienden die het in zijn hoofd haalt daar structureel mee door te gaan, niemand die dat van de ander zou tolereren. Ik slik amper een paracetamolletje als ik ziek ben.
 

Werken tot in de late uurtjes

Een administratiekantoor aan huis klinkt heel praktisch, maar is lastig draaiende te houden wanneer de kinderen na drie uur ’s middags door het huis rennen met vriendjes. Die willen eten en drinken en aandacht. Ik doe zo veel mogelijk onder schooltijd, maar krijg in die uren niet alles af. Daarom vertrek ik elke avond naar mijn kantoor zodra de kinderen op bed liggen en Coen onderuithangt voor de buis. Ik drink een paar dubbele espresso’s en ga aan het werk.

Maar eens in de zoveel tijd groeit al dat werk me boven het hoofd. Als de stress en het slaapgebrek me te veel worden, zwicht ik. Sinds die eerste keer in mijn kantoor, zo’n anderhalf jaar geleden, gebruik ik ongeveer twee keer per maand. Nooit meer dan twee of drie lijntjes per avond. Als ik het zo zeg, klinkt het niet eens zo buitensporig. Maar het is wel om de week. Dan ben je een ervaren gebruiker.
 

Lees ook
'Mijn man is verslaafd aan sex' >

 

Knetterbrak

Coen heeft geen idee, en daar voel ik me ongelooflijk schuldig over. Zeker wanneer ik de ochtend na een nachtje doorhalen knetterbrak de lunchtrommels voor de kinderen vul, en hij nog natolt van de woeste vrijpartij waarvoor ik hem een paar uur eerder wakker maakte. Die coke slaat nogal op je libido. Om ervoor te zorgen dat ik toch slaap na een paar lijntjes, neem ik tegenwoordig een oxa­ of temazepam. Daardoor voel ik me de volgende dag nog een beetje mens.
 

Hellend vlak

Ik weet dat ik me op een hellend vlak begeef. Het is lastig het bij die twee keer per maand te houden; de verleiding is groot alle moeheid en stress er met één simpel lijntje uit te krijgen. Ik ben doodsbang dat ik binnenkort het loodje leg, want die rommel is funest voor je hart. Maar ja, relativeer ik dan meteen: de één neemt eens in de zoveel tijd een lijntje tijdens het stappen, ík werk er een avond op door. Ik hang echt niet dagelijks in het portiek van de plaatselijke dealer, gebruik niet wanneer ik in mijn eentje voor de kinderen zorg, begeef me niet in duistere kringen en ik raak er niet door in geldproblemen.
 

'Voor mijn pretvriendinnetje'

Een kennis stopt me af en toe wat toe en in ruil daarvoor neem ik hem eens mee naar het café of geef ik hem de twintig euro die zo’n pakje kost. Doe ik met gemak een maand mee; roken is duurder. Al schoof diezelfde kennis me onlangs een metalen pijpje toe dat speciaal bedoeld is om cocaïne door te snuiven. “Cadeautje voor mijn pretvriendinnetje”, zei hij. Weet hij veel dat ik het niet voor de lol gebruik, maar puur om mijn hoofd boven water te houden. Ik was er nog blij mee ook.
 

'De stress wordt er niet minder van'

Ik overweeg weleens Ritalin te proberen. Schijn je ook ontzettend gefocust en scherp van te raken, en het voelt voor mij toch minder als junkiegedrag dan wanneer ik een lijntje neem. Beter voor mijn psychische gesteldheid ook, want de stress wordt er niet minder van dankzij die coke. De drug werkt op je dopaminehuishouding, waardoor je je opgewekt, actief en zelfverzekerd voelt. Het rommelt trouwens ook met de serotonine in je hersenen, waardoor je een gelukzalig gevoel krijgt. Minder dan bij xtc, maar toch.
 

'Wat als er iets met de kinderen gebeurt?'

Tijdens zo’n avond voel ik me fantastisch, maar in de twee dagen daarna kletter ik keihard naar beneden. Dan voel ik me moe en neerslachtig. Heb ik een kort lontje en snauw ik tegen de kinderen. Dat maakt het ook zo link om te gebruiken; dan wil je eigenlijk alleen maar opnieuw een lijntje. Ik voel me verantwoordelijk genoeg daar niet aan toe te geven. Haal het niet in mijn hoofd overdag iets te nemen, want wat als er iets met de kinderen gebeurt? Dat ik op stel en sprong een zieke zoon op moet halen, terwijl ik een minuut daarvoor met mijn neus in de poeder hing? Ik zou mijn kinderen nooit in gevaar brengen. Op de avonden dat ik iets neem, is Coen altijd thuis, en ik doe het pas wanneer iedereen slaapt. Stel je ook voor dat de buurtmoeders erachter komen. Voor je het weet heb je de instanties op je dak.
 

Geen man overboord

Ik houd mezelf voor dat er geen man overboord is zolang ik me bewust ben van de gevaren en mijn gebruik binnen de perken hou. Als ik voortdurend als een zombie door het huis zou lopen en mijn kinderen tekort zou doen, zou ik er onmiddellijk mee stoppen. Nu bevind ik me nog in grijs gebied: niemand lijdt er nog onder, en het helpt me de boel op de rit te houden – al kun je je natuurlijk afvragen in hoeverre je de boel op de rit hebt wanneer je er harddrugs bij nodig hebt.
 

'Ik heb het gevoel dat ik faal'

Ik moet er niet aan denken dat Coen ontdekt wat ik voor hem achterhoud. Daarvan kan ik wakkerliggen. Feitelijk doe ik het om ons gezin te onderhouden – al klink ik nu als een junk die zijn gedrag probeer recht te praten. Investeren in drugs om mijn werk vol te houden is de wereld op zijn kop, dat snap ik ook wel. Ik weet zeker dat Coen zou zeggen: ‘Joh Lies, kap met je zaak en zorg lekker fulltime voor de kinderen. Ik werk wel voor twee.’ Ik weet niet of ik dat wel wil horen. Ik heb het gevoel dat ik faal als ik mijn werk niet aankan, en wil die kwetsbaarheid niet tonen. Ook al is een snuif om de boel te verhullen natuurlijk pas écht fout.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van weekendboodschappen tot aan huiswerk: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kusje

 

Zò trots en zò gek op dit heerlijke jochie, #LUX ❤️

Een bericht gedeeld door Bettina Holwerda (@bettina_holwerda) op


Lievelingsplek

 

Mijn lievelingsplekje. #brabant #mijnthuis #familie #❤️

Een bericht gedeeld door Vivian Reijs - VIVONLINE (@vivianreijs_vivonline) op


Hard aan het werk

 

Hier wordt een boekbespreking voorbereid. #lampje

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Zou het genoeg zijn?

 

Lees ook
Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >


'Spontane foto'

 

Zie hier het resultaat van het maken van een ‘spontane foto’ 😂❤️

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Wijze woorden

 

✨door Rupi Kaur via @mothermusemag

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Prachtige foto

 

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >