Jan Heemskerk

Kek Mama-columnist en vader Jan Heemskerk spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Hij legt het ons nog één keer uit. Deze maand: mijn gezin kan geen deur dichtdoen.

Mijn gezin kan geen deur dichtdoen. Nee, echt. Ze kunnen een deur ópendoen, ze kunnen door de deuropening lopen, maar de deur dan weer achter zich sluiten, dat lukt ze niet. Waarom niet, vraag je? Schiet mij maar lek. Ik doe het zelf tientallen keren op een dag en het is best makkelijk. Is dat erg? Valt wel mee, denk je misschien. Maar dan moet je weten dat we een kitten in huis hebben, Albert, met een ondernemende natuur en de startsnelheid van een Ferrari. Zodra Albert de deur op een kier ziet staan, galoppeert hij naar buiten, en één keer raden wie hem dan uit de tuin moet plukken voordat hij roemloos wordt overreden. Precies.

 

Ze wéten het

Mevrouw Heemskerk doet nooit – klassieker – de dop op de tube tandpasta, zodat die tube overal blauwe meuk ligt te lekken, tot er een korstje ontstaat van gestolde tandpasta-metbuitenluchtbacteriën. Nog een voorbeeld: de kinderen denken alle drie dat serviesgoed vanzelf naar de afwasmachine loopt. En dat chipszakjes, ijsstokjes, rozijnendoosjes en complete tosti’s door de rommelfee van de bank worden gehaald en in een wolk van sterrenstof naar de prullenbak worden gevlogen. Ook irritant: de leden van mijn gezin zijn altijd hun telefoon kwijt. En ook altijd op een onhandig moment, bijvoorbeeld als ze echt, echt, echt, nu, nu, nú naar school of kantoor moeten. En die telefoon is dan ook altijd leeg of staat op ‘stil’. En aangezien ze ook niet kunnen zoeken, moet vader, die toch ook heus zelf een leven heeft, hun gangen van de afgelopen zestien uur terugspeuren en uiteindelijk de verloren telefoon tevoorschijn toveren vanachter een stapel handdoeken, in de kattenmand of in het wasbakje bij de wc, onder het plaatselijke sufferdje. Het punt is: mijn gezin wéét van de deuren en de tandpasta en het servies en de zakjes en de telefoon. Ze wéten dat ze, elke keer als ze de deur laten openstaan, de levensverwachting van deze arme echtgenoot met enige maanden bekorten. Ze weten het, en toch blijven ze het doen.

 

Wat heb ik jullie ooit misdaan?

Zo af en toe schreeuw ik dan ook mijn wanhoop uit: ‘Wat heb ik jullie ooit misdaan dat jullie me welbewust een ontijdig graf in werken? Ben ik dan geen lieve vader?’ Daar schrikken ze wel even van. En buitelen ze over elkaar heen om me ervan te verzekeren dat het niet hun bedoeling is dat ik een hersenbloeding krijg. Dan kalmeer ik wat en vraag, nee, smeek op verslagen toon: ‘Maar kunnen jullie dan niet, voor jullie lieve man en vader, proberen de deur achter je dicht te doen? Gewoon, omdat het mij zo verschrikkelijk blij zou maken?’ En dan beloven ze dat. En doen het, minstens tien minuten lang. Precies genoeg om mij de moed te geven om weer door te gaan. 

 

Jan Heemskerk (53) is radiopresentator en tv-maker, theaterkneus en boekenschrijver, maar eerst en vooral vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Je mag hem natuurlijk altijd mailen: jan@kekmama.nl 

 

Tijdelijke aanbieding: Neem nu een abonnement op Kek Mama en krijg een gratis tas naar keuze >

schoonmaken weekend
Beeld: Pexels

Het huis opruimen en soppen: wie geen schoonmaakster heeft, moet zelf aan de slag. Blogger Mandy Roussel stelde het zo lang mogelijk uit, tot ze de troep niet langer kon aanzien.
 

‘Maar toen ik alles had schoongemaakt, voelde ik me verschrikkelijk’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Verdwaalde druif

Een vieze douche, stof in alle hoeken en gaten en een verdwaalde druif onder de stoel: Mandy negeerde alle tekenen dat haar huis toe was aan een flinke schoonmaak. Ze vertelt: ‘Hoewel ik er de tijd voor had – we hadden eindelijk eens een weekend zonder verplichtingen – betekende dit nog niet dat ik het ook moest doen. Toch?’
 

Lees ook:
Dit is dé tip voor moeders die rommel in huis zat zijn >

 

Vernietiging

Op vrijdag en zaterdag lukt het haar prima om door de troep heen te kijken. Ze hangt op de bank, neemt haar kinderen mee naar het park en gaat ’s avonds een potje bingewatchen. Ze verheugt zich op een regenachtige zondag voor een Harry Potter-marathon met het hele gezin, maar het loopt anders. ‘Opeens scheen de zon’, zegt Mandy, ‘en zag ik de vernietiging: overal lag speelgoed, borden van het ontbijt en de lunch nog in de woonkamer en door alle kruimels leek het alsof de druif onder de stoel zorgvuldig geplaatst was in het interieur. Ik wist: dit hou ik niet veel langer uit.’

 

‘Waarom doe ik dit?’

Mandy verzamelt moed en begint aan de schoonmaak. ‘Na drie kwartier was ik klaar en voelde ik me verschrikkelijk. Waarom deed ik dit? Waarom kon ik niet gewoon ontspannen?’ Volgens haar zijn er twee redenen: ‘Wij moeders hebben het zo druk, dat we ergens de controle over moeten houden om niet gek te worden. Of misschien is ons leven zo chaotisch dat we orde in huis moeten scheppen om wat rust te vinden. Als ik als moeder een superkracht zou kunnen kiezen, weet ik het wel: het negeren van een vies huis. Maar helaas is die superkracht alleen beschikbaar voor vaders – en ik kan me niet voorstellen dat zij het willen ruilen voor borstvoeden.’

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

foto's social media kinderen
Beeld: Pexels

Van het eerste stapje tot de eerste schooldag: we zijn apetrots op ons kind en posten bijna elke mijlpaal op social media. Blogger Lorna Rose deed dat ook, maar toen haar tweede kind werd geboren ging ze nadenken over de gevolgen.  

‘Wie geeft mij toestemming om informatie over mijn kinderen, laat staan hun privacy, online te zetten?’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Alles vastleggen

Toen Lorna voor het eerst moeder werd, plaatste ze allerlei foto’s van haar zoon op Facebook. ‘Zijn eerste badje, een foto dat hij sliep, de trap op kroop en voor het eerst spaghetti at: ik wilde elk moment vastleggen en het vervolgens delen op Facebook’, vertelt Lorna. ‘Ik wilde mijn moederschap naar de wereld schreeuwen.’

 

Lees ook:
'Kap eens met dat 'mooie' social media-plaatje: geen kind is perfect' >

 

Lelijke pony

Tweeënhalf jaar later werd haar dochter geboren. Na een tijdje merkte Lorna dat ze minder over haar dochter op social media postte. ‘Ik ging erover nadenken: was het omdat dit de tweede ronde van het moederschap was en ik niet de behoefte voelde om het van de daken te schreeuwen? Was het omdat zij een meisje was?’ Lorna realiseerde zich dat ze zelf als kind ook niet op internet stond. ‘Mijn lelijke pony van toen ik 12 jaar oud was en de dikke onderlip die ik als tiener had stonden niet op Facebook, want dat bestond toen niet. En daar ben ik nu opgelucht om. Dus waarom doe ik dat mijn kinderen nu wel aan?’

 

'Denk eerst na'

Lorna kwam tot de conclusie dat het posten van een kwetsbaar moment van haar kinderen, hoe eng of gedenkwaardig ook, niet langer alleen hun gezinsmoment is. ‘Het wordt onderdeel van de Facebook-machine’, zegt ze. ‘Ik heb niet langer controle over wie het ziet, wie het gebruikt en met welk doel.’ Ze wil nog steeds foto’s en video’s delen om verre vrienden en familieleden op de hoogte te houden en steun te ontvangen als het niet goed gaat met haar kinderen. Maar ze denkt nu goed na vóórdat ze iets post: ‘Ik vraag mezelf steeds af: zou dit mijn kind op een dag in verlegenheid kunnen brengen? Of is er een andere manier dan Facebook om steun van mijn omgeving te ontvangen?’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >