Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (10) en Róman (8). Op Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.
Wat als het misgaat? Wat als ik het niet kan?
Ik zit in de springhel. Zo’n grote hal vol stuiterende kinderen die op trampolines de engste capriolen uithalen. Het is heet in de kantine. Af en toe zie ik een pluk haar boven de menigte uitstijgen, eraan vast zit een kind. Een kind van mij. Dolgelukkig. “Woehoe!” schreeuwt het door de ruimte. Uit de boxen beukt Nederlandse rap. En ik probeer heel hard niet te denken aan koters die hier met gebroken benen uit naar buiten worden gedragen. Wat als het misgaat? Wat als ik het niet kan?
Ik heb mezelf die vragen vaak gesteld voor ik stopte met de pil. Ik wilde heel graag kinderen, maar twijfelde toch. Ik, die zo gehecht was aan lome zondagmiddagen lezen, aan kroegbezoek tot uitbaters me naar buiten moesten vegen (“Nou opzouten, moppie”), aan reizen op de bonnefooi. Wat als ik helemaal geen leuke moeder zou blijken? Had ik eenmaal zo’n wurm uitgepoept, dan kon ik het nooit meer terug stoppen. Dan was ik verantwoordelijk. Wat als het misgaat? Wat als ik het niet kan?
Lees ook
Roos: ‘Mijn moeder is overleden, maar toch denk ik soms ineens dat ik haar zie’ >
Het is meer dan tien jaar later. Er is van alles misgegaan. Ik ben mijn geduld vaak verloren. En mijn verstand. En o ja, ook nog mijn moeder. Die ging dood voor ze mijn kinderen groot zag worden. Misser kon het niet. Missen doe ik dagelijks.
Maar er ging ook zo veel goed. Als ik blader door al mijn jaren Kek Mama-columns zie ik ze groeien, die jongens van mij. En ik zie mezelf die met ze meegroeide. Van pruthapjes tot eerste zwemles, van dramatische driftaanval tot grote verliefdheid. En nooit, werkelijk nooit dacht ik: had ik die kinderen maar teruggestopt, waren ze er maar niet geweest.
Nu schrijf ik hier, in een donkere jumpgrot waar ik geheel vrijwillig zit, mijn laatste stukje voor Kek. Ik heb behoefte aan nieuwe impulsen, andere wegen. Grappig genoeg zonder dat ik pieker: wat als het misgaat? Waarschijnlijk omdat ik heb geleerd dat die gedachte me totaal niet helpt. Liever denk ik aan de woorden van dichteres Erin Hanson: “What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?” Bezweet stuift Róman op me af. Hij gooit zijn armen om mijn nek en roept: “Mam! Ik kan eindelijk de backflip. Ik kan het, ik kan het!”
Ik lach. En fluister: “Ja. Ik kan het ook.”
Deze column staat in Kek Mama 01-2020.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Ben je op zoek naar een te leuke eyecatcher voor in de kinderkamer? Dan hebben wij dé musthave gespot: een opblaasbare poef in de vorm van Nijntje. En je scoort ‘m ook nog eens voor een leuke prijs.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Opgroeien zonder Google, zonder appjes van je moeder (“Waar ben je?!”) en zonder dat er meteen een volwassene insprong als het lastig werd, het voelt inmiddels bijna nostalgisch. Toch zit er in die ogenschijnlijk simpele jeugd iets waar we nu massaal naar terugverlangen. Want juist in het zelf uitzoeken, aanklooien en soms keihard falen groeide […]
