Lidia’s zoon is van het kaliber: eerst denken, dan doen. Zijn zus daarentegen is meer van: zien, doen, … ‘oh.’ En soms pakt dat pittig gênant uit. Zo ook met een rode knop.
Lidia (43)*, getrouwd, moeder van Melle (8) en Leslie (4): “Ik was met Leslie in het metrostation en we stonden op een lange roltrap. Ik ben nog altijd zo gewend aan Melle, die nooit wat uitvreet, dat ik er niet goed genoeg bij was. Leslie heeft me al meerdere keren in gênante situaties gebracht, dus je zou denken dat ik inmiddels wel oplet. Maar blijkbaar dus niet.
Dus wij staan op een lange roltrap. Zo’n eindeloze, diepe metro-roltrap waarbij je je halverwege afvraagt of je inmiddels in een andere provincie bent beland. Ik houd haar hand vast, dat dan weer wel, want ik help haar altijd afstappen.
We stappen beneden van de roltrap af. En dan gebeurt het. In mijn ooghoek zie ik een kleuterhand. Ik zie een rode knop. Ik zie hersenen die géén overleg plegen. Klik. Druk. En toen stond de wereld stil. Letterlijk.
De roltrap komt met een schok tot stilstand. Mensen gillen. Iemand roept: “Wat gebeurt hier?!” Een man kijkt paniekerig naar boven alsof er een aardbeving is begonnen. Een ouder vrouwtje valt enkele treden naar beneden maar wordt – godzijdank – opgevangen door de mensen onder haar.
En ik besef meteen: dit was mijn kind en dit is dus míjn schuld. Mijn bloeddruk schiet naar 300. Er ontstaat geroezemoes. Mensen kijken om zich heen. Wie heeft dit gedaan? Wat is er aan de hand? Is dit sabotage? Is dit vandalisme?
En daar sta ik. Met een kleuter die trots naar de knop wijst en zegt: “Kijk, een rode knop!” Het kind was zich van geen kwaad bewust. Ik wel. Ik wilde door de grond zakken. Er ging een hele innerlijke dialoog door me heen:
En toen deed ik wat elke sociaal ongemakkelijke moeder met cortisol tot in haar oren zou doen. Ik pakte Leslie bij de hand, zei iets als: “Kom, we moeten onze metro halen.” En wij liepen. Snel. Heel snel. Maar niet rennend, want dat zou verdacht zijn.
Niet mijn meest trotse moment. Moreel grijs gebied? Absoluut. Maar OMG wat was het gênant. Thuis vertelde ik het verhaal aan mijn partner alsof ik een oorlog had overleefd. Hij lag dubbel. Ik niet. Ik was nog aan het bijkomen.”
Toen Carmen (34) aan haar schoonmoeder vertelde dat ze weer oma zou worden van een kleindochter, had ze deze reactie nooit verwacht. Ze barstte in tranen uit, want ze wilde helemaal geen kleindochter. Hier lees je haar hele verhaal.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Goed nieuws! Nou ja, soort van. Het kabinet-Jetten komt met een nieuwe kindregeling waardoor ouders straks meer geld per kind krijgen. Klinkt als een meevaller in tijden waarin een pak hagelslag al voelt als een luxeproduct.
Soms denk je: lekker even een sportief avondje voor jezelf. Racket in de hand, haren in een staart, gáán. Maar voor Janneke Jelies (42) liep dat uit op een avond die ze liever had geskipt.
Soms heb je van die televisie-momenten die je raken. Zelfs als je al jaren in het vak zit, zoals Chantal Janzen. In de nieuwste afleveringen van Kopen Zonder Kijken gebeurde precies dat.
Openheid over geld: het blijft een ding. We zijn nieuwsgierig, vergelijken (stiekem) graag en hebben óók allemaal een mening. Lisa Bal – bekend van Een huis vol – besloot het gewoon anders aan te pakken.
Een pretecho is een bijzonder moment voor aanstaande ouders. Zeker als ze op dat moment ontdekken of ze een jongen of meisje verwachten. Toen Carmen (34) aan haar schoonmoeder vertelde dat ze weer oma zou worden van een kleindochter, had ze deze reactie nooit verwacht.
