Beeld: Canva
Julia (38) had haar huis helemaal in Halloween sfeer gebracht en stond klaar met een grote schaal snoep. Toen er een jongen zonder verkleedkleren voor de deur stond, dacht ze dat hij alleen maar met de jongere kinderen meeliep. Een dag later bleek dat ze de situatie compleet verkeerd had ingeschat.
Julia*: “Mijn dochter Rosa (8) kijkt ieder jaar enorm uit naar Halloween. Weken van tevoren weet ze al wat ze aan wil en dit jaar moest en zou ze als heks gaan. Inclusief een grote puntmuts, zwarte lippenstift en een bezem die ik op het laatste moment nog ergens vandaan moest toveren.
Samen met twee vriendinnetjes ging ze langs de deuren. Ik bleef thuis om snoep uit te delen. De hele avond kwamen er groepjes kinderen langs. Kleine spookjes, prinsessen, skeletten. Sommigen riepen al ’trick or treat’ voordat ik de deur goed en wel open had. Ik liet ze allemaal iets uit de schaal pakken en genoot van die enthousiaste gezichtjes.”
Tekst gaat verder onder de podcast
Rond halfacht ging de bel opnieuw. Voor de deur stonden drie kinderen van een jaar of acht, allemaal verkleed. Achter hen stond een langere jongen, ik schatte hem een jaar of veertien. Hij had een gewone spijkerbroek en een donkere jas aan. Geen schmink, geen masker, helemaal niets.
De kleintjes riepen enthousiast ’trick or treat’ en hielden hun tasjes omhoog. De oudere jongen bleef een beetje achter hen staan. Hij zei niets en keek vooral naar de grond. In zijn hand had hij een grote boodschappentas. Ik ging er eigenlijk meteen vanuit dat hij de oudere broer was die met de kinderen meeliep. Dat zag ik die avond wel vaker.
‘Wat gezellig dat je met ze meeloopt’, zei ik tegen hem. Hij reageerde niet. Ik dacht dat hij misschien gewoon geen zin had in een praatje. Ik liet de drie jongere kinderen snoep pakken, wenste het groepje een fijne avond en deed de deur weer dicht. Ik stond er verder totaal niet bij stil. Voor mij was het gewoon een van de vele groepjes die die avond waren langsgekomen.”
De volgende ochtend was ik bezig met de ontbijtbordjes toen er werd aangebeld. Er stond een vrouw voor de deur die ik vaag herkende van gezicht. Ze woont een paar straten verderop, maar we kennen elkaar niet echt. ‘Is mijn zoon gisteravond bij jou aan de deur geweest?’ vroeg ze.
Ik keek haar een beetje verbaasd aan. Er waren zoveel kinderen langsgekomen dat ik onmogelijk wist over wie ze het had. ‘Dat zou best kunnen’, zei ik. ‘Hoe was hij verkleed?’ ‘Helemaal niet’, antwoordde ze. ‘Hij had gewoon zijn eigen kleren aan.’ Toen begon er iets te dagen. ‘Bedoel je die wat langere jongen? Die met een boodschappentas, die met een paar jongere kinderen meeliep?’ Ze knikte. ‘Ja, dat is Tijmen. En hij is gisteren huilend thuisgekomen.’
Ik schrok. Huilend? Ik had werkelijk geen idee wat er gebeurd kon zijn. ‘Wat vervelend’, zei ik. ‘Maar wat is er dan gebeurd?’ ‘Jij hebt hem geen snoep gegeven’, antwoordde ze. ‘De andere kinderen wel, maar hem niet.’ Ik voelde mijn wangen warm worden. Ik had er niet eens bij stilgestaan dat die jongen ook snoep wilde.”
Zijn moeder vertelde dat Tijmen veertien is en autisme heeft. Hij vindt Halloween geweldig, vooral het langs de deuren gaan en het verzamelen van snoep. Maar verkleedkleren vindt hij verschrikkelijk. Kostuums zitten voor hem vaak niet prettig en schmink op zijn gezicht kan hij niet verdragen. Daarom gaat hij altijd in zijn gewone kleding.
Ook praten met onbekenden vindt hij lastig. Zijn moeder had hem juist aangemoedigd om dit jaar met een paar kinderen uit de buurt mee te gaan. Dat was voor hem al een hele stap. Toen de andere kinderen bij mij snoep kregen en hij niet, had hij zich afgewezen gevoeld. Hij had er onderweg niets over gezegd, maar was eenmaal thuis in tranen uitgebarsten.
‘Het heeft hem zoveel moeite gekost om mee te gaan’, vertelde zijn moeder. ‘Hij was er al dagen mee bezig. En nu zegt hij dat hij volgend jaar niet meer wil.’ Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Ik voelde me ontzettend rot. ‘Het spijt me echt’, zei ik. ‘Maar ik dacht dat hij de oudere broer was die met die kinderen meeliep. Ik had helemaal niet door dat hij zelf ook meedeed.’
Zijn moeder keek me boos aan. ‘Maar waarom zou hij dan geen snoep mogen? Omdat hij niet verkleed is?’ Ik probeerde uit te leggen dat het daar helemaal niet om ging. Ik had hem niet bewust overgeslagen omdat hij geen kostuum droeg. Ik had simpelweg aangenomen dat hij de begeleider was.
Maar zijn moeder vond dat ik die aanname nooit had mogen maken. Volgens haar had ik hem gewoon moeten vragen of hij ook iets wilde. En eerlijk gezegd had ze daar natuurlijk gelijk in. Tegelijkertijd voelde ik me ook een beetje overvallen. Ik had geen idee dat Tijmen autisme had. Hij had niets gezegd en niemand van het groepje had uitgelegd dat hij ook meedeed. Hoe had ik dat moeten weten?”
Toen zijn moeder vertelde hoe verdrietig Tijmen was geweest, ben ik meteen naar de keuken gelopen. Ik heb een zakje gevuld met de lekkerste snoepjes die we nog overhadden en gevraagd of ze dat voor hem wilde meenemen. ‘Wil je ook tegen hem zeggen dat het me echt spijt?’ vroeg ik.
Ze nam het zakje aan, maar ik merkte dat haar boosheid daarmee niet meteen verdwenen was. Later vertelde ik het verhaal aan mijn man. Hij vond dat ik het mezelf niet zo zwaar moest aanrekenen. ‘Je maakte een verkeerde inschatting’, zei hij. ‘Dat kan toch gebeuren?’ Maar Rosa reageerde heel anders toen ze het hoorde. ‘Mam, waarom gaf je hem niet gewoon een snoepje? We hadden toch genoeg?’ Tja. Daar had ik eigenlijk geen antwoord op. Want ze had gelijk. Wat maakte het nou uit dat die jongen niet verkleed was? We hadden een enorme schaal snoep staan. Het had me letterlijk één snoepje gekost om hem ook iets te geven.”
Één ding heb ik er wel van geleerd: volgend jaar krijgt iedereen die bij mij aanbelt gewoon snoep. Of je nu verkleed bent als een heks, een spook of gewoon jezelf bent.
Soms maken andere ouders keuzes waar je zelf behoorlijk van schrikt. Fiona ziet bijvoorbeeld regelmatig hoe haar zwager zijn vierjarige dochter bier laat drinken. Hij vindt het hilarisch, maar zij overweegt zelfs een melding te doen. Lees hier waarom ze zo twijfelt.
Video
Drie kinderen, bomvolle agenda’s en af en toe een flinke woordenwisseling: ook bij Kim Kötter (44) en Jaap Reesema (42) is het echt niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch weet Kim na veertien jaar samen één ding heel zeker: zij en Jaap worden samen oud. Daar heeft ze zo haar redenen voor.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Een nieuwe liefde vinden is nog niet zo eenvoudig, zeker als je precies weet wat je zoekt. Monique Westenberg zoekt een nieuwe liefde en krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek: haar vriendin gaat op Instagram op zoek naar een geschikte man voor haar.
Bij opa en oma gelden soms heel andere regels dan thuis. Geen tablet aan tafel, gewoon buiten spelen en netjes ‘dank je wel’ zeggen. Misschien vind je sommige gewoontes een tikje ouderwets, maar ze kunnen juist verrassend goed zijn voor je kind.
Video
Je kind achterlaten bij opa en oma is voor veel ouders een vertrouwd gevoel. Toch kunnen er achter de schermen dingen gebeuren waar je als ouder geen weet van hebt. Soms kom je daar op een onverwachte manier achter.
Babynieuws voor Roxanne Filion! De oud-deelneemster van B&B Vol Liefde verwacht samen met haar verloofde Dirk de Nijs haar eerste kindje. Vanwege de zwangerschap hebben de twee besloten hun bruiloft voorlopig uit te stellen.
