mercur

Onze columnist Roos Schlikker - tevens stewardess en scriptschrijver van ons hilarische #ZonZeeStress filmpje - mocht gisteren tijdens de uitreiking van de Mercurs een column voorlezen. Wij vinden 'm geweldig en delen 'm graag met je.

Man wat is het hier heet.
Mijn rok zit te strak.
Ik voel een zweetdruppel in mijn nek.
Allemachtig, wat maken die koters een klereherrie.
Ik ken mijn tekst niet meer.
Ik ben ook helemaal niet leuk op camera.
Misschien ben ik überhaupt wel helemaal niet leuk.
Waarom heb ik ja gezegd?

 

Iets geinigs met een stewardessenpak

Het is zomer, de zon brandt gaten in het vliegtuigdak en ik weet het antwoord op die laatste vraag heel goed.
Ik zei ja omdat Sara van Gorp van Kek Mama, me vroeg. En een goede hoofdredacteur weiger ik niets. Ook niet als ze me uit mijn comfort zone trekt door te zeggen: “Roos, we willen reuring creëren rond Kek en ik sprak laatst wat jongens van een bureau dat heel goed is in online filmpjes, dus dacht ik: als we nou iets geinigs doen met jou in een stewardessenpak die een vol vliegtuig geen veiligheidsaanwijzingen geeft maar tips hoe ze stressvrij op vakantie kunnen gaan. Lijkt je dat wat? Dat is toch leuk! Nou!?”

 

Zeg dan maar eens nee

Zeg dan maar eens nee. Dat lukt dus niet. Ook niet omdat ik mezelf ooit een belofte heb gedaan. Lang geleden toen we nog strenge winters hadden, Diederik Samsom haar had (en een baan) en Jesse Klaver in de luiers om vernieuwing lag te kraaien, zette ik mijn eerste schreden in de journalistiek. Mijn stukjes bewaarde ik op floppy’s die ik persoonlijk langs bracht bij de bladen, als letterlijke brenger van het woord.

Na een paar jaar kreeg ik een baan op een redactie. Adverteerders cirkelden destijds uitgelaten rond het concern als meeuwen krijsend om een stuk brood, er was ruim budget voor onderzoeksjournalistiek en redacteuren leefden hun persoonlijke hobby’s uit ( zo was er 1 met een mierenfetish. Ik meen me te herinneren dat het zelfs een cover heeft opgeleverd. Moet je je voorstellen: Het paringsgedrag van de mier. Pontificaal. Voorop. Een financieel Economisch Magazine.)

Bladen maken kortom, was een luxe feest dat decennia lang op dezelfde manier werd gevierd.

 

Omarmen

En toen stond er opeens een computer in het redactielokaal met toegang tot internet. Het gemopper was niet van de lucht. Het www? No way. “Ik moet al drie kranten per dag doorspitten. Je denkt toch niet dat ik tijd heb om ook nog eens dat hele internet uit te lezen?” riep een oudere collega woedend. Op dat moment realiseerde ik me: we missen zo niet de boot maar een hele vloot. En ik nam me voor dat ik nooit een journalistieke kankerpit zou worden, zich wentelend in wat ooit was. Omarmen zou ik ze, de nieuwe tijden.

 

Hopen dat het viral gaat

Nou lekker dan. Sta ik hier met mijn goede gedrag. In een bloedheet stewardessenpak een youtubefilmpje te tapen dat hits moet genereren in de hoop dat het viral gaat.

Maar tegelijkertijd kriebelt er iets vrolijks in mij. Want wij makers, wat doen we het eigenlijk goed.  Natuurlijk valt er van alles te klagen. Adverteerders die wegvliegen, online dat om aandacht schreeuwt, zomerweken, winterdagen, herfstimpressies die moeten georganiseerd ter bevestiging van de brand, o en moeten we ook niet iets met vloggers, en een eigen televisiekanaal, twittercampagnes.

Met zijn allen vechten om de lezer.
Met zijn allen schoppen tegen de concurrent.
Met zijn allen dansen met de adverteerder.
Met zijn allen tegen de bierkaai. Niks lusteloos achterover leunen. Maar hoeveel ingewikkelder ons leven ook is, in wezen zijn we hetzelfde gebleven: brengers van het woord.

 

Orgastisch genoegen

Soms hebben we geen idee wat we doen, soms maken we pardoes een filmpje dat meer dan 580.000 keer bekeken wordt. Ik weet niet of ik leuk ben, ik betwijfel of die stewardessenoutfit me staat, maar de kick van de viral is minstens zo groot als het orgastisch genoegen dat een journalistieke hobbyist beleeft aan een cover over het Kamasutragedrag van de midwinterse bosmier. 

 

Bedelven door een kerstboom

Drie keer raden dus wat ik zei toen ik een paar weken geleden een telefoontje kreeg met het verzoek om me uitgedost als kerstman voor een geinig filmpje te laten bedelven door een kerstboom.

Precies. Tegen goede hoofdredacteuren zeg ik nooit nee.

 

 

 

 

 

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >