Miss Nederland 2011 is nu mindset coach, woont samen met songwriter John Ewbank en is moeder van Scottie. Kelly Weekers (28): “Dit is mijn roeping.”

Een Miss Nederland die psychologie en neurowetenschappen heeft gestudeerd. Is dat een grap of? Dat dacht John Ewbank toen de vriendin van gemeenschappelijke vrienden hem op Facebook toevoegde. Hij peuterde haar nummer los en vroeg Kelly Weekers mee uit eten. Ze was 22, kwam net uit een relatie en dacht: ach, waarom niet? Lang leve de lol. Hij is een stuk ouder, maar er komt toch geen vaste relatie van. Hun dochtertje Scottie is net acht maanden als Kelly in hun woonplaats Laren terugblikt op die begintijd.
 

Het perfecte plaatje loslaten

“John en ik hebben eerst een paar maanden gedatet, we waren allebei niet op zoek naar vastigheid. Maar ja, hoe gaat dat, uiteindelijk bleken we een goede match te zijn. Een man die al getrouwd is geweest en een dochter heeft: het was misschien niet het perfecte plaatje, maar in het leven is uiteindelijk niets perfect. Als je dat soort plaatjes loslaat, zie je pas hoe het echt zit. Onze karakters passen uitstekend bij elkaar en ik vind John echt een aantrekkelijke man.
 

In het moment leven

Ik ben de nuchtere in onze relatie, hij is de creatieveling. John heeft behoefte aan de rust die ik inbreng, ik aan de emotie waarmee hij in het leven staat. Hij kan bij de kleinste dingen oneindig lang stilstaan. ‘Kijk schat, die schaapjes in de tuin, wat een leven hebben we.’ ‘Ja’, zeg ik dan, maar hij kan er helemaal over doorgaan. ‘Zo prachtig, zo fantastisch dat we dit mee mogen maken.’ Het klinkt zweverig, maar door hem heb ik geleerd meer in het moment te leven, te genieten, meer te voelen. Soms lach ik hem ook gewoon uit hoor, als hij weer moet janken bij een Disneyfilm.”.
 

Oermoeder

Scottie maakt net een sprongetje op de groeicurve en slaapt de laatste nachten wat onrustiger. Voor Kelly is dat geen verrassing. Haar eigen moeder zegt niet voor niets: “Kelly is een oermoeder. Daar kan ik nog een puntje aan zuigen. Ze is op alles voorbereid, heeft zich helemaal ingelezen. En omdat ze weet wat er gaat gebeuren, is ze relaxed en haar kindje ook.”

Kelly: “Ik heb inderdaad mijn roeping gevonden in het moederschap. Ook al dacht ik in die eerste week: hoe ga ik dit overleven? En vooral: hoe gaat mijn baby mijn onkunde overleven? Hoe doen andere moeders dit? Op drie uur slaap rationeel blijven denken: dat kán niet. Ik klampte me in het begin wanhopig aan mijn kraamhulp vast. Maar goed, na een week hoorde ik mezelf al zeggen: ‘Laat mij maar, ik weet wat ze wil.’”
 

Woekerende onrust

Het moederschap valt haar niet zwaar – ze hield al van rust en het gezinsleven. “Ik heb geen woekerende onrust in me die roept dat ik eigenlijk op het Leidseplein wil staan dansen.Ik ben niet het type dat je dronken op straat aantreft. Sterker, ik vind het ronduit gênant als ik een dronken vrouw zie. Ik drink weleens een glas wijn of twee omdat ik het lekker vind, maar daarna is het mooi geweest. En van de afdeling drugs ben ik ook niet. Doe mij maar gewoon lekker thuis. Open haard aan. Familie of vrienden over de vloer. Als je me het zou vragen, zou ik oprecht niet weten wat er belangrijker is dan kinderen. Natuurlijk, ze maken je soms gek – moet je eens kijken hoeveel slaap Scottie me al heeft afgenomen – maar verder, verder is ze mijn alles.”

Het hele interview staat in Kek Mama 11-2017.

 

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Je sterk houden als je verdrietig bent: veel moeders doen het om hun kinderen te beschermen. Maar Karen Johnson, een Amerikaanse blogger en moeder van drie, verbergt haar emoties niet langer.

'Ik leer mijn kinderen dat zelfs de sterkste mensen huilen', schrijft ze op Scary Mommy.

 

Leugen

‘Ik las een interview met Angelina Jolie, waarin ze zei dat ze na de scheiding met Brad onder de douche huilde. Niet voor het oog van haar kinderen, want die moesten denken dat alles goed zou komen’, vertelt Karen. ‘Dat raakte me. Als moeder begreep ik haar – het is toch onze taak om onze kinderen te troosten? Te zeggen dat ze niet bang moeten zijn en dat alles goed komt, zelfs als dat niet zo is?’
Karen herinnert zich dat ze een paar jaar geleden met haar drie kinderen – toen 6, 4 en 2 – in de kelder ging schuilen voor een tornado. ‘Mijn man was niet thuis en ik fluisterde tegen de kinderen: ‘Het komt allemaal wel goed.’ Wat een leugen was, want ik had geen idee. Maar ik dacht: als moeder moet je soms tegen je kinderen liegen om je werk als mama goed te doen.’

 

Lees ook:
Moeders huilen niet: 'Ik vind het moeilijk om mijn kinderen mijn tranen te laten zien' >


 

De waarheid van het moederschap

Inmiddels ziet Karen het anders. ‘Op een dag zagen mijn kinderen me breken. Ze zagen dat ik bang was en dat ik huilde. Ik zei niet dat alles goedkwam. En dat was goed – want weet je wat ik de afgelopen jaren van het moederschap en het huwelijk heb geleerd? Dat het oké is – zelfs noodzakelijk – dat mijn kinderen andere gevoelens bij mij zien dan geluk, vreugde en geduld.’
Karen vindt nog steeds dat moeders sterk, betrouwbaar en geruststellend moeten zijn voor hun kinderen. ‘Maar het is net zo belangrijk dat mijn kinderen weten dat hun moeder menselijk is. Iemand die gevoelens heeft, die soms even breekt, maar ook weer opkrabbelt. Hoe kan ik ze leren dat het goed is om emoties te hebben, als ik die zelf niet uit? Laatst huilde ik, maar daarna waste ik mijn gezicht en stond ik er weer. Dát is de moeder die ik wil zijn. Iemand die haar kinderen soms de waarheid laat zien van het moederschap. Ik wil dat ze weten dat zelfs op hun ergste dagen de wolken zullen verdwijnen en de zon zal doorbreken. Dat ze oké zullen zijn en dat zelfs de sterkste mensen huilen.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

moeders-altijd-boos

Er zijn van die dagen dat je kind maar één sok hoeft te laten slingeren voordat de stoom uit je oren vliegt. En zo vreemd is dat helemaal niet: blogger Karen Jonson legt op Scary Mommy uit waarom.

‘Boosheid komt altijd voort uit een andere emotie’, schrijft ze.

 

Onderzoek

Karen vervolgt: ‘In dit onderzoek wordt uitgelegd dat boos worden vaak een onderliggende oorzaak heeft: je voelt je onbegrepen, onbelangrijk, onzichtbaar of machteloos tegenover anderen. En vervolgens moeten de mensen van wie je houdt het ontgelden.’ Volgens de blogger is praten de beste manier om hier als moeder mee om te gaan. ‘Vertel waar je behoefte aan hebt, zodat je niet hoeft te exploderen om één klein ding.’

 

Lees ook
'Ik vertel mijn kind liever wat er in míj omgaat dan boos te worden' >

 

'Rondje lopen'

Of, schrijft Karen verder, ‘Loop een rondje buiten, haal een frisse neus en bedenk wat het probleem is: ben je oververmoeid? Heb je te veel aan je hoofd? Houden je kinderen zich niet aan hun afspraken? Zet voor jezelf op een rij wat jou boos heeft gemaakt en kijk wat je hiertegen kunt doen. Niemand verdient het om te leven in een huis vol boosheid - je gezin niet en jij niet. Máár: accepteer ook dat je af en toe je dag niet hebt.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >