Beeld: Kyra, HashtagK
Mijn zoon is mijn eerste en mijn laatste. Zo dat is er uit. Online dan, want in het echte leven heb ik het al wel vaker gezegd. Vaak stuit ik dan op weerstand.
Plus vele andere variaties. Eigenlijk zou ik geen reden hoeven geven, waarom we het zo laten. Graag ben ik eerlijk in wat het voor ons betekent. Hoe opener we praten over struggles en keuzes, hoe beter we naar elkaar luisteren, hoe fijner we het met elkaar kunnen hebben. Voordat Charles en ik wat met elkaar kregen, waren we over het over kinderen al eens: wij hadden geen kinderwens. Dat veranderde toen we een tijdje met elkaar liepen en echt een toekomst met elkaar zagen. In die tijd hadden we het steeds vaker over het krijgen van een kindje. Niet kinderen; kind. We wilden niets uitsluiten, maar we baseerden wel een hoop keuzes op het feit dat we niet meerdere zouden krijgen.
Gewenst en gepland werd ik zwanger van onze zoon. En ondanks goede uitslagen met een fijne 20 wekenecho, voelde ik me steeds minder goed. Het werd een traumatische zwangerschap met meerdere ziekenhuisopnames en was de kans dat ik de bevalling niet zou overleven. Dat is niet niets en daar kwam ook nog een postnatale depressie bovenop. Daar zat ik dan. Met een gezond kind, dat wel. Alleen, mijn lijf was stuk en mentaal lag ik in gruzelementen. Ik was kapot en kon niet meer. De PTSS en depressies knaagden aan me en steeds helderder werd dat het bij onze zoon zou blijven. En je mag best weten, dat doet verdriet.
Verdriet omdat je nooit meer een kindje zult dragen. Verdriet omdat je graag een andere ervaring zou willen. Verdriet omdat je nooit meer zo’n kleintje zult hebben. Verdriet omdat alle eerste keren ook meteen de laatste keren zijn en ik er aardig wat heb gemist door de depressies.
“De PTSS en depressies knaagden aan me en steeds helderder werd dat het bij onze zoon zou blijven”
Het meeste verdriet komt echter niet vanuit mezelf, maar van de buitenwereld. Het onbegrip. Waarom Charles zich, toen de Nox anderhalf was, al liet steriliseren? Hoe konden we nu al weten dat het echt goed was zo? Eerlijk gezegd, dat konden we niet met de volle honderd procent. Ik heb daarom gerouwd. Want waar we helemaal zeker van zijn, is dat er geen kindje meer uit mijn buik komt. Toch ben ik erg blij dat Charles een knip liet zetten. Ondanks de spiraal was ik iedere maand doodsbang dat ik per ongeluk zwanger zou raken. Ik wist niet eens hoe ik voor mezelf moest zorgen, laat staan voor zo’n kleintje. Niet te vergeten dat het ook maar de vraag zou zijn of ik een tweede zwangerschap zou overleven. Fysiek én mentaal.
“Hoe konden we nu al weten dat het echt goed was zo?”
Wat wij doen is niet ‘normaal’, zo’n eenling opvoeden. Terwijl… het lijkt mij juist heel normaal dat we kiezen voor een gezonde moeder, dat we stimuleren dat familie uit vele vormen en maten bestaat, dat we andermans keuze accepteren, zonder een uitleg. Dat we zien hoe een moeder die een keuze maakt – voor haarzelf en haar gezin – echt in het leven staat: vol liefde en met een zwaar hart. Want de niet-normaal-keuze, daar wordt juist extra over nagedacht.
Om welke reden jij het net zo of juist anders doet, laten we elkaar steunen. Moeder zijn is ook een hele dagtaak en hard werken! We doen allemaal maar wat, met de beste bedoelingen voor onze kinderen. En daar draait het uiteindelijk om. Lilian Finn (31) is auteur, spreker en designer. Ze is getrouwd met Charles en moeder van zoon Nox (4). Deze column verscheen eerder op LilianFinn.nl en is ook volledig te luisteren op Spotify.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Vrije liefde, minder regels, lekker rondzwieren met bloemen in je haar: zo herinneren we ons de hippietijd. Maar was die generatie echt vrijer dan wij nu? En wat hielden we eraan over? Journaliste Kim Hopmans keek naar verhalen uit die tijd én naar haar eigen overvolle agenda.
Rapper Bizzey, oftewel Leo Roelandschap en zijn vrouw Renee schitteren op de cover van de nieuwe Kek Mama. Na een moeilijke tijd zijn ze happyer dan ooit. Met elkaar, maar ook als ouders van zoon November (10) en dochter Juno (3). Wij spraken ze.
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Wie was je ook alweer voordat je kinderen kreeg? Dat ontdek je alleen als je echt even uit de ouderrol kan stappen. Renate en haar man sloten een pact, en pakken om beurten het vliegtuig naar de vrijheid, naar hun oude ik.