mercur

Onze columnist Roos Schlikker - tevens stewardess en scriptschrijver van ons hilarische #ZonZeeStress filmpje - mocht gisteren tijdens de uitreiking van de Mercurs een column voorlezen. Wij vinden 'm geweldig en delen 'm graag met je.

Man wat is het hier heet.
Mijn rok zit te strak.
Ik voel een zweetdruppel in mijn nek.
Allemachtig, wat maken die koters een klereherrie.
Ik ken mijn tekst niet meer.
Ik ben ook helemaal niet leuk op camera.
Misschien ben ik überhaupt wel helemaal niet leuk.
Waarom heb ik ja gezegd?

 

Iets geinigs met een stewardessenpak

Het is zomer, de zon brandt gaten in het vliegtuigdak en ik weet het antwoord op die laatste vraag heel goed.
Ik zei ja omdat Sara van Gorp van Kek Mama, me vroeg. En een goede hoofdredacteur weiger ik niets. Ook niet als ze me uit mijn comfort zone trekt door te zeggen: “Roos, we willen reuring creëren rond Kek en ik sprak laatst wat jongens van een bureau dat heel goed is in online filmpjes, dus dacht ik: als we nou iets geinigs doen met jou in een stewardessenpak die een vol vliegtuig geen veiligheidsaanwijzingen geeft maar tips hoe ze stressvrij op vakantie kunnen gaan. Lijkt je dat wat? Dat is toch leuk! Nou!?”

 

Zeg dan maar eens nee

Zeg dan maar eens nee. Dat lukt dus niet. Ook niet omdat ik mezelf ooit een belofte heb gedaan. Lang geleden toen we nog strenge winters hadden, Diederik Samsom haar had (en een baan) en Jesse Klaver in de luiers om vernieuwing lag te kraaien, zette ik mijn eerste schreden in de journalistiek. Mijn stukjes bewaarde ik op floppy’s die ik persoonlijk langs bracht bij de bladen, als letterlijke brenger van het woord.

Na een paar jaar kreeg ik een baan op een redactie. Adverteerders cirkelden destijds uitgelaten rond het concern als meeuwen krijsend om een stuk brood, er was ruim budget voor onderzoeksjournalistiek en redacteuren leefden hun persoonlijke hobby’s uit ( zo was er 1 met een mierenfetish. Ik meen me te herinneren dat het zelfs een cover heeft opgeleverd. Moet je je voorstellen: Het paringsgedrag van de mier. Pontificaal. Voorop. Een financieel Economisch Magazine.)

Bladen maken kortom, was een luxe feest dat decennia lang op dezelfde manier werd gevierd.

 

Omarmen

En toen stond er opeens een computer in het redactielokaal met toegang tot internet. Het gemopper was niet van de lucht. Het www? No way. “Ik moet al drie kranten per dag doorspitten. Je denkt toch niet dat ik tijd heb om ook nog eens dat hele internet uit te lezen?” riep een oudere collega woedend. Op dat moment realiseerde ik me: we missen zo niet de boot maar een hele vloot. En ik nam me voor dat ik nooit een journalistieke kankerpit zou worden, zich wentelend in wat ooit was. Omarmen zou ik ze, de nieuwe tijden.

 

Hopen dat het viral gaat

Nou lekker dan. Sta ik hier met mijn goede gedrag. In een bloedheet stewardessenpak een youtubefilmpje te tapen dat hits moet genereren in de hoop dat het viral gaat.

Maar tegelijkertijd kriebelt er iets vrolijks in mij. Want wij makers, wat doen we het eigenlijk goed.  Natuurlijk valt er van alles te klagen. Adverteerders die wegvliegen, online dat om aandacht schreeuwt, zomerweken, winterdagen, herfstimpressies die moeten georganiseerd ter bevestiging van de brand, o en moeten we ook niet iets met vloggers, en een eigen televisiekanaal, twittercampagnes.

Met zijn allen vechten om de lezer.
Met zijn allen schoppen tegen de concurrent.
Met zijn allen dansen met de adverteerder.
Met zijn allen tegen de bierkaai. Niks lusteloos achterover leunen. Maar hoeveel ingewikkelder ons leven ook is, in wezen zijn we hetzelfde gebleven: brengers van het woord.

 

Orgastisch genoegen

Soms hebben we geen idee wat we doen, soms maken we pardoes een filmpje dat meer dan 580.000 keer bekeken wordt. Ik weet niet of ik leuk ben, ik betwijfel of die stewardessenoutfit me staat, maar de kick van de viral is minstens zo groot als het orgastisch genoegen dat een journalistieke hobbyist beleeft aan een cover over het Kamasutragedrag van de midwinterse bosmier. 

 

Bedelven door een kerstboom

Drie keer raden dus wat ik zei toen ik een paar weken geleden een telefoontje kreeg met het verzoek om me uitgedost als kerstman voor een geinig filmpje te laten bedelven door een kerstboom.

Precies. Tegen goede hoofdredacteuren zeg ik nooit nee.

 

 

 

 

 

moeder-sportouders-schreeuw-niet.

De dochter van Christine Burke vindt het lastig om contact te leggen, dus was het even spannend toen ze zei dat ze op basketbal wilde. Maar wat bleek: niet de kinderen uit haar team, maar de ouders langs de lijn waren het probleem.

Aan al deze 'overfanatieke' oudersschrijft Christine nu een brief.

 

Schreeuwen

'Ik was verbijsterd toen ik voor het eerst bij een wedstrijd was', vertelt ze. Ze schrok ervan hoe andere ouders de jonge kinderen op het veld kleineren. En toen Christine een andere moeder een opmerking hoorde maken over haar dochter, was ze helemaal van slag. 'Even serieus: zijn jullie vergeten dat jullie als kind ook beginners waren? En door jullie als veroordelende, schreeuwende ouders langs de lijn wordt het voor mijn dochter nóg moeilijker om te leren. Mijn mooie, verlegen, maar dappere dochter moet al die opmerkingen maar aanhoren.'

 

Lees ook
Waarom deze slapende moeder op het voetbalveld 'held' wordt genoemd >

 

'Laat het maar zien'

Christine is van mening dat al dat commentaar juist angst opwekt bij de kinderen. 'Jullie hebben geen idee hoe spannend het misschien voor die kinderen is geweest om het veld op te lopen. Het vereist veel lef om met zoveel publiek te spelen. En als je het zelf zo goed denkt te weten: laat het maar zien dan.'

 

Voetbalcontract

'Natuurlijk, deelnemen aan een team kost tijd, ook als ouders', gaat ze verder. 'Na uren rijden naar de training en kijken naar wedstrijden, wil je je kind zien winnen. En gebeurt dat niet? Dan is dat frustrerend, maar ik wil jullie één ding meegeven: het is geen professionele sport. Ze doen dit voor hun lol dus het is geen enorm 'ding'. En tot een scout de naam van jouw kind niet op een voetbalcontract van veertig miljoen heeft gezet, vraag ik je om je mond te houden als mijn kind niet speelt volgens jouw verwachtingen.'

Bron: Scary Mommy

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder-mooie-spullen-kopen

Of je nou een mooie tas, lekkere parfum of crème in de winkel ziet staan: gewoon kopen als je portemonnee dat toelaat, vindt blogger en moeder Rita Templeton.

'Schuif dat 'moederschuldgevoel' eens opzij', schrijft ze op Scary Mommy.

 

'Denk aan jezelf'

Wanneer je iets duurs in je hand hebt, is het logisch dat je als moeder denkt: 'Hier kan ik drie paar broeken voor m'n kind van kopen.' En dat je liever een volle kar met boodschappen of stofzuiger koopt in plaats van kleding voor jezelf, is ook niet zo gek. Maar toch vindt Rita dat je ook aan jezelf moet blijven denken. 'Of je nu ziek, gestrest of verdrietig bent, je houdt het gezin als moeder altijd draaiende. Alleen al omdat je bereid bent om je eigen wensen op te offeren en je kinderen voorop te stellen, verdien je zelf af en toe iets moois.'

 

Lees ook
Inge (40): 'Door m'n zus moest ik mijn zoon een goedkopere fiets geven' >

 

'Draag het met trots'

Rita vergelijkt het moederschap met een betaalde baan: 'Als je een baan hebt, kun je vrije dagen aanvragen. Je krijgt misschien extra vakantiedagen of een bonus, maar moeders? Die krijgen nooit een vrije dag, laat staan iets extra's. En toch ben je er altijd, doe je je best en geef je je hart voor iets wat zoveel energie kost. Dus koop dat boek, die outfit, die nieuwe mascara of andere prullaria. Weet dat je het verdiend hebt.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >