Beeld: Getty Images
In de relatie van Paula (35, moeder van twee zoontjes van 4 en 3) kan het behoorlijk knetteren. Ze wil geen ruzie waar de kinderen bij zijn, maar kan het ook niet altijd voorkomen.
“Mijn man is er eentje met temperament, ik ben iemand met een grote mond. Samen zijn we, kortom, soms vuurwerk. Niet altijd hoor, het gaat vaak weken goed, soms maanden. Maar dan bouwt de spanning zich ineens op en die ontlaadt zich altijd in een knetterende ruzie. Zo’n lelijke, met schreeuwen, krijsen. ‘Dan ga je toch lekker bij me weg, ik zwaai je wel uit!’ gil ik naar mijn man. ‘Ach jij stom wijf, je kan zoals gewoonlijk weer eens niets normaals zeggen’, is zijn antwoord. Ja, stom wijf, zo noemt hij me, en soms nog wel erger dan dat. En ik de kinderen maar uitleggen dat ze niemand mogen uitschelden.”
Lees ook –
Zo voed ik op: ‘Mijn man is de basis-ouder en blijft thuis met de kinderen’
“Ik wist dat het met deze man nooit saai zou zijn. Vriendinnen kwamen thuis met brave vriendjes, ik vond er eentje met humor, met levenslust, met een duidelijke mening en het hoogste woord. Eentje die mij tegengas kon geven. Dat heb ik geweten. Aan tegengas geen gebrek. Met de komst van de kinderen kwam er ook veel meer om over te botsen. Dat heb ik onderschat, moet ik toegeven. Het begon al vlak na de geboorte van de oudste. Wel of niet laten huilen, wel of niet bij ons in bed slapen, we verschilden erg van mening. En dan moest het opvoeden nog beginnen. Tel daarbij op dat er minder tijd is voor onszelf en dat we voortdurend als team moeten functioneren en je begrijpt waarom het soms fout gaat.”
En dan moest het opvoeden nog beginnen
“We proberen de ruzies uit te stellen tot de kinderen slapen, of buiten spelen. Soms lukt dat, maar als je allebei nogal heetgebakerd bent, is het uitstellen van emoties niet makkelijk. Als het misgaat, staan we als kemphanen tegenover elkaar en zie ik de grote ogen van de kinderen. Dat ik niet bij machte ben mezelf tegen te houden, vind ik erg. Achteraf heb ik spijt, en mijn man ook. We maken het dan ook goed waar de kinderen bij zijn, al is het soms stroef en niet gemeend, zodat ze in elk geval zien dat we er samen uitkomen. En dan nemen we ons voor om het niet meer te laten gebeuren.”
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
