Beeld: Unsplash
In de vriendengroep van Rosa (32) hebben bijna alle koppels kinderen gekregen afgelopen jaar. Ze wordt daarom bijna elke maand wel een keer uitgenodigd voor een kinderverjaardag. Ze vraagt zich af: waarom moet een kinderverjaardag zo enorm groot gevierd worden terwijl ze er zelf nog niks van mee krijgen?
Rosa: “De uitnodiging plofte weer in mijn inbox: een vrolijke digitale kaart met felle kleuren, confetti-animaties, en natuurlijk een schattige foto van het feestvarken. ‘Kom je ook naar Nora’s eerste verjaardag? Zondag vanaf 11:00 in dit binnen speeltuinparadijs!’ Mijn eerste gedachte? Niet weer een zondag doorbrengen in een krijspaleis...
Ik ben de enige in mijn vriendengroep zonder kinderen en blijkbaar ook de enige die niet weet hoe ze zich moet gedragen op een kinderverjaardag. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het fantastisch dat mijn vrienden hun kinderen een feestje willen geven. Echt, kinderen zijn een wonder en het moet gevierd worden. Maar jongens, ik ben er klaar mee. Het is alsof de hele sociale agenda tegenwoordig om kinderverjaardagen draait.
Het afgelopen jaar lijkt iedereen om me heen in de babyfase te zijn beland. Overal baby’s. Babyshowers, babyborrels, babyfoto’s in de WhatsApp groep – en nu dus de verjaardagen. Want al die baby’s zijn inmiddels een jaar oud geworden, en dat moet blijkbaar gevierd worden met de grootst mogelijke fanfare.
En waarom moet de eerste verjaardag zo uitzinnig groots gevierd worden? Wat is er mis met een middagje thuis taart eten en dan klaar? Die kinderen hebben nog niks door en oudere broertjes en zusjes zijn binnen een uur overprikkeld door alle over-the-top-versiering, glitter cupcakes en speciaal ingehuurd entertainment. Afgelopen maand had ik al drie uitnodigingen voor eerste verjaardagen en er komen er nog minstens twee aan. En dat is alleen januari.
Het begint altijd hetzelfde. Je komt binnen, probeert een beetje gezellig met de ouders te kletsen, maar binnen vijf minuten vliegt er een hysterisch huilende peuter langs, gevolgd door een moeder die haar excuses maakt. Ik sta dan altijd ongemakkelijk met een kopje koffie in mijn hand, kijkend naar een groep volwassenen die moeiteloos switchen tussen “Hoe gaat het op je werk?” en “Niels, niet met je vingers in de taart!”
En dan het decor: ballonnen overal, een tafeltje vol cupcakes, en natuurlijk die speeltuin die speciaal is afgehuurd. Ik snap het: die kinderen moeten zich vermaken. Maar voor mij als kinderloze voelt het alsof ik een soort buitenstaander ben. Laatst stond ik op een feestje met een bordje mini-pannenkoeken in mijn hand en realiseerde ik me dat ik al tien minuten naar een ballenbak stond te staren. Ik wist gewoon niet meer waar ik heen moest met mezelf.
Waar ik misschien nog het meeste moeite mee heb, is de tijd die het kost. Vanaf 11:00? Sorry hoor, maar dat is mijn zondag. Ik ben absoluut bereid om langs te komen, een kop koffie te drinken, een stukje taart te eten en even “ooh” en “aah” te zeggen over hoe snel kleine Nora groeit. Maar een brunch in een speeltuinparadijs die tot 16:00 uur duurt? Dat gaat me gewoon te ver.
Het voelt soms alsof ik het niet mag zeggen, maar ik mis de tijd dat we als vriendengroep gewoon op zaterdagavond bij iemand thuis afspreken voor een borrel of een etentje. Dat alles niet om de kinderen draaide, maar om elkaar. Nu zijn die momenten zeldzaam en dat mis ik.
Ik wil mijn vrienden niet kwetsen. Ze doen het uit liefde voor hun kinderen en willen deze momenten delen. Maar soms voelt het alsof ik een vreemde ben in hun nieuwe wereld. Misschien moet ik de volgende keer gewoon vriendelijk bedanken voor de uitnodiging. Niet omdat ik niet om ze geef, maar omdat ik ook een beetje tijd voor mezelf nodig heb. Want ja, zelfs zonder kinderen zijn mijn zondagen heilig.”
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Mijn ouders passen sinds de geboorte van Bodi en Daaf elke week op. En nee, dat is niet normaal. De crèche wordt volgend jaar 10 procent duurder. Maar ga je als werkende ouders ook 10% meer verdienen? Waarschijnlijk niet. En dus denken we steeds vaker aan onze familie: opa en oma kunnen toch prima een […]
