binnenkijker Maaike antroposofie inspiratie

Bij de door antroposofie-geïnspireerde Maaike thuis weinig plastic spullen, maar elfendeurtjes in de plinten, een boekenkast op kleur en uiteraard een seizoenstafeltje.

Voorstel rondje

In een twee-onder-eenkapwoning in Driebergen wonen Maaike (40, programmamanager bij de Vereniging van Vrijescholen), Ruben (44, bouwkundig taxateur) en zoons Isar (11), Liav (10) en Meir (6). Dochter Anat is als peuter overleden. De kinderen gaan naar de vrijeschool en het gezin laat zich inspireren door het antroposofische gedachtengoed.
 

Geïnspireerd door antroposofie

Maaike: “"Ik ben dol op zowel regenboogkleuren als op de kleuren zoals ze binnen de antroposofie worden toegepast, dus die kom je bij ons thuis overal tegen. Onze boekenkast is op kleurnuance gesorteerd en lijstjes, prullen en slingers zijn op elkaar afgestemd zodat je niet psychedelisch wordt. Bovendien bied je een bepaald ritme aan dat kinderen uitnodigt tot lezen, creativiteit en spelen.

Er zijn overal grapjes verstopt: elfendeurtjes in de plint, een lamp in de vorm van een fotolijst – het is allemaal een beetje magisch. Dat is ook goed voor kinderen.

Uiteraard hebben we een seizoenstafel plus seizoenshoekjes die ik elke paar weken aanpas. Dat is een belangrijk onderdeel van de antroposofische opvoeding: het helpt de kinderen de kringloop en het ritme van de seizoenen te volgen. Wij halen de natuur naar binnen. Op zijden doeken rangschik ik planten, vilten poppetjes, takken en dingen die de kinderen buiten vinden. Van kastanjes tot colablikringetjes; mijn zoons zijn echte eksters.
 

'Wijsheid van de mens'

Ik kwam al met de antroposofie in contact tijdens mijn basisschooltijd en verdiepte me voor het eerst in de antroposofie in 2003, toen ik zwanger was van Anat, onze eerste kind. Helaas is zij als peuter overleden aan een hersentumor, maar al bij haar zocht ik naar een school die net zo fijn was als de mijne vroeger. Ik informeerde naar natuurlijke kinderdagverblijven en kwam zo in aanraking met het gedachtengoed van Rudolf Steiner. Antroposofie betekent letterlijk ‘wijsheid van de mens’. Een kind wordt niet als een onbeschreven blad geboren, maar heeft van zichzelf al kennis en kunde. Als ouder help je die verder te ontwikkelen.

Volgens de antroposofie heb je naast de gewone wereld ook een niet-materiële werkelijkheid. Dat kun je als god zien of als de natuur. Alles draait om de vrijheid van denken, je eigen waarneming en zelfstandig oordelen. Ik vind het handig als hulpmiddel om me in de kinderen te verplaatsen.
 

Liefde voor natuur bijbrengen

Mijn man heeft weinig met het antroposofische gedachtengoed. Hij vindt het fantastisch dat we onze kinderen liefde voor natuur bijbrengen, dat de jongens naar een vrijeschool gaan en houten speelgoed hebben, maar hij heeft nog nooit een boek van Steiner gelezen en doet niet mee aan kledingvoorschriften.

We dragen bij voorkeur kleding van biologisch katoen, met daaronder een laag wol of zijde. Dat heet een ‘omhulling’, een beschermlaag tegen prikkels van buitenaf. Zelf vind ik het prettig omdat het in de zomer warmte en zweet absorbeert en het je in de winter warm houdt. Isar loopt het hele jaar in meerdere lagen katoen en wol. Hij heeft het altijd koud, hij wil zelfs in de zomer zijn winterjas aan. Mijn man draagt alleen wollen kleding als we kamperen en het echt koud is in de tent. Dat is prima. Antroposofie is mijn inspiratiebron, geen regelboek met straffen en geboden.

Het is het goede voorbeeld geven, dat heet voorleven. Ik gooi geen vuil op straat, respecteer het milieu en shop regelmatig bij de kringloopwinkel. Onze kinderen vragen vaak: ‘Mama, is dit verantwoord hout of plastic fantastic?’ Zo grappig. Ze spelen met hout, Kapla en bijenwaskrijt en potloden. Ik koop nooit iets van plastic. We krijgen het weleens cadeau en dan pak ik het echt niet af, maar gelukkig gaat het meestal snel stuk. Wel hebben de jongens Lego en Playmobil, dat vind ik creatief speelgoed en het gaat generaties mee.

Lees ook
9x de leukste natuurspeeltuinen >

 

Koken

Het liefst zou ik elke avond biologisch koken, maar dat is bijna niet te betalen. We hebben op een antroposofisch landgoed een collectieve biologisch-­dynamische moestuin. Die onderhouden we met vijftig gezinnen. Vroeger had ik zelf een moestuin, maar nu we van Assendelft naar Driebergen zijn verhuisd, is de tuin daar niet groot genoeg voor. Ik heb nu alleen een theetuintje. Als Isar en Liav zin hebben in kruidenthee, pakken ze de schaar en knippen een paar blaadjes van de dropplant, lavendel of rozemarijn. Hebben ze stress, dan plukken ze kamille.

Voor het eten zeggen we gezamenlijk een spreuk op, dat doen de kinderen ook op de vrijeschool. We willen niet dat de kinderen als dieren aanvallen op het eten, het is goed even een moment van bezinning te hebben. Op school declameren ze: Aarde droeg het in haar schoot. Zonlicht bracht haar rijk en groot. Zon en aarde die ons dit schenken, dankbaar willen we u gedenken. Daardoor beseffen ze dat voedsel niet uit de supermarkt komt, maar dat er moeite voor is gedaan. Thuis is onze spreuk iets anders, we zingen meerstemmig en in het Hebreeuws. Ruben en ik willen onze kinderen ook iets meegeven van hun Joodse achtergrond.
 

Kijktijd

Ruben en ik zijn niet tegen televisie, maar beperken de kijktijd. Isar wist tot zijn vijfde niet eens hoe de tv werkte, want die staat in een kast. Meir had dat veel sneller door, dankzij twee grote broers. Doordeweeks blijft de tv uit, in het weekend kijken ze naar - bijvoorbeeld - educatieve programma’s op de BBC. Niet alleen educatieve programma's hoor, we proberen een balans te vinden tussen wat de kinderen leuk vinden en wat past bij hun leeftijdsfase. Inmiddels kunnen de twee oudsten die afweging al goed zelf maken. Ook houden we in het weekend een filmavond. Dan kiezen de jongens een film uit en eten we stokbrood en groente met een lekkere dip. Na de film bespreken we wat we hebben gezien. Wij vinden het niet gezond urenlang passief te kijken naar een beeld van de werkelijkheid terwijl je er middenin zou kunnen zitten.

Op de vrijeschool die wij hebben uitgekozen gebruiken de kinderen geen computers. Thuis mogen Isar en Liav op de laptop en iPad. Ze typen er hooguit eens per maand een verhaaltje op, meer behoefte hebben ze niet aan schermen. Zelf computer ik ’s avonds, als de kids in bed liggen. Overdag probeer ik niet op mijn iPhone en iPad te kijken, maar soms zeg ik: ‘Oké jongens, ik zet mezelf nu uit en de computer aan. Even een vakantiebestemming uitzoeken.’ Mama’s guilty pleasure.”

 

Dit artikel staat in Kek Mama 06-2018.


 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

ouders altijd gillende ruzie vakantie
Beeld: Pixabay

Zij vindt dat hij zich niet opeens met de opvoeding moet bemoeien, hij wordt gek omdat zij de hele dag op een strandbedje wil liggen. ''En dan wil hij ook nog seks. In een zweterige tent terwijl iedereen ons kan horen.''

Gaan Nicole en Bastiaan naar Spanje, dan hebben ze bij de Van Brienenoordbrug al ruzie. “Echt hoogoplopende discussies over onbenulligheden als rijstijl en route, inclusief krachtermen. Dan horen we vanaf de achterbank: ‘Oh mama, je mag geen kut/fuck zeggen’, en daarna duiken de jongens snel in hun iPad, koptelefoons op.”

 

'We moeten gezellig doen'

Nicole vreest dat het hele idee van ‘we hebben nu vakantie en dus moet het gezellig zijn’ hen opbreekt. “Ik haat het als Bastiaan zich bemoeit met mijn rijstijl, hij vindt het vreselijk dat ik het tanken zo lang mogelijk uitstel omdat hij bang is dat we zonder benzine komen te staan. Ook de Périphérique rond Parijs is een jaar­ lijkse woedetrigger, waar we ondanks de tomtom steeds weer weten te verdwalen (mijn schuld, vindt Bastiaan). Het is regelmatig voorgekomen dat ik na uren kibbelen de auto de vluchtstrook opstuur met de mededeling dat ik geen meter meer rijd.”

 

Stadsduif

Ook bij Kristel en Frank, ouders van vijfjarige Milou, betekent de zomervakantie knetterende bonje. Meestal beginnen hun ruzies al in de week vóór de reis. Reden: Kristel vindt Frank laks. Ze vergelijkt haar man met een stadsduif: die komt pas in beweging als je bijna op hem trapt. Zelf pakt ze haar koffer ruim voor vertrek, Frank bedenkt pas de laatste avond wat hij mee wil nemen. Ook snapt hij niet waar­ om zij per se het huis spic en span wil achterlaten, de wasmanden leeg moeten en het bed verschoond.

 

'Hij doet alles rustig'

Kristel: “Ik ren en vlieg met de stofzuiger door het huis en Frank leest op zijn gemak de krant of zit te Xboxen. Bij hem is alles ‘ja straks’. Ook aan extra reis­tijd doet hij niet. Als de trein om twee uur vertrekt, presteert hij het om om vijf voor twee aan te komen op het station. Wordt er aangeraden ruim drie uur van tevoren op Schiphol te zijn, vindt hij vijf kwartier ruim zat en racen wij dus iedere keer over de luchthaven om toch nog op tijd bij de gate te arriveren. Ik ben tegen die tijd bloednerveus en heb het helemaal met hem gehad. Hoe meer ik in de stress schiet, hoe laconieker Frank wordt.”

 

Onderzoek

Volgens onderzoek van de Britse reissite latedeals.co.uk, maakt 79 procent van de stellen ruzie tijdens de vakantie. 62 procent van hen zegt dagelijks mot te hebben en bij 6 procent lopen de gemoederen zo hoog op dat ze aparte kamers vragen in het hotel. Meest voorkomende redenen voor het gekrakeel: kaartlezen, hoeveel bagage nemen we mee (hij te weinig, zij te veel), geld, op tijd het vliegtuig halen, jengelende kinderen op de achterbank, verschillende opvoedstijlen.

 

'Mijn opvoeding is niet goed volgens hem'

Dat laatste is het geval bij Maaike en Jeff. Als het om hun drie kinderen Floor (11), Daan (9) en Lot (4) gaat, staat Maaike er bijna alleen voor. Haar man Jeff is beroepsmilitair en soms maanden van huis. Als hij op uitzending is, zorgt zij dat thuis alles goed draait. De kinderen weten niet beter dan dat papa weg is en mama de kapitein op het schip. Behalve op vakantie.

“Ineens is daar die man die niet alleen het vlees op de barbecue legt, maar ook vertelt wat ze wel en niet mogen doen. De kinderen zijn bij mij een bepaalde mate van vrijheid gewend, maar Jeff grijpt de vakantie aan om de teugels eens stevig aan te trekken. Hij eist dat ze aan tafel blijven zitten tijdens het eten, terwijl ik het prima vind dat ze het broodje chocopasta liggend op het gras nuttigen. Ook moeten ze hun bord leegeten. Ik trek meestal partij voor de kinderen en dat vindt Jeff niet leuk. Ik snap best dat hij ook iets wil zeggen over de opvoeding, maar zijn kritiek steekt toch. Onze kinderen zijn over het algemeen beleefd, spreken met twee woorden, maar van mij mogen ze op vakantie best later naar bed, twee uur op de iPad en drie ijsjes per dag. Jeff vindt dat ik te makkelijk ben en de kinderen over me heen laat lopen.”

 

Geen seks

Ruby en Patrick, ouders van Julia (3), maken ruzie om seks. De gedachte dat de hele camping meegeniet van een vrijpartij weerhoudt Ruby er al jaren van het op vakantie te doen. Zeker nu hun dochter op gehoorafstand slaapt. “Patrick raakt daar nogal gefrustreerd van. Hij baalt, zegt dat ik de hele dag in mijn kleine bikini paradeer maar dat hij er vervolgens niks mee mag. Ik vind dat hij zich aanstelt: die twee weken per jaar kan hij zich toch wel inhouden? Meestal is het toch te heet voor seks in zo’n zweterige tent. Op mijn beurt verwijt ik hem weer dat hij te veel naar andere vrouwen kijkt. Hij kan ze echt ongege­neerd nastaren of met ze flirten aan de rand van het zwembad. Ach, het blijft bij bekvechten. En dat kun je alleen fijn met je eigen vent.”

 

'Alles moet kreukvrij zijn'

Vakantieruzies zijn meestal onschuldig van aard. En best te begrijpen: in het dagelijks leven heb je allebei je eigen werk en bezigheden en leef je al snel een beetje langs elkaar heen. Op vakantie zit je ineens op elkaars lip. Jacqueline wordt daar gek van.

“Thuis hebben we genoeg ontsnappingsmogelijkheden, maar in een camper of tent ontkomen we niet aan elkaars onhebbelijkheden. Zo ben ik een sloddervos, terwijl Jerryl supernetjes is. Bij het inpakken van zijn koffer maakt hij een kledingsetje voor elke vakantiedag. Die setjes vouwt hij zo kreukvrij mogelijk op. En daarna pakt hij ook nog de strijkbout in. Ik ruk wat korte broeken, shirts en jurkjes uit mijn kast en stop ze in mijn sporttas. Voor onze zesjarige dochter Cato doe ik precies hetzelfde. Ik kijk niet op een kreuk meer of minder. Die hang naar perfectie heeft Jerryl ook op het vakantieadres. Voordat hij de caravan verlaat, maakt hij alle bedden op. Hij was zijn onder­broeken en hangt ze keurig naast elkaar aan de waslijn. Hij strijkt zijn kleding voordat we op pad gaan. Tegen de tijd dat hij klaar is, hebben Cato en ik al een rondje of vijf gezwommen in het zwembad. Ik word zo kriegel van Jerryls netheid, dat ik hem ’s ochtends zo veel mogelijk ontloop. Ik zie hem wel weer rond lunchtijd.”

 

Lees ook
'Ruziemaken? Hij kan het, ik moet nog een hoop leren' >

 

Verschil moet er wezen

Rosalie en Nick, ouders van Siem (7) en Thijs (4), gaan elkaar ook zo veel mogelijk uit de weg als ze op vakantie zijn. Bewust. Twaalf jaar geleden gingen ze nog met zijn tweeën op vakantie. Dat was hun huwelijksreis. Geen onver­deeld succes. “Nick snapt niet dat ik de hele dag op een strandbedje kan liggen, maar ik heb bij dertig graden Celsius geen zin in een museum. Ik vlieg geen vijftienhonderd kilometer naar de zon om culturele dingen te doen in een Italiaans stadje waar ik toch nooit meer kom. Nick houdt ervan actief te zijn en te sightseeën, maar hij heeft een kantoorbaan en zit het hele jaar op zijn kont. Ik werk als kapster en ben blij dat ik twee weken per jaar plat kan. Voor mij is het uitzicht op zee cultureel genoeg.”

 

Win-win situatie

Voor Nick en Rosalie werkt het om met een groep vrienden op vakantie te gaan. Dat ze elkaar dan weinig zien, nemen ze op de koop toe. Rosalie kan met haar vriendinnen en de kinderen hele dagen bakken op het strand, Nick maakt excursies of schrijft zich in voor een strandvoetbaltoernooi. Een win­winsituatie. “We hebben het nog één keer samen geprobeerd, vier jaar geleden, vlak na de geboorte van Thijs. We vonden dat we het toch een keer moesten kunnen. Zaten we in een troosteloos Kroatisch bungalowpark. We hadden nauwelijks gesprekstof en konden alleen maar snauwen. Ik vond dat hij te veel klaagde over de hitte, de bungalow en het zwembad. Hij vond mij een lui kreng dat niet van haar stoel was te branden. We snakten allebei naar het einde van de vakantie. Het grappige is; onze kinderen hebben precies hetzelfde. Thuis gaat het prima tussen die twee, maar op vakantie vliegen ze vliegen elkaar in de haren.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie moederrecords
Beeld: Pexels

Dacht jij als moeder minstens een record behaald te hebben na dagenlang clustervoeden, twintig peuterdriftbuien de kop in te drukken of nachten door te halen? Deze records op BuzzFeed zijn pas echt ongelooflijk.

1. De kleinste moeder ooit

Oké, we verklappen het meteen: Stacy Herald is 73 centimeter lang. Ondanks haar broze-bottenziekte (osteogenesis imperfecta) heeft ze drie kinderen op de wereld gezet.

 

2. De eerste man die een kind op de wereld zette

Thomas Beatie, vader van drie kinderen, baarde in 2008 als eerste man ter wereld een baby. Hij werd geboren als transgender, en begon op zijn drieëntwintigste zijn transformatie van een vrouwenlichaam naar een mannenlijf. Hij behield zijn voortplantingsorganen, wat een zwangerschap mogelijk maakte. Sindsdien zet hij zich fel in voor gelijke rechten op voortplanting. In alleen al Australië bevallen jaarlijks 54 mannen van een baby.

 

3. De meeste kinderen die ooit levend uit één bevalling kwamen

‘Octomom’ Nadya Suleman zette in 2009 zes jongens en twee meisjes tegelijk op de wereld.

 

4. De moeder die de meeste melk ooit doneerde

Alicia Richman uit het Amerikaanse Texas zou in 2012 bijna 330 liter moedermelk gedoneerd hebben aan de moedermelkbank. De reden: ze had nogal wat melk teveel voor haar eigen kind.
 

Lees ook
Hoe de sportieve Theresa met haar drie kinderen het 'Guinness World Record' verbrak >


 

5. ’s Werelds langste zwangerschap

Het verhaal gaat dat Beulah Hunter in 1945 meer dan een jaar (375 dagen, om precies te zijn) zwanger was. Haar arts, Dr. Daniel Beltz, zwoor tegen Time Magazine dat het waar was. Of het echt mogelijk is? De tijd tussen haar laatste menstruatie en haar positieve zwangerschapstest lijkt het te bevestigen. De verklaring volgens haar arts: de baby zou zich langzamer ontwikkeld hebben dan een gemiddelde baby.

 

6. De moeder die de meeste kinderen baarde

Ze staat ermee in het Guinness Book of World Records: in de achttiende eeuw beviel de vrouw van Feodor Vasillyev van maar liefst 69 kinderen. Ze kreeg zestien tweelingen, zeven drielingen en vier vierlingen.

 

7. De oudste vrouw die moeder werd

Rajo Devi Lohan was zeventig, toen ze in 2008 beviel van haar eerste en enige dochter: Naveen Lohan. Naar eigen zeggen wachtte ze al veertig jaar op een zwangerschap. Naveen werd geboren met behulp van IVF.

 

8. De moeder van de eerste IVF-baby

De Britse Lesley Brown zette in juli 1978 de allereerste IVF-baby op de wereld. Ze noemden haar Louise Joy Brown, die overigens toen nog ‘reageerbuisbaby’ werd genoemd.

 

9. Het grootste leeftijdsverschil tussen tweelingzusjes

De tweeling Amy en Katie Jones-Elliot kwam met bijna vier maanden tijdsverschil ter wereld. Amy werd prematuur geboren, maar daarna stopten de weeën van moeder Maria Jones–Elliott, volgens de Daily Mail. Vier maanden later zag haar zusje – op tijd – het levenslicht.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >