Beeld: Michelle Phaf
Na ruzie in de familie en steken onder water heeft Jolanda (39) de knoop doorgehakt: kerst? Die slaat ze over. Tijd voor een nieuwe traditie.
“Ik vier het al zeven jaar niet meer; een verademing. Geen gestress met boodschappen in bomvolle supermarkten met halflege schappen, geen grote uitgaven aan cadeaus en eten, geen verplichtingen. Mijn zonen Jaco en Ruben, nu zes en negen, weten niet beter.”
Samen met man Martin, die in Nederland geen familie heeft, boekt Jolanda een jaar van tevoren al een vakantiehuisje in Limburg. “Zonder kerstboom en andere opsmuk, maar mét gourmetstel. Kerstavond negeren we en op Eerste Kerstdag, als toch alles gesloten is, doen we spelletjes, gaan naar het zwemparadijs en sluiten de dag af in pyjama aan de gourmettafel. Voor de jongens is dat feestelijk genoeg; op school krijgen ze al genoeg kerst voor hun kiezen.”
En dat terwijl Jolanda opgroeide in een gezin waar de boom al zo’n beetje werd opgetuigd wanneer de klok een uur achteruitging. “Mijn moeder is een echte fanatiekeling als het om kerst gaat. Dat is precies waarom de bom zeven jaar geleden barstte. Mijn broer, mijn twee zussen; allemaal hechten ze veel waarde aan de mening van anderen. Zo zijn we opgevoed: succes heb je in eerste plaats voor de buitenwereld en daarna pas voor jezelf.
“Succes heb je in eerste plaats voor de buitenwereld en daarna pas voor jezelf”
Dat ik me daar als puber al tegen verzette, werd me niet in dank afgenomen. Ik ging liever meteen werken in plaats van een universitaire opleiding te volgen, maar dat had minder aanzien, vond mijn moeder. Ik werk freelance en ga met mijn gezin op vakantie zodra het even kan; de rest van mijn familie werkt zich drie slagen in de rondte en geeft het burn-out-estafettestokje naadloos aan elkaar door.”
Kerst dient een evenredig groot succes te zijn, zegt Jolanda, met uitbundige diners, een onberispelijk interieur en dito outfits. “Ik kreeg twee maanden van tevoren al stress bij het vooruitzicht. Mijn huis is steevast rommelig; er wordt nu eenmaal flink in geleefd. Kleding vind ik niet heel belangrijk; ik heb één zwart jurkje van H&M dat ik gebruik voor elke gelegenheid waar ik netjes dien te verschijnen.
“‘Nou, wordt het niet eindelijk eens tijd voor een nieuwe jurk?’ spotte mijn moeder”
Toen mijn oudste zoon net één was en we iets later dan het afgesproken tijdstip – zijn middagslaapje liep wat uit – aan de kerstdis verschenen, keken zeven paar ogen me misprijzend aan. ‘Nou, wordt het niet eindelijk eens tijd voor een nieuwe jurk?’ spotte mijn moeder vervolgens. Ik was juist dolgelukkig dat hij me na mijn zwangerschap eindelijk weer paste.
In de keuken siste mijn zus dat Martin wel even een overhemd had kunnen aantrekken. Ze snapte trouwens ook niet waarom ik mijn zoon niet wat eerder wakker had gemaakt; het was tenslotte Kerstmis. ‘Dan zitten we het hele diner met een jankend kind, antwoordde ik droogjes, en overhandigde haar de wijn die we hadden meegebracht. ‘O, Harmen drinkt alleen van exclusieve wijnhuizen’, glimlachte ze, ‘maar ik vind dit heerlijk bij een avond in mijn eentje op de bank.’ De borrel was nog niet eens begonnen en ik stond al op ontploffen.
Toen mijn moeder tijdens het diner opmerkte dat ik zo’n tot in de puntjes verzorgd familiediner toch nooit voor elkaar zou krijgen, was ik er klaar mee. ‘Dat klopt’, zei ik. ‘Maar ik kan wel een warme, liefdevolle avond organiseren. Dat is dit blijkbaar niet, dus ik zet mijn kerst liever thuis voort.’
Martin trok wit weg, maar volgde me gedwee naar de voordeur, onze zoon in zijn armen. In de auto gaf hij me een highfive. De tranen brandden in mijn ogen, maar wat voelde het tegelijkertijd goed om eindelijk voor mijn authenticiteit te kiezen.”
Martins broer en ouders wonen in Zuid-Afrika. Jolanda: “Dat was het perfecte excuus om de kerst daarop de uitnodiging van mijn familie af te wijzen. De reis kostte ons een fortuin dat we eigenlijk niet hadden, maar het was het begin van een nieuwe traditie. Wij zijn met kerst voortaan op vakantie. In eigen land. Met z’n vieren, welteverstaan.”
Franka is gescheiden en houd met haar single vrienden een dit-is-geen-kerst-diner. Benieuwd wat dat inhoudt? Je leest het hier.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Opvoeden: we doen allemaal maar wat. Want laten we eerlijk zijn, niemand heeft een handleiding gekregen. Maar leraren valt het meteen op.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.
