Beeld: Shutterstock
Waar moeder en blogger Lindsay Wolf er jarenlang alles aan deed om slank te zijn, omarmt ze nu haar vollere figuur. En dat maakt haar gelukkiger dan ooit.
‘Tien jaar geleden zat ik obsessief op een dieet’, zegt Lindsay. ‘Ook beulde ik mezelf af in de sportschool, want ik deed er alles aan om een zo plat mogelijke buik te krijgen. Elke foto die ik van mezelf maakte onderwierp ik aan een grondige analyse: ben ik dun genoeg?’
Hoe anders is het nu ze moeder is. ‘Ik heb cellulitis en rimpels op plekken waarvan ik niet eens wist dat het mogelijk was. Mijn kinderen gebruiken mijn blubberbuik als een springkussen en mijn kledingmaat is de grootste die ik ooit heb gehad. En toch ben ik helemaal blij met mijn lichaam.’
Sinds ze kinderen heeft gekregen, is Lindsay de extra kilo’s en haar nieuwe figuur gaan omarmen. ‘Jarenlang stond dun zijn en er jeugdig uitzien voor perfectie. Ik heb er dus alles aan gedaan om te verschijnen zonder lichamelijke ‘gebreken’. Maar inmiddels heb ik geleerd dat ik van mezelf mag houden zoals ik ben.’
Lees ook:
Deze foto van een moeder in crop top gaat viral: ‘Wees trots op je lichaam’ >
Gek genoeg heeft vooral social media daaraan bijgedragen. Lindsay: ‘Ik zag regelmatig berichten voorbij komen van plus-size-vrouwen. Zij hebben mij laten inzien dat de gedeeltes van mijn lichaam die het door mijn zwangerschappen en bevalling zwaar te verduren hebben gehad, er mogen zijn.’
Lindsay is nu zelfs trots op haar blubberbuik en cellulitis en zorgt ervoor dat ze ermee pronkt op elke foto. ‘Ik weet dat dat belachelijk klinkt. Maar het is fantastisch om je niet meer druk te hoeven maken om hoe je eruit ziet. Ik investeer m’n energie nu in mijn gezin.’
Ze wil haar kinderen meegeven dat ze van hun lichaam moeten houden – hoe ze er ook uit zien. ‘Je lichaam vertelt je levensverhaal. En hoe het ook verandert in de loop der jaren, je mag er trots op zijn en er respect voor hebben.’
Meer persoonlijke verhalen lezen? Volg ons op Facebook.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
