Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Het is ergens midden in de nacht wanneer ik weer in de slaapkamer bij de baby zit met een fles in mijn hand. Het huis is stil op een manier die bijna zwaar voelt. De wereld buiten slaapt, de straat is donker en leeg, en alleen het zachte licht van het nachtlampje brandt nog.
Ik zit in de stoel met hem in mijn armen. Je hoort in zo’n stilte ineens alles. Het kleine geluid van de fles wanneer hij drinkt. Het ritme van slikken. Zijn ademhaling die soms even pauzeert en dan weer verdergaat. Het zijn geluiden die overdag verdwijnen in het geroezemoes van een huis, maar ’s nachts lijken ze groter te worden.
Ik kijk naar hem terwijl hij drinkt. Zijn ogen zijn half dicht, zijn wimpers rusten bijna op zijn wangen. Eén handje ligt tegen de fles aan alsof hij hem zelf vasthoudt. En ik voel liefde. Dat weet ik zeker.
Maar tegelijkertijd voel ik ook iets anders. Iets dat moeilijk te benoemen is. Een soort leegte die ergens diep vanbinnen zit. Alsof er een verbinding mist waarvan ik altijd dacht dat die er vanzelf zou zijn.
Iedereen zegt dat het er ineens is. Dat moment waarop je kind er is en alles op zijn plek valt. Dat je een band voelt die niet uit te leggen is. Ik wacht daar op dat moment nog steeds op. En terwijl ik naar hem kijk, komt die gedachte weer voorzichtig omhoog. Niet luid, maar aanwezig genoeg om me onzeker te maken.
Wat als ik het niet goed voel? Wat als er iets mis is met mij? Ik probeer die gedachte weg te duwen en kijk opnieuw naar hem, alsof ik mezelf wil overtuigen. Alsof ik het gevoel kan vinden als ik maar lang genoeg naar hem kijk. Maar wat ik vooral voel is moeheid. En een eenzaamheid die ik niet had verwacht.
Niet de eenzaamheid van alleen zijn. Want ik ben niet alleen. Ik zit hier met een baby in mijn armen, een nieuw leven dat volledig afhankelijk is van mij. Toch voelt het soms alsof ik ergens onderweg ook mezelf ben kwijtgeraakt. Alsof ik nog moet uitzoeken wie ik nu ben in dit nieuwe leven dat moederschap heet.
Misschien is het de stilte van de nacht die ruimte maakt voor dat soort gedachten. Misschien is het de vermoeidheid. Of misschien is het gewoon eerlijker dan overdag. Want overdag gaat alles door. Er zijn geluiden, gesprekken, adviezen, verwachtingen. Er is altijd iets dat de aandacht vraagt. Maar ’s nachts, wanneer alles stilvalt, blijft er weinig over om je achter te verschuilen. Dan ben je alleen met je gedachten.
En ergens tussen die gedachten door voel ik ineens dat mijn ogen prikken. Voor ik het goed en wel doorheb rollen de tranen over mijn wangen. Niet omdat er iets concreets gebeurd is. Niet omdat iemand iets gezegd heeft. Maar omdat er blijkbaar iets in mij zit dat eruit moet. Misschien om de vraag waarom dit zo voelt terwijl iedereen zegt dat het mooi en bijzonder is. Hij merkt er niets van. Hij drinkt rustig verder, volledig in zijn eigen wereld.
Langzaam wordt zijn ademhaling dieper. Zijn ogen vallen steeds verder dicht. Het drinken wordt trager, totdat hij uiteindelijk in slaap valt met de fles tegen zijn lippen. Zijn handje ontspant en zijn lichaam zakt zwaarder tegen me aan.
Daar zit ik dan met een baby die slaapt. Met nog tranen op mijn wangen, afvragend waarom ik mij toch zo leeg voel, terwijl ik ook liefde voel.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.
