Jess Connolly was 24 toen ze haar derde kind kreeg, met afstand de eerste van al haar vriendinnen. Tot ze verhuisde en opeens tussen de jonge medemoeders zat – én de moordende competitie die daarbij bleek te horen.
Lees verder onder de advertentie
Van een vrolijke bende zelfbenoemde ooms en tantes die het enig vonden, een paar kinderen in hun verder kinderloze vriendenclub, belandde Jess in een gemeenschap die het moederschap zo’n beetje tot kunst had verheven. ‘Die alle babyvoeding zelf kookte – hun baby’s in draagdoeken op hun borst – en kritisch nadacht over de toekomstige scholing van hun kroost. Professionéle moeders’, schrijft Jenn in een blog, ‘met geniale kinderen.’
Lees verder onder de advertentie
‘Tot die tijd had ik het in mijn eentje uitgezocht, dat hele moederschap. Wist ik veel.’ En er was nog iets waar ze tot die tijd geen idee van had: de moedermaffia.
Idioterie
Goed, dat hele moederschap bleek dus een wedstrijd, en zij liep hopeloos achterop, schrijft Jess. ‘Er bleken nauwkeurig rollen weggelegd voor iedere moeder. De altijd perfect geklede, met dito kinderen. De gezonde, biologisch verantwoorde moeder. De moeder met het ideale huwelijk. En allemaal wilden ze de beste zijn.’ Jess niet, zij had al snel besloten dat ze niet meedeed aan de idioterie, stelt ze. Tot ze een groep kinderloze vriendinnen over een bevriende medemoeder hoorde praten. En zich toen pas realiseerde hoeveel druk vrouwen elkaar onderling opleggen.
‘Ze was zo kalm, en schreeuwde nooit tegen haar kinderen, bewonderden mijn vriendinnen haar. En ze was zo creatief en belezen’, schrijft Jess. Ze was blij dat ze haar vriendin zo leuk vonden, en dat ze zagen wat een goede moeder ze was – want dat was ze. ‘Maar niet omdat ze haar stinkende best deed de beste te zijn; juist omdat ze zichzelf bleef en gewoon de klus klaarde zonder zich gek te laten maken door anderen.’
Lees verder onder de advertentie
Beste moeder voor mijn kinderen
Voor Jess is het dé manier om in het moederschap te staan. ‘Als ik alleen maar bezig ben de beste moeder te zijn in de ogen van anderen, zijn er drie mensen die daaronder lijden: mijn kinderen’, zegt ze. ‘Ik kan gaan voor de perfecte plaatjes op social media en hunkeren naar likes, of ik kan er gewoon zijn voor mijn kinderen, zonder de druk van anderen. Dat laatste ziet er misschien niet zo hip en verantwoord uit voor de buitenwereld, maar het is wel míjn manier, en de beste voor mijn kinderen. Ik hoef die prijs voor beste moeder niet. En ik heb me nog nooit ze relaxed gevoeld.’
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Een halve Kinder Bueno in een broodtrommel: onschuldig tussendoortje of vragen om gedoe? In de schoolapp van Amy ontstond er een flinke discussie over wat kinderen wel en niet mee naar school zouden mogen krijgen.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Noor (34), samen met Jens (36), moeder van Liv (4) en Sam (1,5).
Wat begon als een paar losse berichten, is inmiddels een stortvloed geworden. Priscilla Wildeman is er helemaal klaar mee. Op social media (met name Facebook) circuleren bizarre nepverhalen over haar en haar gezin, en dat raakt haar harder dan ooit.
Soms pakken bepaalde keuzes bijzonder ongunstig uit. Bij Sandra pakte een ritje naar het tuincentrum wel érg duur uit, nadat ze een boete kreeg van bijna 300 euro.