bankrekening emigratie Málaga
Beeld: Unsplash

Lisette verhuist binnenkort met man en kinderen van Spanje naar Nederland. Haar ouders hebben haar achtduizend euro gegeven om de eerste maanden door te komen.

Lisette (39) is lerares Engels, woont samen met José (37) en is moeder van Pablo (8) en Iker (6).

“Van de week kreeg ik mijn allerlaatste Spaanse salaris binnen: €1270 netto. Er komt nu echt een eind aan ons leven in Málaga. Het huis staat vol dozen, het uitzoeken van wat wel en niet mee mag naar Nederland stemt weemoedig. Het krakkemikkige stapelbed van Pablo en Iker moet eigenlijk weg, maar ze hebben het zo schattig ondergekalkt dat het een kunstwerk op zich is. En dat stemmetje in mijn hoofd, dat zegt dat die BabyCook nog één keer van pas zou kunnen komen, moet ik daar nu naar luisteren of niet? Toch zijn het slechts dilemma’s van materiele aard.

 

Meer dan een vakantieflirt

Ons besluit naar Nederland te gaan staat vast. José en ik hebben elkaar tijdens een vakantie op Ibiza ontmoet. Het was al snel duidelijk dat het meer was dan een vakantieflirt. En ook dat we zouden proberen in Spanje een leven op te bouwen. José had al een vaste baan als docent lichamelijke opvoeding in een dorp even buiten Málaga, ik had een nulurencontract op een school in Utrecht en woonde nog op een krappe studentenetage. Ik zag mezelf wel zitten daar in de zon, midden in de winter, met een copa en een bord sardientjes en mijn voeten in het zand. 

Ik bleek er inderdaad goed te kunnen aarden. Ik miste mijn eigen familie en vrienden, maar de zon en de hartelijkheid van Josés familie maakten veel goed. De eerste jaren woonden we in een klein huurappartement met uitzicht op zee, daarna kochten we samen een huis. Onze jongens zijn geboren in het huis dat we nu gaan verlaten. €185.000 kostte het in 2005, inclusief een klein zwembad. We hebben het zonder verlies kunnen verkopen aan kennissen. Dat was een enorme meevaller, want de meeste van onze kennissen kunnen überhaupt geen huis krijgen. De werkloosheid is hier gigantisch: 35 procent van de beroepsbevolking heeft geen baan. Als je met mensen afspreekt, gaat het vaak over de belabberde economie.

 

Serieus over emigreren

De afgelopen jaren zagen we al twee bevriende Spaanse stellen naar Nederland vertrekken omdat ze daar wel werk konden vinden. Omdat José en ik beiden een overheidsbaan hadden, ontsprongen wij steeds de dans. Maar vlak voor de zomervakantie kreeg José te horen dat de school waar hij werkt haar deuren ging sluiten omdat het leerlingenaantal te ver was teruggelopen. Hij kon nog een paar maanden invallen op de school waar ik Engels doceer, maar daarna hield het op.

In de zomer, op bezoek in Nederland, hoorden we dat mijn vader ernstig ziek is. Toen zijn we voor het eerst serieus gaan praten over emigreren. Het is voor mijn ouders niet makkelijk dat zij hun kleinzoons zo weinig zien, terwijl de ouders van José twee keer per week op ze passen. Daar hebben ze nooit over geklaagd, maar dat mijn moeder huilde van geluk toen ik haar vertelde waar we mee bezig waren, zegt genoeg. 
 

Lees ook
Portretten: Ik vertrok… en kwam weer terug >

 

Nu was het zijn beurt

Vanuit Spanje zijn we op zoek gegaan naar werk in Nederland. Dat bleek moeilijker dan verwacht. Net toen we het bijltje erbij neer wilden gooien, wees een vriendin me op een vacature bij een internationale school in Amstelveen, waar ze een docent Engels zochten die ook met Spaans uit de voeten kon. Mijn sollicitatiegesprek ging via Skype. De volgende ochtend kreeg ik een mail: ik was aangenomen voor vier dagen in de week. Ik was een beetje in shock. Gingen we het nu echt doen? We hadden niet eens een huis, de kinderen wisten nog van niks. José kon me uiteindelijk overtuigen: ik had jaren geleden voor hem en Spanje gekozen: nu was het zijn beurt. We zijn nu zes weken verder. We hebben een tijdelijke woning gevonden in Amstelveen, de huur is €1100. 

 

Eigenlijk te duur

Zolang José nog niet werkt, is dat eigenlijk te duur voor ons. En ik moet ook nog maar zien of ik een vast contract krijg. We moeten het voorlopig van één inkomen hebben: €3100 bruto per maand, overigens een riant salaris vergeleken bij wat ik in Spanje kreeg. Mijn ouders geven ons met achtduizend euro een steuntje in de rug om deze eerste periode door te komen: vandaar het hoge bedrag op mijn bankrekening. 

José wil proberen als personal trainer aan de slag te gaan, ik begrijp dat het in Amsterdam stikt van de bootcampclubjes. Het is fijn dat hij voorlopig thuis is, niet alleen omdat de opvang hier veel duurder is dan in Spanje, maar ook voor de jongens. Vooral onze oudste zoon heeft het moeilijk met de aanstaande verhuizing. ‘Je zeurt altijd over het weer in Nederland, wat moeten wij daar dan?’,  mopperde hij laatst.

 

De heimwee waard

Toch vermoed ik dat ze snel zullen aarden. We hebben een leuke school gevonden en ze spreken best aardig Nederlands. Nu we ze allebei een cavia hebben beloofd, zijn ze wat vrolijker gestemd. Wat scheelt is dat we altijd terechtkunnen in Málaga, bij mijn schoonfamilie die nu nog even ontroostbaar is over ons vertrek. We weten niet hoelang mijn vader nog te leven heeft, het kan een jaar zijn, misschien twee. Het is fijn dat we straks meer tijd met elkaar hebben en dat we er voor mijn moeder kunnen zijn als hij er niet meer is. Ik zal het leven in Spanje vreselijk missen, maar ik weet nu al dat het de heimwee waard zal zijn.”

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >