Beeld: Shutterstock
Hoe goed je bij een scheiding ook uit elkaar gaat, het heeft bijna altijd effect op de kinderen. Katie Bingham-Smith merkte dat de band met haar zoons veranderde. ‘Ze maken zich zorgen om mij en dat wil ik niet.’
De zoons van Katie merken het aan haar als ze verdrietig is of een zware week heeft gehad. ‘Ik probeer de dingen luchtig te houden en praat niet over mijn emoties, maar ze hebben het toch wel door’, schrijft ze op haar blog. ‘Gisteren vroeg mijn zoon twee keer of alles in orde was. Uiteindelijk biechtte ik op dat ik verdrietig was en stelde ik hem gerust dat dat oké was. Daarna ging hij spontaan het gras maaien thuis en de vuilnis buitenzetten, zonder dat ik het hem vroeg.’
Lees ook:
Handig: app voor kinderen met gescheiden ouders >
Sinds de scheiding bekommeren de jongens zich meer om haar, merkt ze. En dat voelt dubbel. ‘Ik ben er dankbaar voor dat ze zo meeleven, maar ik wil niet dat ze het gevoel hebben dat ze een deel van de rol van hun vader moeten vervangen’, zegt Katie. ‘Ik wil dat ze zich zorgen maken over hun huiswerk, meisjes en of ze de wedstrijd van komend weekend wel gaan winnen.’
Katie heeft soms het gevoel dat de scheiding haar zoons dwingt om snel volwassen te worden. ‘Of dat ze het gevoel krijgen dat ze mij emotioneel moeten steunen. Terwijl ik wil dat ze een leuke, zorgeloze jeugd hebben. Ze moeten niet voor mij zorgen.’
Ze probeert daarom een balans te vinden. ‘Ik wil ze leren dat ze recht hebben om mijn gevoelens te ervaren, maar zonder een emotionele last op ze te leggen. Die balans vinden is moeilijk, maar ik doe mijn best. Ze moeten begrijpen dat het goed is om gevoelens van anderen op te merken, maar dat het niet hun taak is om de situatie op te lossen.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
