Beeld: Canva
Dat het moederschap je verandert, wist Ella zelf ook al wel. Maar dat ze haar beste vriendin niet meer zou herkennen nu ze een baby heeft, lag niet in de lijn der verwachting.
Ella*, samen met Jelle, moeder van Soof (2): “Laten we haar even Romy noemen. Mijn beste vriendin, we zijn al sinds de brugklas beste vriendinnen. We deden alles samen, tot een van ons een vriendje had, dan ging die vaak mee als derde wiel aan de wagen. We zaten in dezelfde klas, kozen dezelfde vakken, gingen samen uit, we werkten in dezelfde kledingzaak. Kortom: we waren zowat vergroeid met elkaar.
Toen we gingen studeren – dezelfde studie kiezen, ging wel héél ver – werd het contact iets minder, omdat we niet meer in dezelfde stad woonden. We zagen elkaar niet meer elke dag, maar spraken elkaar wel de hele dag door en belden praktisch elke avond.
Ik kreeg een relatie met Jelle, ging samenwonen en werd twee jaar geleden moeder van Soof. Onze vriendschap veranderde daardoor nauwelijks, al had ik het natuurlijk vaak over Soof. Romy had ook een kinderwens en vond dat alleen maar leuk, zei ze. We gingen nog altijd regelmatig samen uit, ik had nog steeds zin om te hossen in de club.
Toen kreeg zij ook een relatie, ging samenwonen en werd zwanger. Als je iemand zo door en door kent heb je ook een bepaald beeld van hoe diegene zal zijn als moeder. Bij Romy had ik een beeld vergelijkbaar met mezelf. Easygoing, niet te spastisch, gewoon een eigen leven houden. Een fun mom.
Nou, valt dat even tegen. Ik herken mijn beste vriendin niet terug. Ze is nu drie maanden geleden bevallen en is een saaie bejaarde geworden. Ze doet niks meer, behalve binnen zitten met haar baby. Alles wat ze doet is klagen dat ze zo moe is terwijl haar baby al bijna sinds zijn geboorte maar een keer per nacht komt. Volgens mij mag je dan in je handjes knijpen. Mijn tweejarige slaapt nog steeds niet door, maar mij hoor je daar niet over.
Ze vindt alles met de baby een enorme onderneming. Ze wil niet meer stappen, ze wil niet meer naar mij komen want ze durft niet auto te rijden met de baby. Als ze zonder baby komt, komt ze een uurtje, omdat ze hem niet te lang alleen bij z’n vader wil laten. Terwijl die vader gewoon hartstikke goed voor dat kind zorgt.
Ik baal er enorm van, want ik vind haar helemaal niet leuk zo. Het voelt alsof ik mijn vriendin kwijt ben. Ik heb nog hoop dat het zal veranderen, want drie maanden postpartum is natuurlijk niet zo heel lang. Tot die tijd heb ik haar negatieve houding en saaie gedrag maar gewoon te accepteren, vrees ik.”
Hoe vertel je nou aan je zus dat je denkt dat ze haar kinderen verpest? Het antwoord is… niet. Denkt Yonna. Ze ergert zich enorm aan het gebrek aan opvoeding van haar zus. Je leest haar verhaal hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Ze is er nog niet, maar ze is nu al onderwerp van gesprek: de eerste achterkleindochter van Patricia Paay. Terwijl de familie zich opmaakt voor nieuw leven, klinkt er ook realisme door bij dochter Christina Curry.
Met een musicalster als moeder en een zanger, acteur en presentator als vader is het misschien niet zo verrassend dat ook de kinderen van Jim Bakkum en Bettina Holwerda interesse tonen in het podium. Toch kijken de twee ouders bewust naar hoe ze daarmee omgaan. Talent stimuleren doen ze zeker, maar hun kinderen beschermen blijft […]
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
