Lidia’s zoon is van het kaliber: eerst denken, dan doen. Zijn zus daarentegen is meer van: zien, doen, … ‘oh.’ En soms pakt dat pittig gênant uit. Zo ook met een rode knop.
Lidia (43)*, getrouwd, moeder van Melle (8) en Leslie (4): “Ik was met Leslie in het metrostation en we stonden op een lange roltrap. Ik ben nog altijd zo gewend aan Melle, die nooit wat uitvreet, dat ik er niet goed genoeg bij was. Leslie heeft me al meerdere keren in gênante situaties gebracht, dus je zou denken dat ik inmiddels wel oplet. Maar blijkbaar dus niet.
Dus wij staan op een lange roltrap. Zo’n eindeloze, diepe metro-roltrap waarbij je je halverwege afvraagt of je inmiddels in een andere provincie bent beland. Ik houd haar hand vast, dat dan weer wel, want ik help haar altijd afstappen.
We stappen beneden van de roltrap af. En dan gebeurt het. In mijn ooghoek zie ik een kleuterhand. Ik zie een rode knop. Ik zie hersenen die géén overleg plegen. Klik. Druk. En toen stond de wereld stil. Letterlijk.
De roltrap komt met een schok tot stilstand. Mensen gillen. Iemand roept: “Wat gebeurt hier?!” Een man kijkt paniekerig naar boven alsof er een aardbeving is begonnen. Een ouder vrouwtje valt enkele treden naar beneden maar wordt – godzijdank – opgevangen door de mensen onder haar.
En ik besef meteen: dit was mijn kind en dit is dus míjn schuld. Mijn bloeddruk schiet naar 300. Er ontstaat geroezemoes. Mensen kijken om zich heen. Wie heeft dit gedaan? Wat is er aan de hand? Is dit sabotage? Is dit vandalisme?
En daar sta ik. Met een kleuter die trots naar de knop wijst en zegt: “Kijk, een rode knop!” Het kind was zich van geen kwaad bewust. Ik wel. Ik wilde door de grond zakken. Er ging een hele innerlijke dialoog door me heen:
En toen deed ik wat elke sociaal ongemakkelijke moeder met cortisol tot in haar oren zou doen. Ik pakte Leslie bij de hand, zei iets als: “Kom, we moeten onze metro halen.” En wij liepen. Snel. Heel snel. Maar niet rennend, want dat zou verdacht zijn.
Niet mijn meest trotse moment. Moreel grijs gebied? Absoluut. Maar OMG wat was het gênant. Thuis vertelde ik het verhaal aan mijn partner alsof ik een oorlog had overleefd. Hij lag dubbel. Ik niet. Ik was nog aan het bijkomen.”
Toen Carmen (34) aan haar schoonmoeder vertelde dat ze weer oma zou worden van een kleindochter, had ze deze reactie nooit verwacht. Ze barstte in tranen uit, want ze wilde helemaal geen kleindochter. Hier lees je haar hele verhaal.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Soms loopt een simpele Marktplaats-aankoop nét even anders dan gepland. Wat begon als een droomvondst voor een prikkie, veranderde in een verhaal dat Mila een jaar later nog steeds bezighoudt.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd in een nieuw land woont.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Jorinde is al jaren gelukkig getrouwd met Kevin, maar sinds haar oudste zoon op school zit, ziet ze haar ex weer dagelijks. En dat levert toch wat verwarrende gevoelens op.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
Het lijkt allemaal één grote droom: zon, ruimte en een nieuw leven in Spanje. Maar volgens Janneke Jelies zit de werkelijkheid nét even anders in elkaar. In de Radio 10-ochtendshow vertelt ze eerlijk hoe pittig dat eerste jaar in Spanje eigenlijk was.
