Lidia’s zoon is van het kaliber: eerst denken, dan doen. Zijn zus daarentegen is meer van: zien, doen, … ‘oh.’ En soms pakt dat pittig gênant uit. Zo ook met een rode knop.
Lees verder onder de advertentie
Lidia (43)*, getrouwd, moeder van Melle (8) en Leslie (4): “Ik was met Leslie in het metrostation en we stonden op een lange roltrap. Ik ben nog altijd zo gewend aan Melle, die nooit wat uitvreet, dat ik er niet goed genoeg bij was. Leslie heeft me al meerdere keren in gênante situaties gebracht, dus je zou denken dat ik inmiddels wel oplet. Maar blijkbaar dus niet.
Lees verder onder de advertentie
Dus wij staan op een lange roltrap. Zo’n eindeloze, diepe metro-roltrap waarbij je je halverwege afvraagt of je inmiddels in een andere provincie bent beland. Ik houd haar hand vast, dat dan weer wel, want ik help haar altijd afstappen.
Rode knop
We stappen beneden van de roltrap af. En dan gebeurt het. In mijn ooghoek zie ik een kleuterhand. Ik zie een rode knop. Ik zie hersenen die géén overleg plegen. Klik. Druk. En toen stond de wereld stil. Letterlijk.
De roltrap komt met een schok tot stilstand. Mensen gillen. Iemand roept: “Wat gebeurt hier?!” Een man kijkt paniekerig naar boven alsof er een aardbeving is begonnen. Een ouder vrouwtje valt enkele treden naar beneden maar wordt – godzijdank – opgevangen door de mensen onder haar.
En ik besef meteen: dit was mijn kind en dit is dus míjn schuld. Mijn bloeddruk schiet naar 300. Er ontstaat geroezemoes. Mensen kijken om zich heen. Wie heeft dit gedaan? Wat is er aan de hand? Is dit sabotage? Is dit vandalisme?
En daar sta ik. Met een kleuter die trots naar de knop wijst en zegt: “Kijk, een rode knop!” Het kind was zich van geen kwaad bewust. Ik wel. Ik wilde door de grond zakken. Er ging een hele innerlijke dialoog door me heen:
Moet ik naar voren stappen?
Moet ik zeggen dat zij het was?
Moet ik sorry roepen tegen iedereen?
Moet ik het oude vrouwtje helpen?
Ben ik nu officieel die moeder?
En toen deed ik wat elke sociaal ongemakkelijke moeder met cortisol tot in haar oren zou doen. Ik pakte Leslie bij de hand, zei iets als: “Kom, we moeten onze metro halen.” En wij liepen. Snel. Heel snel. Maar niet rennend, want dat zou verdacht zijn.
Niet mijn meest trotse moment. Moreel grijs gebied? Absoluut. Maar OMG wat was het gênant. Thuis vertelde ik het verhaal aan mijn partner alsof ik een oorlog had overleefd. Hij lag dubbel. Ik niet. Ik was nog aan het bijkomen.”
Toen Carmen (34) aan haar schoonmoeder vertelde dat ze weer oma zou worden van een kleindochter, had ze deze reactie nooit verwacht. Ze barstte in tranen uit, want ze wilde helemaal geen kleindochter. Hier lees je haar hele verhaal.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend. Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Julia (39) haar ervaring. Haar 9-jarige zoon zat rustig in de auto te gamen terwijl zij de hond uitliet. Tot ze terugkwam en er ineens politie bij de auto stond.
Een dochter in huis, knuffels op de bank en een kind dat je hart steelt: voor Mart Hoogkamer is het vaderschap alles waar hij op hoopte. Toch ging aan dat geluk een moeilijke periode vooraf, waarover de zanger nu openhartig vertelt.