Ionica Smeets (38) is wiskundige en moeder van Tex (7) en Rifka (3). Elke maand checkt ze de zin en onzin van opvoedfabels en -feiten: hoef jij dat niet meer te doen.
Wat is er veel veranderd in zeven jaar. In 2011 was Tex een baby en begon ik deze column – toen nog in het tijdschrift Kinderen. Ik was zzp’er en koos mijn werk volgens de 3 P’s: poen, prestige en plezier. Alles wat ik deed moest minstens twee van de drie p’s opleveren. Want ik moest geld verdienen, ik wilde een goede naam opbouwen en ik vond het belangrijk voldoening uit mijn werk te halen. Met deze column lukte dat alle drie: een zeldzame combinatie.
Er veranderde nogal veel in de tussenliggende jaren. Han ging in de off-shore-industrie werken en vloog de wereld over. Tex leerde lopen en praten. We kochten een huis met een tuin. Ik maakte tv-programma’s en werd steeds vaker herkend op straat. Mijn moeder kreeg borstkanker en werd nooit meer de oude (maar ik ben zo blij dat ze er nog is, want er gingen de laatste jaren veel te veel lieve mensen dood). Tex ging naar school. Rifka werd geboren. Han begon een opleiding tot klinisch fysicus. We kochten onze eerste auto. Ik werd benoemd als hoogleraar en ging vier dagen aan de universiteit werken.
En al die jaren schreef ik over wat me in mijn gezin bezighield en zocht uit wat de wetenschap daarover te zeggen had. Ik verdiepte me in kleine vragen als ‘Wat doe je bij een luizenplaag?’ (kammen, kammen en nog eens kammen) en grote vragen als ‘Zijn mensen zonder kinderen gelukkiger?’ (dat blijkt ingewikkeld te liggen, zoals vaak bij echt grote vragen). Voor Kek Mama schrijven was een feest. De redactie maakte mijn teksten vaak net iets soepeler, stuurde lovende reacties enthousiast door en fleurde me op als er boze brieven kwamen.
Lees ook
Ionica: ‘Ineens had ik helemaal geen zin meer in die conferentie aan de andere kant van de wereld’ >
Alleen kwam er in de tussentijd van alle kanten meer werk bij. Steeds vaker zit ik ’s avonds of in het weekend achter mijn laptop terwijl Han iets leuks doet met de kinderen. De 3P-regel voldoet niet meer. Want al dat werken gaat ten koste van mijn tijd met Han, Rifka en Tex. Daarom is dit mijn laatste column voor Kek Mama. Hoe jammer ik dat ook vind. Maar uiteindelijk doe ik liever iets leuks samen met mijn gezin dan dat ik op zolder een stukje tik over hoe leuk het is dingen met dat gezin te doen.
Eén ding weet ik namelijk zeker: over zeven jaar is het 2025. Dan zal er weer heel veel veranderd zijn. Als alles goed gaat, wordt Tex dat jaar vijftien en Rifka tien. De tijd tikt genadeloos door en je moet zelf zorgen dat die niet als los zand door je vingers glijdt. In plaats van de 3 P’s wens ik jullie veel succes, geluk en vooral tijd voor dingen die je belangrijk vindt.
Deze column staat in Kek Mama 07-2018 en is Ionica’s laatste column voor Kek Mama.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Goed nieuws in het nieuwe jaar: de kinderbijslag in 2026 gaat omhoog. En dat is fijn, want kinderen opvoeden wordt er niet goedkoper op. Daarom zetten we de bedragen voor je op een rij.
Wie dacht dat alle gezinnen in Een Huis Vol altijd even geliefd zijn, komt van een koude kermis thuis.Vooral de familie Bakhcha uit Amsterdam zorgt dit seizoen voor de nodige wrijving onder de kijkers. Waar ze vorig jaar nog positief werden ontvangen, lijkt de tolerantie nu op te raken. Sommige fans hopen zelfs stiekem dat […]
In Een Huis Vol was het maandagavond eindelijk zover: kijkers mochten meekijken met de geboorte van de nieuwste telg.
Voor kinderen een droom, voor ouders misschien wat minder: in de loop van de nacht en morgen wordt er zware sneeuwval verwacht, wat kan zorgen voor gladde wegen, slecht zicht en extra drukte op de weg.
Hoe weet je eigenlijk of je goed bent opgevoed? Voor sommigen zit dat in een veilig en liefdevol gevoel, voor anderen in zichtbare eigenschappen of gedrag. Wat vaak wordt onderschat, is hoe veel je hobby’s hierover kunnen zeggen.
De eerste schooldag van 2026 begon met sneeuw, ijs en code oranje. Veel scholen moesten daardoor maatregelen nemen. Maar mogen scholen zomaar besluiten om leerlingen sneeuwvrij te geven?
