Beeld: Getty Images
Ze deed er alles aan om het verjaardagsfeestje van haar dochter een succes te maken. Maar toen er geen bedankje vanaf kon, kreeg het vertrouwen van blogger Katherine De Vries een deuk.
Jarenlang heeft Katherine Engelse lesgegeven op een middelbare school. ‘In die tijd trok ik me vaak aan wat de leerlingen van me vonden. En daar heb ik nog steeds een handje van’, vertelt ze. ‘Ik maak me vaak druk om hoe mijn kinderen over mij als moeder denken.’
Zo was haar dochter laatst jarig: ze werd vier. ‘Door corona konden we geen uitgebreid feest geven, maar ik deed mijn best om er voor haar wat leuks van te maken. Zo bakte ik een prinsessencake, maakte ik prinsessenknutsels en kocht ik voor haar een enorme glitter-prinsessenjurk.’
Lees ook:
‘Mijn gebrek aan zelfvertrouwen is slecht voor mijn huwelijk’ >
Haar dochter leek het naar haar zin te hebben op het feestje. ‘Maar echt waardering voor mijn inspanningen kreeg ik niet’, zegt Katherine. ‘Natuurlijk weet ik dat ze pas vier is. En ze moet nog leren om mensen te bedanken. Maar toen ze het hele feestje mij min of meer vermeed – als ik een foto van haar wilde maken, rende ze bijvoorbeeld weg – brak mijn hart.’
Ook aan haar vader schonk het meisje geen aandacht. ‘Dus ik weet dat het niet aan mij lag’, zegt Katherine. ‘Maar toch. Ik baalde ervan dat ik mijn gevoel van voldoening, of zelfs mijn eigenwaarde, liet afhangen van haar blijk van waardering.’
Ze weet dat ze moet leren om meer op zichzelf te vertrouwen. ‘Als ik mijn kinderen laat zien dat ze geliefd zijn, zou me dat gerust moeten stellen. Ik hoef geen ‘bedankt’ te horen. Ik moet mezelf de vrijheid geven om minder bezig te zijn met wat anderen van me denken – ook als het om mijn kinderen gaat. Maar ja, dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan.’
Bron: Scary Mommy
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of neem een abonnement >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
